Het is zaterdag 20 maart, de digitale tijdsaanduiding in de Astra geeft aan dat het 16.10 uur is. Ruim een half uur eerder nam ik in Roden afscheid van Peter en Mike. Ik besluit om bij een tankstation tussen Drachten…
Als klassiekerliefhebber denk ik dat er maar vrij weinig collega passionado m/v zijn die jonger zijn dan een jaar of veertig. Als je voor de Coronakriebels op beurzen kwam, dan waren de grijze kuiven of hoge voorhoofden daar toch serieus in de meerderheid. Het lijkt erop dat de liefde voor klassiekers niet iets is van alle tijden, maar slechts van een paar generaties.
De lokale motorsloop is een bedevaartsoord. Joost heeft veel, enorm veel Japans spul. Vanaf 1970. En pas geleden nog een BMW. Een Echte R65 TIC. Maar dat was een grappige vergissing. Net als de Ducati Paso die ooit rood blozend en verlegen in een hoekje stond. Naar gelang je er vaker komt worden de prijzen lager. Bovendien is er voor vaste klanten altijd wel een bak koffie. Ook als je er niets koopt is de trip altijd een leerzame excursie. Want zeg nu zelf: een GS 750 in echte Frans van de Waal custom paint outfit tref je niet elke dag. Dat is ooit de trots van de hele buurt geweest.
Toen ik met de boodschappen in de rugzak naar mijn motor liep zag ik er een jongen bij staan. Als klassiekerrijder zit je nooit zonder aanspraak. De knaap van een jaar of twintig schatte ik zo was vriendelijk en na wat losse opmerkingen over en weer vroeg ik hem of hij ook motorrijder was. Dat was hij niet. Hij wilde wel. Maar mocht het niet van zijn moeder. Die vond motorrijden te gevaarlijk.
De Renault 4 bestaat in 2021 zestig jaar. Hij werd in bijna 33 jaar tijd meer dan acht miljoen keer gebouwd. En was ongetwijfeld goed voor veel mooie momenten. Zoals bij één van onze redacteuren. Hij schreef een column over zijn herinneringen aan de Renault 4,
Ik verheug me op de komende zomer en dacht na over de afgelopen zomer. Natuurlijk geef ik om gezondheid. Ik ben bijvoorbeeld zo goed als gestopt met roken. Maar dat was meer omdat ik maandelijks meer verrookte dan de aanschaf…
Al op de basisschool las ik verschillende autobladen die bij ons door de bus vielen. Gelukkig deelden mijn vader en ik de belangstelling voor auto’s zowel nieuwe modellen als klassiekers. Meestal keek ik eerst naar de plaatjes en vervolgens naar de verhalen over de meest bijzondere klassiekers om uit te pluizen.
Leddy was gezegend met een bizar gevoel voor humor. Hij was ook het soort Harleyrijder waar ze bij The Harley-Davidson Motorcycle Company Benelux heel onrustige nachten van hebben. Het soort Harley-Davidson rijder waar de roemruchte fabriek al tientallen jaren niet – herhaal NIET – mee geassocieerd wil worden.
Naar aanleiding van het Moskvitch tekstje kwamen er aardig wat reacties. En zo denk je dan weer aan je eerste ‘Russische’ ervaringen. En daarvoor hoefde ik niet eens naar een van de voormalige Sovjet republieken.
Dik een jaar geleden ontmoette ik een vage kennis. Ik herinnerde me hem als somber zoekende. Naar een relatie. “Ik dacht dat ik een hond moest nemen om leuke vrouwen te ontmoeten. Toen heb ik twee weken tijdens vakantie van vrienden op hun hond gepast. Dat beest piste in huis en heeft een kat gemold."
Vroeger? Toen reden we op ouwe motorfietsen. We hadden geen geld, maar wel schik en tijd. En dat er dingen stukgingen? Dat was niet te vermijden met die ouwe zooi die er nog niet over nagedacht had om klassiek te worden. Bovendien konden we sleutelen omdat we dat wel moesten kunnen. Nu bellen we de ANWB.
In onze hobby gaat iedereen - behalve ik - er eigenlijk vanuit dat prijzen vraagprijzen zijn. Dat betekent dat de verkopende partij een prijsidee heeft. Maar onder de streep geldt - als je tenminste geen doorgewinterde handelaar bent - "Wil ik het hebben en kan ik dat betalen?". Op Internet wemelt het van de mensen die bij elke genoemde prijs harder huilen dan de acht wolven op de Veluwe samen kunnen doen.
In 1980 presenteerde Ford de derde generatie van succesnummer Escort. In wezen was de nieuwe Escort een volstrekt anders geconstrueerde auto dan zijn voorgangers van de eerste en de tweede generatie. Voor zijn tijd was het bovendien een modieus vormgegeven…
Wij klassiekerrijders zijn toch anders dan moderne motorrijders. Hoe vriendelijk die ook kunnen zijn, rijden ze doorgaans braaf achter het pijltje van hun GPS aan op hun welhaast perfecte motoren. Tijdens lunchstops eten ze broodjes gezond en drinken ze Spa of cafeïnevrije koffie. Roken doen ze ook al niet meer. We hoorden van iemand die een trip van een week gepland had tot en met de locatie en tijd van lunchstops aan toe.
Eén van de meest succesvolle Supermini’s van de jaren zeventig viert dit jaar zijn vijftigste verjaardag. De Fiat 127 werd Auto van het Jaar 1971 en binnen drie jaar stond de teller al op een miljoen geproduceerde exemplaren. Tot in…
Het is na tienen als in na 22.00 uur. Mijn telefoon pingelt zijn klassieke ring-tone. Het is een mediakennis die vraagt hoelang ik mijn buik kan inhouden en of ik zondagochtend– en misschien een stukje van de middag– vrij ben voor een fotosessie. Een fotosessie over een of andere nieuwe motorfiets.
Het is koud, nat donker. Het stormt en er komen natte klodders sneeuw omlaag. Mijn verstralers prikken verwijtend in de witte smurrie. Het is kwart voor elf als in ’22.45 uur’. Ik ben moe en helemaal alleen onderweg en op twintig minuten van huis. En ik moet enorm plassen. Het water staat me tot de lippen, maar voordat ik in deze ellende achter vijf lagen textiel mijn kouwelijke onderduiker heb gevonden? Ik moet er niet aan denken en geef wat meer gas.
Nog een paar dagen, dan is 2020 klaar. Het was een jaar waarin de wereld in de greep was van COVID-19, in alle ingrijpendheid, in al zijn facetten. Een jaar ook, waarin werken en wonen een heel nieuwe dimensie kreeg.…
Het was in 1960. Een natte herfst met veel regen en wind. Mijn motorfiets, een 500 cc Matchless, bleef op stal, want het rijden was niet erg aantrekkelijk met dat weer. Dat gaf me wel een probleem, want ik wilde graag bij mijn meisje (later mijn vrouw) zijn. Ik had daarvoor al verschillende zaken bedacht, maar kwam telkens met eenzelfde oplossing… de aanschaf van een auto!
Motorrijden is slecht voor je gehoor. “WAT ZEG JE?” Juist. Dat zeg ik. Maar is het waar?