Categorie Column

Dat is duidelijk: Het loopt tegen de vijftig jaar vier seizoenen motorrijden aan. Eerst waren winterse ritten leuk, later hoorden ze er gewoon bij. Maar nu heb ik het er wel mee gehad. Het karkas waardeert het niet als het geteisterd wordt. En na een koude rit ervaar ik iets tussen rigor mortis en reuma XL in. Daarbij heb ik de afgelopen twee jaar minder dan 10D/jaar gereden en ben ik al van 1000 cc naar 650 cc omlaag geklommen. Ik weet nog dat de jongens met 50 pk uit 650 cc in elk geval het op een na mooiste meisje uit het dorp scoorden. En ook met 650 cc onder de kadetten kon je heel vlot onderweg zijn.

Toen ik veertig was kocht ik een M72 voor 250 gulden. Een bijna smetteloze Honda CB750 kostte me bijna twee mille. Een Suzuki GT 750 met drie in een Reino pijp en een Velorex zijspan was voor mij voor drieduizend gulden. Er zit dus progressie in mijn aankopen. Een 99 Dominator is tegenwoordig serieus geld waard. En zo’n Russische BMW kloon kan intussen wel vijf mille opbrengen. Terzijde: Daarmee zit hij op minder dan een derde van de waarde van zijn historisch even belangrijke en net zo betrouwbare ‘collega’, de Harley-Davidson WLA of WLC-modellen. Dat waren in de vroege jaren zestig trouwens machines die je voor 200 gulden had.

Wij klassiekerliefhebbers hebben doorgaans het recht om over ‘vroeger’ te praten. Buiten vriend Rens ken ik maar bar weinig leden van onze stam die jonger dan 60, of zelfs 50 zijn. Gelukkig zijn we jongetjes. Dus als we tijdens het scheren voor de spiegel staan zien we nog altijd de jonge God van weleer. Dit in blije tegenstelling tot de prettiger geboetseerde soort die de neiging heeft om vanaf het vijfentwintigste levensjaar een overdreven kritisch zelfbeeld te vormen.