Nog maar een jaar of vijftien geleden zagen we elkaar voor het laatst: de uiterst beminnelijke en vakkundige Mang Yuan als mister Yamaha liet in die tijd zien dat er ook goede managers waren. Hij was genetisch motorrijder en jarenlang de Pr-man van Yamaha in Nederland geweest en deed daarna de accessoires en onderdelen en de projectontwikkeling voor het merk met de gekruiste stemvorken.
De lokale motorsloop is een bedevaartsoord. Joost heeft veel, enorm veel Japans spul. Vanaf 1970. En pas geleden nog een BMW. Een Echte R65 TIC. Maar dat was een grappige vergissing. Net als de Ducati Paso die ooit rood blozend en verlegen in een hoekje stond.
Het bezit van een BMW GS maakt de eigenaar nog niet tot een volleerd motorrijder. Maar de man die we inhaalden reed wel erg als een nat vod. Toen we een paar kilometer verder een nicotinestop hielden – je moet je verslavingen koesteren – sukkelde de BMW de parking op en kwam gênant stuntelig tot stilstand. Om vervolgens om te vallen. We wisten dat BMW-rijders zo hun tradities hebben, maar dit was nieuw voor ons. We gingen dus maar eens kijken.
Ik kwam hem tegen in Arnhem en herkende hem. De zoon van een motorrijdende kennis, inmiddels zo te zien ook alweer een doorleefde dertiger. De zoon dus, niet de vader. Ik wist dat hij ook motor reed en hij droeg een oud leren jack met een opgenaaid Triumph embleem. Het jack was echt oud. Niet fancy vintage. Zoals gezegd zag hij er nogal bezopen uit voor naar wat ik me als zijn leeftijd herinnerde.
Of ik de Camry een stukje naar voren wil rijden. Geen probleem. Het is de bedoeling om de grote Toyota van Ron Moës te vereeuwigen met de hoofdrolspeler van vandaag: de Celica TA40 van Hans de Jong. Ik stap in…
We hadden het weekend bijna drooggehouden. Alleen op het terras van de Zeemeeuw kregen we een buitje. Maar het was niet koud en we waren redelijk waterdicht gekleed. Dus terwijl de andere terraszitters naar binnen vluchtten, bleven wij lekker zitten. Het bedienend personeel diende de driedubbele portie bitterballen op met van die grappige papieren parapluutjes die doorgaans voor sorbets of cocktails worden gebruikt.
Op 5 september 2021 was de wereld voor het eerst sinds 24 augustus 1985 weer getuige van een Nederlandse Grand Prix. Max Verstappen won tijdens een race die vooral vanwege de bandentactiek even spannend was, en opmerkelijk was hoe stoïcijns…
Wij klassiekerliefhebbers hebben doorgaans het recht om over ‘vroeger’ te praten. Buiten vriend Rens ken ik maar bar weinig leden van onze stam die jonger dan 60, of zelfs 50 zijn. Gelukkig zijn we jongetjes. Dus als we tijdens het scheren voor de spiegel staan zien we nog altijd de jonge God van weleer. Dit in blije tegenstelling tot de prettiger geboetseerde soort die de neiging heeft om vanaf het vijfentwintigste levensjaar een overdreven kritisch zelfbeeld te vormen.
Ik kocht een blauwe voor 600 gulden. Een heel mooie groen-crème had ik voor 1.000 gulden. Eentje met een hoogst explosief ex-sprintblok ruilde ik tegen wat onderdelen. Mijn tweede zijspancombinatie was er eentje. Met een Reimo een-in-een expansiepijp. Die kocht ik in Tiel voor 2250 gulden. En dan was er nog die oranje Suzuki T500 uit Alphen. Die tijden zijn voorbij.
Ben van Helden geeft in zijn eigen academie opleidingen tot edelsmid. Hij is een beminnelijk mens. En natuurlijk is hij ook motorliefhebber. We hebben allebei een milde voorkeur voor verloren en vergeten dromen en voor motoren met een serieuze scharrelfactor. We zijn al heeeel lang met oude motoren bezig en waar veel mensen het hele internet afstruinen naar unieke vondsten, daar leven wij nog ouderwets. We kennen veel mensen die veel mensen kennen. En we proberen vriendelijk onze oren open te houden.
