in

Dat mag ik niet van mijn moeder – column

Toen ik met de boodschappen in de rugzak naar mijn motor liep zag ik er een jongen bij staan. Als klassiekerrijder zit je nooit zonder aanspraak. De knaap van een jaar of twintig schatte ik zo was vriendelijk en na wat losse opmerkingen over en weer vroeg ik hem of hij ook motorrijder was. Dat was hij niet. Hij wilde wel. Maar mocht het niet van zijn moeder. Die vond motorrijden te gevaarlijk.


Nu is het piekeren en praten over gevaar & angst naar mijn idee zo’n beetje volkssport nummer één in dit land. En dat terwijl het in Nederland nog nooit zo veilig is geweest als het nu is. Iedereen vindt wel minimaal één iets eng of gevaarlijk. En dat begint heel basaal. Daarom zien we kinders die leren fietsen met kniebeschermers, handschoenen en een valhelm. Er zijn blijkbaar veel moeders die hun 11- of 12-jarige kroost nog met de auto naar school brengen omdat fietsen zo gevaarlijk is. Veel ouders leren hun kinderen zelfs niet meer fietsen. Omdat het dus te gevaarlijk is.

Het is een combinatie van angst die ons aangepraat wordt en de moederkloekenangst voor haar kuikens.

Maar een twintiger die geen motor reed omdat zijn moeder dat te gevaarlijk vind? Mijn moeder heeft in het Jappenkamp dingen gezien die haar voor de rest van haar leven bang hebben gehouden. Toen ik als twaalfjarige met mijn eerste brommer aankwam was ze niet blij. Toen jaren later een verkreukelde motorfiets bij mijn ouderlijk huis werd afgeleverd terwijl ik nog in een Frans hospitaal lag moet ze zich bijna doodgeschrokken zijn. Er was toen nog geen mobiel netwerk en de berger was sneller geweest dan de communicatie. Maar haar bemoeienis uit angst vanwege ’s winters doorrijden kwam nooit verder dan: “Pas op, het kan glad zijn.” Later besefte pas besefte ik hoe oprecht en zuiver haar angst was. Maar motorrijden was nu eenmaal één van de weinige bezigheden waar ik me totaal in kon verliezen.

En dan kom je van in elk geval meer dan 45 jaar legaal motorrijden en een hoop zinloze, leuke of gevaarlijke ervaringen tot de blije conclusie dat je het allemaal overleefd hebt en dat de tijd al je herinneringen een blij randje heeft gegeven. Ik hoef me trouwens helemaal niet te bedenken wat er gebeurd zou zijn als mijn moeder me het brommer- of motorrijden had verboden. Dan had ik niet gehoorzaamd. Maar dat is blijkbaar ook een dingetje van een generatie die inmiddels meer verleden dan toekomst heeft.

Een heel stuk van dat verleden speelt dan in de tijd dat onze huidige klassiekers niet meer dan oud spul was. We waren net zo jong als de knaap met wie ik aan het begin van dit verhaaltje stond te praten. Maar we waren actief, hongerig naar het ontdekken van een wereld die toen zeker niet beter, maar wel een stuk rustiger en minder gecompliceerd was. En we luisterden zeker niet naar onze moeders. Want als je niet de kans hebt van je eigen fouten te leren? Dan leer je niets.

En leef je nog als je dit leest? Dan heb jij het ook goed gedaan.


Help ons mee deze website en de aangeboden artikelen gratis te houden. Abonneer uzelf op Auto Motor Klassiek en ontvang daarbij ook het blad 12x per jaar in de bus. Of doneer een gewenst bedrag op onze betaalpagina via deze link. We zijn u er zeker dankbaar voor.


Beste Klassiekerliefhebber

Geniet van dagelijks gratis verhalen over oldtimers in uw email en schrijf gratis in. 


