Het is na tienen als in na 22.00 uur. Mijn telefoon pingelt zijn klassieke ring-tone. Het is een mediakennis die vraagt hoelang ik mijn buik kan inhouden en of ik zondagochtend– en misschien een stukje van de middag– vrij ben voor een fotosessie. Een fotosessie over een of andere nieuwe motorfiets.
Het is koud, nat donker. Het stormt en er komen natte klodders sneeuw omlaag. Mijn verstralers prikken verwijtend in de witte smurrie. Het is kwart voor elf als in ’22.45 uur’. Ik ben moe en helemaal alleen onderweg en op twintig minuten van huis. En ik moet enorm plassen. Het water staat me tot de lippen, maar voordat ik in deze ellende achter vijf lagen textiel mijn kouwelijke onderduiker heb gevonden? Ik moet er niet aan denken en geef wat meer gas.
Nog een paar dagen, dan is 2020 klaar. Het was een jaar waarin de wereld in de greep was van COVID-19, in alle ingrijpendheid, in al zijn facetten. Een jaar ook, waarin werken en wonen een heel nieuwe dimensie kreeg.…
Het was in 1960. Een natte herfst met veel regen en wind. Mijn motorfiets, een 500 cc Matchless, bleef op stal, want het rijden was niet erg aantrekkelijk met dat weer. Dat gaf me wel een probleem, want ik wilde graag bij mijn meisje (later mijn vrouw) zijn. Ik had daarvoor al verschillende zaken bedacht, maar kwam telkens met eenzelfde oplossing… de aanschaf van een auto!
Motorrijden is slecht voor je gehoor. “WAT ZEG JE?” Juist. Dat zeg ik. Maar is het waar?
Laatst vond ik een modelletje in schaal 1 op 43. Het wagentje was een mooie aanvulling op een selectie van jaren veertig en vijftig sculpturen met sportieve genen. De miniatuurauto is er één in de categorie waar ik tegen aan…
Als het weer steeds grauwer wordt en al het andere een aardig alternatief lijkt om aan nog een dag grijsglibberige ellende te ontkomen, dan verzamelen we ons. Dan worden we ‘s een motorclub. Een driewielerclub.
Als je het twee keer binnen een maand hoort, dan moet er wat spelen. Terwijl het buiten vijftig tinten grijs was vroeg ik aan Joost Woesthoff, de motorsloper van maar een dorp verder, of hij al had gemerkt dat het sleutelseizoen weer was begonnen. Niet dus. Joost zei: “Het gaat allemaal zijn gangetje. Iedereen wil gebruikte, zo mooi en goed mogelijke spullen als vervangingsmateriaal. Maar gewoon sleutelen en rommelen? Dat doen alleen mensen zoals jij nog.” Ik bedacht wat mensen zoals ik zouden zijn…
In 2016 maakten wij een reportage met een Austin Allegro 1500 Special. Het werd leuke een dag met een bijzondere onderbreking.
De meer ervaren lezers zullen zich (de verhalen) herinneren dat er om de 1500-2000 kilometer olie ververst moest worden en dat de carburatie, de ontsteking en de kleppen tegen die tijd ook serieus om aandacht vroegen. Dat een top-end revisie bij 20D km helemaal niet ongewoon was. De tijd dat BMW boxers verregaand kwalitatief en qua betrouwbaarheid onverslaanbaar waren.
Volgens ingewijden is de rol van de VW Passat Sedan over een tijdje uitgespeeld. En dat doet mij wel iets. Vaak wordt de Golf als ruggengraat van Volkswagen beschouwd, maar de nog langer lopende Passat vertegenwoordigt eveneens decennialang het zenuwstelsel…
De Ardennen in het late najaar. Dat kan heel mooi zijn. De heenreis was bewolkt. Het verblijf ter plekke was ondanks het minder dan matige weer prima uit te houden, omdat we een echt dak boven het hoofd hadden en de kok in Olloy ‘nen Echte Chef was zulle! Belgische koks doen wonderen met cholesterol en volle room. En alcohol lost vet op. We waren goed bezig daar in de westzoom van de Ardennen. Het paradijs ligt maar driehonderd en vijftig kilometer van huis. Maar we moesten terug.
In Duitsland moet je tegenwoordig hele rijen ingeslagen stempels op je uitlaatsysteem hebben. Bovendien moet dat uitlaatsysteem ‘eingetragen’ zijn in je ‘Brief’. Indien je uitlaatsysteem niet legaal is krijg je direct een boete en confisqueert de Polizei je motor tot…
Bij de lokale dumpmotorhandelaar komt er een klant binnen. Duidelijk iemand uit het Westen. Een Heertje. De keurige begin zestiger is wat schriel en heeft de looks van een ambtenaar die ‘Droogstoppel’ heet.
Onlangs zag ik bij een bevriende adverteerder een heel nette Yamaha XS650 uit 1977. Ik mijmerde weg. Zo’n XS is één van de weinige motorfietsen die ik ooit nieuw heb gekocht. Dat was na het beëindigen van een verkering.
Er werd voor 300 euro een BMW gekocht. Een R65. Gewoon om de winter door te komen. Want waarom zou je 's winters geen klassieker rijden? De ex politie had jaren buiten geslapen in een Arnhemse buurt vol langdurige minima. En de eerste versnelling deed het niet. Alles gaat stuk. Ook BMW versnellingsbakken.
De coupé wordt een uitstervend ras. Het lijkt nog niet zo lang geleden dat iedere fabrikant een fraaie coupé in het gamma had, en dat binnen meerdere segmenten. Tegenwoordig is een handvol fabrikanten nog bereid om de coupé in leven…
Een tijdje geleden belde ik met Frans de Groot. Intimi binnen het Alfa Romeo wereldje kennen hem als hun broekzak, want Frans is een leven lang betrokken geweest bij Alfa Romeo. Hij koestert een diepe liefde voor het merk, en…
Ik ben al man zolang ik het me kan herinneren. Dat is niet altijd een makkelijk, maar best wel een interessante situatie. Qua generatie hoor ik niet meer tot het slag mannen dat hun zachte kant alleen gebruikt om op te zitten, maar ik ben zeker geen man die constant zijn gedachten of erger nog, zijn emoties, wil delen. Maar ik probeer op mijn onbeholpen manier wel bewust en respectvol te leven. Alleen als het echt nodig is gebruik ik zinvol geweld.
Het was in de herfst van 1979. Vanuit de Noordoostpolder reden we met de Citroën 2CV4 van mijn moeder naar Haarlem. De Citroën GSX stond voor een reparatie in de werkplaats van de Emmeloorder Citroën-agent Dijkstra. De afspraak voor het…