Ik parkeer de Opel op het terrein van Autobedrijf de Roy. In het knusse Schalsum, onder de rook van Franeker, verheug ik mij op wat komen gaat. Ik was daar vaker te vinden. Na de eerste reportage met Peter en…
Het is zomer. Een soort van. En ik word er ook niet jonger op. 40+ Jaar alle winters doorrijden kan met de huidige motorkleding natuurlijk makkelijk. Maar vroeger hadden we winters met minimaal twee Elfstedentochten en wij motorrijders moesten warm blijven door een zaterdagse krant onder de jas te proppen.
Tegenwoordig trekt mijn vader er regelmatig op uit met zijn partner en de Toyota RAV-4 Hybrid en caravan. In ver vervlogen tijden zag de autowereld van mijn vader er wezenlijk anders uit. Tijdens de hoopvolle jaren zestig lagen een lange…
In 1970 kocht ik elke week het weekblad Motor. In zwart-wit gedrukt op krantenpapier. De uitbater van de boekwinkel had een donkergroene BMW R60 met E-Glass make–up en Hoske dempers. In het juninummer van Motor uit 1970 stond een artikel over ‘de Paladijn’ van Ab van Ginhoven.
Binnen de vrienden- en kennissenkring proberen we prettig met elkaar om te gaan en elkaar waar nodig of mogelijk te helpen. En misschien zei jouw grootmoeder zaliger het ook al: “Wie goed doet, goed ontmoet.”
Ik ben net terug van een bezoek aan Martin en zijn Lief Ria die eruitziet alsof Ducati de Nuda speciaal voor haar geeft ontworpen. En natuurlijk staat er zo’n machine in de box waar ook Martins motor in sluimert. Martin heeft zijn motor 50 jaar geleden nieuw gekocht. Dat was in de tijd dat motorrijders aanzienlijk jonger waren dan dat ze nu gemiddeld zijn. Het was ook de tijd dat heel wat zwart verdienende mensen al dan niet via de randvoorwaarden van aanvullende uitkeringen en koppelbazen elk jaar een nieuwe, de nieuwste, motorfiets kochten.
Van een kameraad krijg ik motorbladen over moderne motoren. Die gaan over elektronische hulpsystemen. Over motorfietsen met minimaal 100 pk. Maar gelukkig zag ik toch een ‘karakterfiets’. Oké, het was een advertentie en ging over een nieuw model Yamaha 125. Maar toch: een karakterfiets.
Een bevriende BMW zescilinder motorrijder telde onlangs vlak twee mille af voor een grote beurt inclusief verse remblokken en nieuwe banden. Zijn dealer reken zonder BTW € 100 per uur. Een andere BMW-liefhebber, Gerhard, heeft zijn viercilinder geschiedenis afgesloten. Hij miste het boxergevoel en vond zijn viercilinder onderhoudsonvriendelijk en niet winterbestendig. (Verbaasde reactie van BMW Motorrad NL: "Maar u rijdt er 's winters mee door?!") Hij is weer een echte BMW gaan rijden: een RT100. In zijn smetteloze werkruimte doet hij weer zelf alle onderhoud en reparaties.
Ooit, lang geleden… Toen was er het ANWB-blad Promotor. Promotor had in de begindagen een prettige, onbevangen, wat wakkere insteek. Daarbij paste de bouw van de PromotorMotor. Dat was een op de Vehikel gekochte opknapper, een slordige XS650. Ik mocht de verbouwing helemaal naar eigen smaak doen.
Toen de laatste feliciteerders binnenkwamen werd het nog aar eens verteld waarom Jasper er niet was. Jasper lag in het ziekenhuis. Had een motorongeluk gehad. Ze reageerden als de anderen: De dames vervielen in de neiging om te benadrukken hoe gevaarlijk motorrijden is. De heren reageerden laconieker.