31 Comments

Leave a Reply
  1. met ton ruis mijn fader en moeder reden altijd samen op de motor ik en nog twee broers mijn vader heeft na zijn 40e geen motor meer gereden kreeg een aoto van de zaak mijn autste broer mog zijn motorrijbewijs halen betaalde mijn fader omdat hij 18 was geworden mijn broer daar onder ging het motorrijbewijs halen naar zijn 25 jarig huweluk halen en toen kwam ikop mijn 20e het.rijbewijs gehaald ik word deze maand 72 rijd nog steets motor groetjes

  2. Mijn moeder kwam niet verder dan “Kijk je ook uit” wanneer ik met m’n (door een oom geschonken aftandse bromfiets) op pad ging. En ook later niet wanneer ik vertrok op m’n Triumph TT100 met oorverdovende megafoonpijpen! Maar ja, ik ben van 1947………

  3. Naturlijk zijn moeders bezorgd, het gaat om hun kinderen. Vaak zijn die zelf de oorzaak daar van.Mijn motorrijdende vader was enkele keren bij elkaar geveegd en dan ging haar zoon ook nog motorrijden.
    Ik zelf had op mijn 17e een boekje gehaald met verkeersregels en borden en een examen geboekt voor op mijn 18e verjaardag in 1964.
    De rijschoolhouders drong niet aan op lessen en vroeg de examens aan. Op mijn verjaardag was er maar plek voor één examen, dus daags er na het andere gedaan. De motor (BMW R51/2) had ik al 2 jaar. Daar reed ik ook op. Onverzekerd natuurlijk maar dat was toen niet verplichtHet rijgedrag van een dronken automobilist heb ik na 4 dagen coma toch nog overleefd.ok nog enkele andere gevallen die nogal spanned waren op het nippertje overleefd. Het spannendste was nog in 2000 in Apeldoorn. Ik zal je daar verder niet mee vermoeien.
    Ik ging op vakantie naar de DDR om te zien of het wel zo erg was als er werd verteld; het was erger. Ikheb daar vastgezeten. Weliswaar enkele uren, maar toch. Toen ze dachten dat ik in Italie was zat ik met een kapotte motor in midden Finland. Mobiele telefoons waren er niet, thuis hadden we net een nieuw nummer en ik was het briefje kwijt waar ik het opgeschreven had.

    Tsja, ik zou me ook wel wat zoren maken als je 4 weken niets hoort en geen flauw idee hebt waar ze zijn.

  4. Herman
    Ik heb mijn officiële motor plezier aan de chirurg te danken die mij na een auto ongeval aanraadde om de bromfiets te verkopen en motor te gaan rijden. gezet. Zelf was hij een BMW R 50 rijder en zijn foto met hem de motor stond op het bureau. Hij legde mij dan uit dat de zithouding op de motor veel beter was dan de racehouding met de neus op het stuur van de bromfiets en een snelheid van ver boven de 45 km. Hij heeft dat zelfs als doktersvoorschrift op papier geschreven Ik heb hem daar heel vriendelijk maar ook dringend om verzocht. Thuis gekomen werd de chirurg direct door mijn moeder gebeld met de vraag of hij gek was geworden en mij de dood in zou jagen. Gelukkig hielt hij zijn mening overeind naar mijn moeder Ik heb toen op de geboorte dag van de huidige Koning Willem Alexander s’avonds een proefrijbewijs op het gemeentehuis gehaald. De ambtenaar heeft dan ook getekend met De Geboortedag van onze nieuwe koning.
    .
    Anders werd dat door mijn moeder nooit geaccepteerd. Die had vier broers ( mijn Ooms) die in hun jonge jaren ook allemaal lichamelijke souvenirs aan het motorrijden hadden overgehouden. Ik heb toen op de geboorte dag van de huidige Koning Willem Alexander s’avonds een proefrijbewijs op het gemeentehuis gehaald. De ambtenaar heeft dan ook getekend met De Geboortedag van onze nieuwe koning. Mijn 1ste officiële motor was een blauwe Honda Dream 250 met megafoon uitlaten. Dat vond ik toen prachtig en was van veraf te horen.
    Later zijn daar nog veel motoren op gevolg en nu heb ik weer een kleine verzameling met zelfs 2 Honda C 71 waarvan een in een speciale unieke uitvoering met een inhoud van 400cc.
    Het er naar kunnen kijken en af en toe een rit mee maken geeft nog altijd heel veel plezier.
    De lichamelijke souvenirs zijn inmiddels ook aanwezig maar dat houd je niet tegen.
    Dolf bedankt voor dit mooie verhaal. Jij zult me wel herkennen.

