Ineens hing er een merkwaardige en nerveuze sfeer op de afdeling. Bij mijn toenmalig werkgever was een heel grote relatie op bezoek. Als hij op bezoek kwam, dan werd hij met alle egards behandeld. Deze keer liepen de zaken iets…
Het is nu wetenschappelijk onderzocht: Hoe open je uitlaten ook zijn, automobilisten horen je echt niet. De rest van de wereld wel. En die rest wordt in groeiende mate pissig van dat lawaai. Zelfs ik, als old school motorrijder, erger…
Meisjes en vrouwen smelten vaak als ze jonge katjes/puppies of vergelijkbaar grut zien. Ik heb dat bij doorleefde, verweesde motorfietsen. Daarbij rij ik de laatste kwart eeuw privé Moto Guzzi (en Ural). Die insteek was blijkbaar opgevallen aan AMK-lezer PJ uit W. die we even zo noemen uit privacy overwegingen. Want je moet tegenwoordig met van alles rekening houden en in de schuur in W. staat nog meer leuks dan de verlaten Moto Guzzi Florida.
Het is pure pesterij dit voorjaar. Als liefhebber van klassieke motorfietsen is het nu, midden mei, goed sleutelweer. Maar om te rijden is het … Matig. Zeker als je de wereld wat ouderwets benadert. Want er is nu motorkleding te koop die zo goed is dat het eigenlijk seizoensbestendig is hoewel ik het rijden in de sneeuw en ijzel er al een poosje aan heb gegeven. En dan is dat niet alleen uit respect voor mijn klassiekers. Want natuurlijk zijn alle verhalen over de vergrijzing binnen ons speelveld onzin. En kou? Vroeger was het pas koud!
In mijn diensttijd kreeg ik rijles van een drankzuchtige, overspelige beroepskorporaal. Het eerste fenomeen bleek uit de grijpvoorraad sterke drank die hij ook onder de rijlessen masseerde. Het tweede moest ik maar op zijn woord geloven. Hij praatte er constant…
Het is altijd het handigst om een vers aangeschafte klassieker zelfs na een serieuze testrit gewoon op de aanhanger mee te nemen. De ervaring heeft geleerd dat het anders onverwacht gaat regenen of dat je pech krijgt, zeker als je nieuwe aanwinst voordat hij zijn nieuwe baasje kreeg een poos niet heeft gereden. En de kans daarop groeit snel. Want momenteel worden er nogal wat motorfietsen ‘geruimd’.
Na een gesprek met een Vlaamse collega sloeg die me joviaal op de schouder: “Maar wittege wadde gij zijt? Gij zijt ‘nen echte marginaal!” Een krabbelaar in de kantlijn. Ik zag het als compliment en voer de titel als geuzennaam. In een wereld die steeds dazer wordt en waarin voor een MV 600 viercilinder € 1.000.000 wordt gevraagd. Waar moderne motorfietsen juichend worden voorgesteld als ‘het ideale platform voor je smartphone'? Daar haak ik af. En tot mijn troost ben ik niet de enige vluchteling uit die wereld. Eerst uit geldgebrek en later uit overtuiging hebben een paar mensen en ik mild glimlachend verkozen onze liefde te richten op klassieke underdogs.
Motorfietsen zijn tegenwoordig beter en betrouwbaarder dan ooit. Maar wat meer dan een beetje speelt is dat de verjonging in de motorwereld toch voornamelijk zit in de engineers en de marketeers. Engineers maken het liefst alles wat op het randje van mogelijk is. Marketeers fluisteren ons in dat dat nu nèt is waar we altijd op gewacht hebben.
Na vierhonderd kilometer door de regen ben je minimaal blij, hoe goed moderne motorkleding ook is. Bij onze gîte liep het regenwater van de stenige oprijlaan omlaag als een dapper bergbeekje. We reden stroomopwaarts en stalden onze paarden in de stal. Het echte paard dat daar blijkbaar ook voor de regen schuilde bekeek het geheel argwanend.
Vraag onder motorrijders wie er de Noordkaap heeft gedaan, wie Route 66 heeft gereden. Dan gaan er heel wat vingers omhoog. Maar een trip waarbij de reizigers de volle tien uur deden over 254 kilometer? Wat moet dat voor reis geweest zijn? Op wat voor motoren reden die helden?
