in ,

Cisitalia 202 Gran Sport. De schoonheid van zeldzame ontmoetingen

Laatst vond ik een modelletje in schaal 1 op 43. Het wagentje was een mooie aanvulling op een selectie van jaren veertig en vijftig sculpturen met sportieve genen. De miniatuurauto is er één in de categorie waar ik tegen aan wilde lopen, om zo een extra sensatie te ervaren bij de ontdekking ervan. En dat lukte dus onlangs. Ik heb het over de Cisitalia 202 Gran Sport, ultiem kunstwerk van Italiaanse makelij.


De kans dat je een Cisitalia 202 levensecht tegenkomt is niet groot. Dan zou je er al op moeten stuiten tijdens de Mille Miglia Storica. Of in een museum. Of tijdens een expositie binnen een grote klassiekerbeurs. Dat geluk had ik een paar keer. In Bremen bijvoorbeeld, tijdens de Classic Motorshow 2015, daar zag ik de schoonheid van dichtbij. En een jaar later was het raak in het Museo Mille Miglia, onder Brescia. Vergapen kan mooi zijn, zeker als de aanblik jou helemaal afsluit van de rest van de wereld. Een fenomeen, dat bij mij nauwelijks voorkomt.

Het is weinig auto ontwerpers gegeven om een auto te ontwerpen die de eer toekomt om opgenomen te worden in de collectie van het Museum of Modern Art in New York. En de zo rijke geschiedenis van de auto kent weinig ontwerpen, die mij zo in trance brengen als de Cisitalia 202 Gran Sport. Hoe langer ik naar de door Pinin Farina ontgonnen D46 erfenis van Dusio en Giacosa kijk, des te meer ik betoverd raak door de lijnvoering. Nergens een streek te veel, exacte verhoudingen, iedere millimeter ontstond door een minuscuul fijngeslepen tekenpotlood. En iedere millimeter maakte het ontwerp kloppend. Niet alleen dat, iedere pennenstreek troonde de Gran Sport naar de allerhoogste design echelons uit de geschiedenis.

Eind jaren veertig, daar spreek je over. En in dat perspectief is het samenspel van aerodynamica, kracht en leggera dat tot de separate body leidde écht subliem. De Cisitalia 202 was wonderschoon trendsettend voor sportwagens die later het levenslicht zouden zien. En het buizenchassis was ook nog geen gemeengoed. Het koetswerk en het chassis lieten zich combineren met beproefde techniek, want van Fiat. Neem bijvoorbeeld de motor. De 1.089 cc krachtbron stamde in rechte lijn van de Balilla 1100 en kreeg een aangepaste kop. In standaard-trim was hij al goed voor 55 PK en een top van 160 kilometer per uur. Het laat zich raden dat meer vermogen zomaar tot snelheden van 180 km/h en hoger konden leiden.

De 202 Gran Sport werd een begrip in zijn klasse, waar ook menig Fiat 1100 variant en Stanguellini 1100 exemplaren in voorkwamen. Tegelijkertijd was iedere Cisitalia 202 koets dankzij persoonlijke aanpassingen weer de hoeder van verschillende specificaties. De 202 was ook een begrip in de Mille Miglia, waar de 202 in meerdere gedaanten het vaak goed deed. En zo mede het gezicht werd van de naoorlogse edities van de Italiaanse 1000 mijlen race.

De Cisitalia 202 Gran Sport. Dát was Italië op zijn best. Natuurlijk was het land groot op het gebied van autosport en sportief getekende schoonheden. De oplage bleef klein, naar verluidt bouwde men 172 exemplaren. En mooie auto’s maken in kleine series: dat wás wat Italië ook groot maakte. En wat Italianen het liefste deden. Betoverende ontwerpen maken in exclusiviteit, zodat zeldzaamheid en sportiviteit nog exclusiever werden. Stabilimenti Farina begreep, wat dat betekende. Al betaalde de koper óók de absolute hoofdprijs voor de Cisitalia. Ook daardoor bleef het aantal gebouwde exemplaren beperkt.

