in

Haast, gedoe en zondagochtenden – column

Het is na tienen als in na 22.00 uur. Mijn telefoon pingelt zijn klassieke ring-tone. Het is een mediakennis die vraagt hoelang ik mijn buik kan inhouden en of ik zondagochtend– en misschien een stukje van de middag– vrij ben voor een fotosessie. Een fotosessie over een of andere nieuwe motorfiets.


De geplande redacteur of rijder is verhinderd

Dus of ik kan inspringen. In een vorig leven zou ik onbevangen ‘JA!’ hebben gejuicht. Maar in de motorfiets line up voor 2021 heb ik maar weinig gezien waar ik blij van word. De styling en techniek van moderne motorfietsen doen me niet veel. Om het mild uit te drukken. Toen een fabrikant onlangs communiceerde dat zijn motor het ideale platform voor je smartphone zou zijn heb ik afgehaakt. En ik heb mezelf allang onbekwaam verklaard om op motorfietsen van 200 pk of zo te rijden. Er zijn wel wat leuke Chinezen tegenwoordig. Maar het ging niet eens over een ‘leuke’ motorfiets.

Van pret kun je niet leven

Het tweede ding waar je als freelancer rekening mee moet houden is dat er in de markt het idee bestaat dat freelancers geen geld nodig hebben. Het is ongelooflijk wat blijkbaar serieus geïnteresseerde opdrachtgevers aan ideeën omtrent het belonen van freelancers hebben. Ik vroeg dus op voorhand: “Wat schuift dat?” Aan de andere kant van de lijn werd overlegd. De telefoon werd doorgegeven. Iemand die ik niet kende stelde zich voor met “Hoi, we hebben daar € 100 exclusief reiskosten voor staan.”

“Lekker laten staan” adviseerde ik en ik klikte de spreker weg

Een half uur later werd er weer gebeld. Het was de man die ik daarvoor had weggedrukt. Hij kon tot € 250 gaan, inclusief kilometervergoeding. Maar met een sigaar in mijn hoofd en een glas whisky in de hand had ik zo omstreeks 11, als in 23.00, uur eigenlijk geen zin in zaken doen. Dat zei ik hem en ik wenste hem een prettige avond en succes. “Maar besef je niet wat we allemaal hebben moeten regelen voor die photoshoot?“ Ik dacht dat ik die inschatting wel kon maken. Maar ik heb een T-shirt met de Woorden der Wijsheid: “Not My Problem”.

Een soort van noodgeval dus

De telefoon ging weer naar de kennis die me in eerste instantie had gebeld en die blijkbaar iets met het hele project te maken had. Die trok de ‘we moeten elkaar als vrienden toch helpen’ kaart. Maar ik had er na eerdere digitale media ervaringen al geen zin meer in. Want in de moderne media is het te vaak zo dat je na gedane arbeid nog een boel tijd kwijt bent om aan je geld te komen. Dat hele traject heb ik onlangs nog besproken met twee lieve kinders die een profielwerktuk over automotive journalistiek maakten voor school. Mijn oprechte advies was: “Begin er niet aan!”

Of ik dan iemand wist…

Intussen kwam vanaf ‘de andere kant van de lijn’ de vraag of ik dan misschien iemand wist die wel aanspreekbaar zou zijn. Ik zei dat als er even € 75 overgemaakt zou worden ik en lijstje met drie namen en telefoonnummers zou sturen. “Maar zit daar iemand bij die dan ook komt?” Dat kon ik niet garanderen. Ik heb geen € 75 euro gekregen. Maar ik die ochtend rustig de hond uitgelaten en kalmpjes met mijn Lief ontbeten. Echt op zijn zondags…

Blij met klassiekers

En ik zegen het feit dat mijn ‘verdienmodel’ de laatste jaren grotendeels in de klassieke hoek is terechtgekomen. Want in die hoek zitten motorfietsen (en auto’s) waar ik graag op zondagochtend mijn bed voor uitkom. En alle mensen die er in dat wereldje bezig zijn, zijn vriendelijk en veel minder gehaast dan die digitale roadrunners.

Straks lekker de garage in…

(foto: Maurice Volmeijer bij Wisper Classics)

Meer columns lees je via deze link.

Meer verhalen over klassieke motoren lees je via deze link.

Written by Dolf Peeters

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

9 Reacties

Geef een reactie
  1. Goede morgen Dolf.
    Goed gedaan, zo blijf je gezond bestaan
    We krijgen de komende dertig jaar,
    ja het wordt naar
    de gevolgen van de crises
    Of we het nog zullen beleven
    Ik denk het niet, of heel even
    Niet iedereen kan 125 jaar leven

  2. Voor ALLEN die het nog niet weten: vrijheid is niet verbonden met veel geld maar wel met de keuze om NEE te zeggen en daar dan voor 250 euro van te genieten.

  3. Oh my wat een heerlijk stukje echt Nederlands. Ik zie het voor mij gebeuren. It made my day, en deed mij denken aan a hooker in front of a judge, suing that she was raped. The judge asked here when she realized she was raped, to which she answered “When his cheque bounced”
    Groeten vanuit een zonnig 13 graden YVR.

  4. Herkenbaar. Ik heb het niet meer nodig, en ik loop niet met mezelf te leuren, maar een paar keer wordt ik door dat soort enthousiastelingen gebeld omdat ze me ontdekt hebben op internet of op een sociaal medium. Ik zeg dan altijd dat mijn tarief 200 euro per uur is, en dat alles vooruit betaald moet worden. Daar ben ik dus meestal in één keer vanaf, maar met foto’s werkt het vreemd genoeg wel. Daar colporteer ik ook niet mee, en ik heb geen idee hoeveel er van me gejat zijn, maar de keren dat ze me netjes bellen en vragen zeg ik ‘100 euro’, en dat gaat dan wel goed 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

De Vedette van mijn vader

Toyota rallyhistorie. De vergeten WRC overwinningen (Motogard New Zealand, 1982)