Ineens was het zover. Mijn dochter, die in december achttien wordt, had haar eerste rijles. Met gemotoriseerd vervoer had zij al enige ervaring, want regelmatig zag ik haar clandestien op een scooter rijden. Maar achter het stuur van een auto,…
Enkele jaren terug was ik present op het afscheidsfeest van mijn lagere schoolvriend Jan de Kroon. Hij had zijn bloembollenbedrijf aan de Kamperzandweg in Ens verkocht. Om politieke en economische redenen besloot hij met zijn gezin om naar Canada te vertrekken. Hij trad daarmee in de voetsporen van zijn zwager en zus. Zij waren rond de millenniumwissel al naar Noord-Amerika vertrokken om een nieuwe en vooral grotere impuls te geven aan hun boerenbestaan.
Sleutelmaat Ernie en ik stonden tevreden bij het in milde staat van ontbinding verkerende Project 13C en trokken een beugelfles Grolsch open toen Theo en nog Iemand Anders het erf opreden. Theo is een motorrijder met pretoogjes. Hij beheerst het spuiten van klassieke motorfietsen tot in perfectie, en op zijn eigen verjaardagen mag hij graag een rondje op zijn niet gerestaureerde BMW R69S doen. Vanwege de prettig doorleefde R69S wisten we dus dat Theo op zijn verjaarsexcursie was. Zo begin april kon dat ook aardig kloppen. Iemand Anders was nieuw voor ons.
Op Internet vind je geen koopjes. En dan hebben we het niet over Ali Express, maar over de klassiekers op Internet vanaf Marktplaats, alle buitenlandse equivalenten daarvan en veilinghuizen. Want iedereen die wat op Internet te koop zet, die oriënteert zich eerst prijstechnisch op… Internet.
Het was wel een aardige hersenkraker. Een tijdje geleden plaatste de Brit Darragh Mc Kenna op Twitter een bericht. “Wij zijn in de jaren zeventig.. British Leyland laat jou op zoek gaan naar een goedkope buitenlandse auto. Welke auto koop…
Op 28 maart 2021 was het dertig jaar geleden dat Škoda en Volkswagen aan elkaar werden geklonken. De eerste contacten tussen Škoda en Volkswagen ontstonden echter al tijdens het einde van de jaren zeventig. Vanaf dat moment kregen de Tsjechoslowaken…
Het is zaterdag 20 maart, de digitale tijdsaanduiding in de Astra geeft aan dat het 16.10 uur is. Ruim een half uur eerder nam ik in Roden afscheid van Peter en Mike. Ik besluit om bij een tankstation tussen Drachten…
Als klassiekerliefhebber denk ik dat er maar vrij weinig collega passionado m/v zijn die jonger zijn dan een jaar of veertig. Als je voor de Coronakriebels op beurzen kwam, dan waren de grijze kuiven of hoge voorhoofden daar toch serieus in de meerderheid. Het lijkt erop dat de liefde voor klassiekers niet iets is van alle tijden, maar slechts van een paar generaties.
De lokale motorsloop is een bedevaartsoord. Joost heeft veel, enorm veel Japans spul. Vanaf 1970. En pas geleden nog een BMW. Een Echte R65 TIC. Maar dat was een grappige vergissing. Net als de Ducati Paso die ooit rood blozend en verlegen in een hoekje stond. Naar gelang je er vaker komt worden de prijzen lager. Bovendien is er voor vaste klanten altijd wel een bak koffie. Ook als je er niets koopt is de trip altijd een leerzame excursie. Want zeg nu zelf: een GS 750 in echte Frans van de Waal custom paint outfit tref je niet elke dag. Dat is ooit de trots van de hele buurt geweest.
Toen ik met de boodschappen in de rugzak naar mijn motor liep zag ik er een jongen bij staan. Als klassiekerrijder zit je nooit zonder aanspraak. De knaap van een jaar of twintig schatte ik zo was vriendelijk en na wat losse opmerkingen over en weer vroeg ik hem of hij ook motorrijder was. Dat was hij niet. Hij wilde wel. Maar mocht het niet van zijn moeder. Die vond motorrijden te gevaarlijk.