  5. In al die geinige en soms te lompe stukjes van Dolf, blijft in het midden of hij zelf nageslacht heeft. Zijn moeder in ieder geval wel. De mijne (’34) reageerde bleek en angstig toen ik haar ooit opzocht, na een tocht op mijn eerste motor, een Honda XL500 (1991?). Mijn vader was furieus toen mijn oudste zus na de dag van haar 16e verjaardag op een Puch Maxi thuiskwam (ca.1977). Toen ik die brommer in ca. ’82 overnam was de weerstand al gebroken, maar toch niet helemaal getuige de confrontatie met de Honda ca. 15 jaar later. Misschien ook wel, omdat ze ook een jappenkamp overleefde, tot op de dag vandaag.

  6. In al die geinige en soms te lompe stukjes van Dolf, blijft in het midden of hij zelf nageslacht heeft. Zijn moeder in ieder geval wel. De mijne (’34) reageerde bleek en angstig toen ik haar ooit opzocht, na een tocht op mijn eerste motor, een Honda XL500 (1991?). Mijn vader was furieus toen mijn oudste zus na de dag van haar 16e verjaardag op een Puch Maxi thuiskwam (ca.1977). Toen ik die brommer in ca. ’82 overnam was de weerstand al gebroken, maar toch niet helemaal getuige de confrontatie met de Honda ca. 25 jaar later. Misschien ook wel, omdat ze ook een jappenkamp overleefde, tot op de dag vandaag.

  7. Bij ons thuis kon eigenlijk alles vroeger. Opgevoerde brommers en later motoren. Bijna dertig jaar geleden een Yamaha 900 in de prak gereden, en kocht mezelf een jonge Pan European met nog een poot in het gips en op krukken. Dit tot grote schrik van mijn moeder. Maar ze heeft er nooit iets over gezegd.

  8. Mijn moeder is ooit in haar jeugd onderuit gegaan op een Berini.. sindsdien is alles wat zich gemotoriseerd op twee wielen voortbeweegt “moordtuig”.
    Het was dan ook wel even slikken toen ook ik met een bromfiets thuiskwam, gelukkig ben ik niet de eerste uit haar nest die dat deed.
    Mijn broers hadden de schade al aangericht zeg maar.

    Ik ben wel degene geweest die mijn jongere broer heeft overtuigd motor te gaan rijden, we zijn de enigen.
    Moeders heeft er inmiddels vrede mee..

  9. Nou Olav, dat is even een verhaal.
    Goed dat het goed gekomen is!!!
    Een heel ander verhaal dan bij een goede kennis van van het huis, die op een scherper heuveltje in een Zuid Limburgse B-weg rijdende op zijn mooie CB750 frontaal door een gehaaste en inhalende autodebieliste van zijn motor geknald werd.
    Bij hem is het echter nooit meer helemaal goed gekomen. Het meest zichtbare, een volledig verlamde arm. De rest van de schade zit onderhuids maar gelukkig niet in zijn hoofd!! Maar hoe dan ook kon dat alles door zijn volledige motorkledij niet voorkomen worden. Het zal inmiddels 40 jaar geleden zijn.
    De onderlinge verschil snelheid was zo hoog dat het profiel van het achter rubber als een foto in het plaatwerk van het dak van de frontale aanrijdster geslagen was. Of hij dat met die snelheid in een auto overleefd zou hebben, is meer dan zeer de vraag. Zijn ‘geluk’ was dat hijzelf van het stalen ros gekatapulteerd werd. In de lucht was het voor even veilig.
    Dit hele voorval heeft ervoor gezorgd dat mijn rijstijl op voorhand altijd met reserve doorspekt en gevormd is. Maar ook dat heeft een keertje asfalt zoenen op het gladde wegdek in een Belgisch bos niet kunnen voorkomen. Maar dat heette dan ook ‘karaktervorming’. Op de achterzijde van de zware leren jas staat de herinnering nog steeds gegraveerd als eeuwig aandenken. En ook dat is inderdaad relatief….

    • Wat erg voor je vriend. Met een verlamde arm ben je ook deels arbeidsongeschikt.

      Mijn rijstijl was altijd defensief, net als in de auto. Ik heb mezelf ook aangeleerd rustig te rijden, dat is beter voor je gemoedsrust. Een Jawa is niet zo sportief, het zijn werkpaarden. Ook een Honda CB750 vraagt niet om wheelies, plat de bocht in gaan en ander raar stuntwerk.