De Cisitalia 202 Gran Sport is daar een ultiem voorbeeld van. Des te langer je er naar kijkt, des te meer besef je dat deze tijden nooit terugkeren. En dat de spaarzame momenten dat je er wel één ziet als een wonder mogen beschouwd. Zoals de Cisitalia 202 ook een designwonder is. Van een 250 GTO, een XK 120, een 356, een 911, een DB4, een Healey of een 300 SL kijk je minder snel op. Ook niet als u en ik straks weer naar de mooie klassiekerbeurzen mogen. Maar de Cisitalia 202 is van een zodanige schoonheid, dat hij zelfs als miniatuur zindering oproept als je hem spontaan ziet.

U begrijpt nu, waarom ik het schaalmodel niet online bestelde. En opgetogen was toen ik het wagentje in de schappen zag. Ik kocht de miniatuur Cisitalia. Maar wel nadat ik er vijf minuten met open mond naar had gekeken. Want zelfs een 202 Gran Sport op schaal slaagt er in, om mij even het contact met de wereld te laten verliezen.


Bent u klassiekerliefhebber en bevallen u de gratis artikelen? Overweeg dan ook eens een abonnement op Auto Motor Klassiek, het gedrukte tijdschrift. Dat ploft voor een luttele jaarbijdrage elke maand bij u op de deurmat. Boordevol interessant leesvoer, speciaal voor de klassiekerliefhebber. Genoeg om u dagenlang van de straat te houden. En alsof dat niet genoeg is, draagt u ook nog eens bij aan het hele platform voor en door klassiekerliefhebbers. Daarbij heeft zo’n abonnement nog meer voordelen. Kijk maar eens op de link hierboven voor meer informatie.


Beste Klassiekerliefhebber

Geniet van dagelijks gratis verhalen over oldtimers in uw email en schrijf gratis in. 


 

5 Reacties

Geef een reactie
  1. Haha, lees ik dat stukje over de Cisitalia 202, mijn eigen bijdrage, staat de laatste er 2x in.
    Over het ontwerp en waarom dit zo baanbrekend was vond ik onder andere dit:

  2. Ja, prachtauto. Ik heb er één mogen aanschouw-en in Italië’s Automobielmuseum in Turijn. Prachtig in eenvoud. Op zoek naar tastbare Abarth-geschiedenis belandde ik o.m. in deze autohemel.
    Op basis van de 202 volgde er een Spyder en aerodinamische Sport Saloons. Ten tijde van de ontwikkeling van deze schoonheid werkte Abarth al bij Cisitalia. In ’49 vertrok Dusio (Cisitalia’s oprichter) berooid naar Argentinië en Abarth startte Abarth&Co.

  3. Goh, weer een model ontdekt met de 0 in het midden. En Peugeot stond dat allemaal toe? Bij Ferrari (308) en Bristol (40x) kon het allemaal ook, maar Porsche moest de “midden-0” laten vallen.

  4. Op zoek naar tastbare Abarth geschiedenis toog ik tweeënhalf jaar terug naar Turijn. De voor mij heilige grond van de Abarth fabriek mocht ik niet betreden, maar vanaf mijn hotel bleek het drie straten lopen naar het prachtige Nationaal Automobielmuseum. Daar stond ook een “202”:

    Eenvoudige schoonheid.
    Overigens, de oprichter van Cisitalia, Piero Dusio, had Abarth en Hruska al in dienst voor de race-wagens. In 1949 nam Abarth de boel over nadat Dusio de kuierlatten naar Argentinië had genomen.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

The maximum upload file size: 8 MB. You can upload: image. Links to YouTube, Facebook, Twitter and other services inserted in the comment text will be automatically embedded. Drop files here

Riley RMA convertible

Riley cabriolet RMA (1947). ”Status van kunstwerk.“ 

Bang voor gehoorschade? – column