  10. Een hoop Jawa’s hier! Nou, op 5 mei 2000 reed ik mezelf te pletter met een Jawa. Een zwarte TS350. Ik naderde een voorrangskruising, van links kwam een Ford Sierra met een oud mannetje erin die netjes stopte voor de haaientanden en precies toen ik bij hem was reed hij ineens de voorrangsweg op. Ik knalde tegen de Sierra en toen duurde het best lang voor ik via een paar paaltjes en een heg in de berm tot stilstand kwam, terwijl de Jawa met een smak een meter van me af belandde waardoor ik gelijk een plas benzine kwam te liggen. Ik had een verbrijzelde rechterarm, een open botbreuk aan mijn linker scheen, vijf gebroken middenvoetsbeentjes, vijf gebroken ribben, een heleboel kneuzingen en scheurtjes en nog zo het een en ander. Wees gerust: alles is weer goedgekomen, twee maanden later was ik alweer op de been.

    Maar, wat als ik in een auto had gezeten en met 90 km/u zijdelings tegen een Ford Sierra was opgeknald? Had ik het dan overleefd? En hoe? Alles is betrekkelijk!

  11. Vandaag een tweedehands Derbi gekocht. Staat nog even geschorst op mijn naam tot mijn zoon (16) zijn rijbewijs heeft en zelf de verzekering kan betalen (opvoedkundig vind ik dat belangrijk). De knul is er zo blij mee dat alleen dat al niet op weegt tegen mijn ouderlijke bezorgdheid over (on)veiligheid. Ik zal trots zijn als hij er op wegrijdt. Met een brede glimlach op onze gezichten.

  12. Ik ben de vijfde uit een gezin van negen kinderen. Mijn jongere broertje (de zesde) en ik waren al vroeg besmet met het “motorvirus” en dat is gebleven tot op de dag van vandaag. Het begon met een step met hulpmotor, meerdere (cross) bromfietsen en op mijn zeventiende een Zündapp KS100 in onderdelen. Een week voor mijn rijexamen was hij klaar, geen les gehad. Dat was destijds in 1971 niet echt nodig. In één week moest ik auto- en motorrijexamen doen bij dezelfde examinator. Zakte voor de auto en slaagde voor de motor. Die examinator moet gedacht hebben; dit is geen dwaas, laat hem maar gaan. Let wel, er was toen geen snelheidslimiet buiten de bebouwde kom en op snelwegen.
    Het heeft me altijd verbaasd, dat mijn ouders ons lieten begaan. Nooit een onvertogen woord over die motoren met soms een open megafoonuitlaat. Liep je schade op door een schuiver, dan was pa de eerste die je hielp met wat richtwerk en stopte je een kleine bijdrage toe voor de aankoop van die nieuwe koplamp. Op de motor met vrienden naar Zuid-Frankrijk, geen communicatie en dan doodleuk na drie weken weer naar binnen stappen. Oh ben je er weer; fijn. Ze moeten zich zeker zorgen hebben gemaakt, onze ouders, maar lieten ons van de toen relatief onbezorgde jeugd genieten. In 1985 was ik voor mijn werk drie maanden in Tunesië. Mijn echtgenote belde me met de woorden: Je broertje heeft een ongeluk gehad op Isle of Man. En snel er achteraan; niet heel ernstig, een gebroken been geloof ik. Mijn eerste gedachte was toen; ik vlieg terug van Tunis naar Douglas. We zijn nu ruim 45 jaar verder en er staan vier motoren in mijn garage. Bel of spreek in mijn broertje (vandaag nog) dan gaat het over…………….motoren.

  13. Mijn moeder (zaliger) heeft dat nooit gezegd.
    Die kroop, nadat ik mijn rijbewijs had gehaald, gewoon bij mij achterop.
    Op een dergelijke manier is ze aan mijn vader gekomen. Haar eerdere vriendje had een Jawa, die hij aan mijn vader verkocht en ze is (heeft ze ooit eens met een gekke bek gezegd) met die motor mee gegaan 😀.

  14. Op de eerste olieloze zondag van oktober 1973(?) arriveerde mijn Puch 250SGA dubbelzuiger. Ontsteltenis bij de ouders en een blij kijkende nieuwe eigenaar. De Puch was even oud als ik zelf was (18). Wel al een autorijbewijs maar nog geen motorrijbewijs. Met een L plaatje op de kentekenplaat mocht ik door de hele stad maar dat was natuurlijk te beperkt. Geen L plaatje was dus de keus. Wel op de motor naar de motorrijles een dorp verderop waar de hoofdschuddende leraar al buiten klaar stond. Twee rijlessen om af te leren wat ik fout deed en daarna afrijden. Tot op de dag van vandaag rij ik met enorm veel plezier motor maar die eerste Puch (13pk) was echt de snelste en de mooiste. Ik droom er nog vaak van. Had dat ding nooit moeten verkopen. Maar ja, het moest natuurlijk sneller. Voor de nostalgie staat er naast de ‘echte’ motor sinds 25 jaar een BMW R27 uit 1963. Prachtig gewoon. Die motor snap ik tenminste.

  15. Ha, ik mocht van mijn vader mijn brommertje niet sneller maken, als je sneller rijden wil koop je maar een motor.
    Dat had ie niet tegen zijn 16 jarige dochter moeten zeggen.
    Drie weken later stond er een (oude) motorfiets.
    Op pa zijn naam en verzekering en de woorden, geen brokken maken en als ze je aanhouden heb je het ding uit de schuur gejat. (nooit aangehouden)
    Op mijn 22ste is de man overleden en op mijn 26ste heb ik uiteindelijk mijn roze papiertje gehaald. (niet aan te bevelen, je moet teveel afleren voor het examen)
    Dankzij een auto-ongeval (van achteren aangereden) rijd ik geen motor meer, maar ik mis het wel af en toe.

  16. Verschil met jaren geleden is, dat huidige “opstappers” serieus les krijgen. Dat was in mijn tijd (eind jaren 60) wel anders: 3 maanden op een “proef rijbewijs” rond geteden(hele land door natuurlijk), gevolgd door 1 rijles en een examen, waar het hoofd doel was om de examinator niet kwijt te rijden. Nadien heel veel km gemaakt en heel veel plezier en geluk gehad.

  17. Beste Dolf. Alles is minder gevaarlijk als een Jappenkamp. Gelukkig heeft je moeder het overleefd, anders was je er niet. Motorrijders moeten weten wat gevaarlijk is. Ik heb als race-fietser ook genoeg gevaar beleefd en overleefd. Moeders hebben je gemaakt en opgevoed. En willen, dat het goed gaat met hun kroost. Vaders trouwens ook. Als je bang bent, moet je niet in een auto of op een motor stappen. Maar thuiszitten is ook gevaarlijk. Dementie en Alzheimer liggen altijd op de loer. Blijf gezond en doe wat je niet laten kunt. Geef ook om je medemens.

  18. Mijn ervaring was ook van doe moeder die het te gevaarlijk vond dat ik zou gaan motorrijden. Toen een vriend een Honda CB 250 te koop had (ideale startfiets) sprak moeders vermanende woorden. “Daar komt niets van in!” Dit terwijl mijn vader al met de duimstok rondliep om te kijken waar het best de extra deur in de garage gemaakt kon worden, zodat de CB gemakkelijk naar hinnen kon. Zo ver zou het nooit komen. Maar later, jawel,…. toen ik getrouwd was, meldde uitgerekend mijn echtgenote mij aan voor motorrijles! “Beter met roze papiertje testrijden dan zonder”.
    Tja, ik onderhield de motoren in mijn vriendenkring en als er proef gereden moest worden, knikten ze altijd van “het is goed met jou, ga maar zelf rijden”.
    Tja, en zo kwam van het een het ander. Inmiddels rij ik al ruim 25 jaar legaal motorfiets samen met Blauwtje en daar heb ik dusver alleen maar plezier mee gehad. In neem aan dat datzelfde voor de meeste motorrijders geldt.

  19. ma reed als 16jarige op de jawa van haar pa , ze heeft me nooit iets verboden.
    een keer kwam ik thuis toen ze op bezoek was , mijn bmw 75/7 stond in de woonkamer , ze dacht dat het ging regenen en ze vond het zonde dat die nat zou worden…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

The maximum upload file size: 8 MB. You can upload: image. Links to YouTube, Facebook, Twitter and other services inserted in the comment text will be automatically embedded. Drop files here

Peugeot 504 Cabriolet (1971)

Peugeot 504 Cabriolet (1971). Gjalt’s wonder op wielen.

Renault Dauphine Gordini

Renault Dauphine Gordini