Oostenrijk huisvest tal van bijzondere auto- en verkeersmusea. Een setje foto's vertelde het verhaal van een bijzonder museum in het Alpenland. Historama in Felsbach is een pronkkamer, die op een ongepolijste manier pure historie tastbaar maakt.
Het is achterhaald, maar ik stop bijna altijd voor mensen (M/V of wat dan ook) met pech. Behalve voor lease ridders en prinsessen. Want die hebben structureel mobiliteitsgarantie.
Het is 9 oktober 2021. Ik ga naar de Oldtimer en Classic Beurs in het Sportcentrum in Leek. Vanwege corona ging de 2020-editie niet door, bovendien was ik in 2019 vanwege een prachtige Estoril Classics trip niet van de partij bij het oldtimerfeest van Anton Rosema en de zijnen. Maar nu is het zover, en ik ben heel blij dat ik het fijne binnen evenement in Leek weer mag bezoeken.
Binnen de kortste keren is de jubileumuitzending van de BNR Petrolheads volgeboekt. Bas van Werven en Carlo Brantsen bonden met deze podcast vanaf 2018 een heuse en groeiende community aan zich. Sinds de allereerste aflevering luister ik wekelijks. Normaal is…
Vrouwen en motorfietsen. Vrouwen op motorfietsen. Het blijft ergens een spanningsveld. Ooit zag ik een hard core biker boos in een exemplaar van Back Street Heroes staren. De dame die vergeten was het topje van haar bikini aan te trekken was zo over een Harley gedrapeerd dat hij de speciale carburateur op dat stuk ‘Real American Steel’ niet kon zien.
Er zijn overeenkomsten tussen spijkerbroeken en motorhelmen. Het ene merk kan je als gegoten zitten, terwijl een vergelijkbaar ander merk aanvoelt als een ongewenste intimiteit. Nog een overeenkomst is dat je met jouw perfecte helm of spijkerbroek zo vergroeid kunt raken dat je niet eens merkt wanneer zo’n handig item aan het eind van zijn dagen is gekomen. Je jeans hangt je dan als wat slobberige draden aan je kont en je helm zweeft boven de 130 als een miniatuur hovercraft boven je schedel, terwijl het kinbandje rukkerig probeert je te verstikken.
Het is een fenomeen dat bij mij regelmatig vaak in beweging is. Of liever gezegd: nog wel eens verandert: De favoriete auto. De mooiste auto. De meest begeerlijke auto. En deze week werd de eeuwig bij mij op de achtergrond…
Nog maar een jaar of vijftien geleden zagen we elkaar voor het laatst: de uiterst beminnelijke en vakkundige Mang Yuan als mister Yamaha liet in die tijd zien dat er ook goede managers waren. Hij was genetisch motorrijder en jarenlang de Pr-man van Yamaha in Nederland geweest en deed daarna de accessoires en onderdelen en de projectontwikkeling voor het merk met de gekruiste stemvorken.
De lokale motorsloop is een bedevaartsoord. Joost heeft veel, enorm veel Japans spul. Vanaf 1970. En pas geleden nog een BMW. Een Echte R65 TIC. Maar dat was een grappige vergissing. Net als de Ducati Paso die ooit rood blozend en verlegen in een hoekje stond.
Het bezit van een BMW GS maakt de eigenaar nog niet tot een volleerd motorrijder. Maar de man die we inhaalden reed wel erg als een nat vod. Toen we een paar kilometer verder een nicotinestop hielden – je moet je verslavingen koesteren – sukkelde de BMW de parking op en kwam gênant stuntelig tot stilstand. Om vervolgens om te vallen. We wisten dat BMW-rijders zo hun tradities hebben, maar dit was nieuw voor ons. We gingen dus maar eens kijken.
Ik kwam hem tegen in Arnhem en herkende hem. De zoon van een motorrijdende kennis, inmiddels zo te zien ook alweer een doorleefde dertiger. De zoon dus, niet de vader. Ik wist dat hij ook motor reed en hij droeg een oud leren jack met een opgenaaid Triumph embleem. Het jack was echt oud. Niet fancy vintage. Zoals gezegd zag hij er nogal bezopen uit voor naar wat ik me als zijn leeftijd herinnerde.
Of ik de Camry een stukje naar voren wil rijden. Geen probleem. Het is de bedoeling om de grote Toyota van Ron Moës te vereeuwigen met de hoofdrolspeler van vandaag: de Celica TA40 van Hans de Jong. Ik stap in…
We hadden het weekend bijna drooggehouden. Alleen op het terras van de Zeemeeuw kregen we een buitje. Maar het was niet koud en we waren redelijk waterdicht gekleed. Dus terwijl de andere terraszitters naar binnen vluchtten, bleven wij lekker zitten. Het bedienend personeel diende de driedubbele portie bitterballen op met van die grappige papieren parapluutjes die doorgaans voor sorbets of cocktails worden gebruikt.
Op 5 september 2021 was de wereld voor het eerst sinds 24 augustus 1985 weer getuige van een Nederlandse Grand Prix. Max Verstappen won tijdens een race die vooral vanwege de bandentactiek even spannend was, en opmerkelijk was hoe stoïcijns…
Wij klassiekerliefhebbers hebben doorgaans het recht om over ‘vroeger’ te praten. Buiten vriend Rens ken ik maar bar weinig leden van onze stam die jonger dan 60, of zelfs 50 zijn. Gelukkig zijn we jongetjes. Dus als we tijdens het scheren voor de spiegel staan zien we nog altijd de jonge God van weleer. Dit in blije tegenstelling tot de prettiger geboetseerde soort die de neiging heeft om vanaf het vijfentwintigste levensjaar een overdreven kritisch zelfbeeld te vormen.
Ik kocht een blauwe voor 600 gulden. Een heel mooie groen-crème had ik voor 1.000 gulden. Eentje met een hoogst explosief ex-sprintblok ruilde ik tegen wat onderdelen. Mijn tweede zijspancombinatie was er eentje. Met een Reimo een-in-een expansiepijp. Die kocht ik in Tiel voor 2250 gulden. En dan was er nog die oranje Suzuki T500 uit Alphen. Die tijden zijn voorbij.
Ben van Helden geeft in zijn eigen academie opleidingen tot edelsmid. Hij is een beminnelijk mens. En natuurlijk is hij ook motorliefhebber. We hebben allebei een milde voorkeur voor verloren en vergeten dromen en voor motoren met een serieuze scharrelfactor. We zijn al heeeel lang met oude motoren bezig en waar veel mensen het hele internet afstruinen naar unieke vondsten, daar leven wij nog ouderwets. We kennen veel mensen die veel mensen kennen. En we proberen vriendelijk onze oren open te houden.
Ik parkeer de Opel op het terrein van Autobedrijf de Roy. In het knusse Schalsum, onder de rook van Franeker, verheug ik mij op wat komen gaat. Ik was daar vaker te vinden. Na de eerste reportage met Peter en…
Het is zomer. Een soort van. En ik word er ook niet jonger op. 40+ Jaar alle winters doorrijden kan met de huidige motorkleding natuurlijk makkelijk. Maar vroeger hadden we winters met minimaal twee Elfstedentochten en wij motorrijders moesten warm blijven door een zaterdagse krant onder de jas te proppen.
Tegenwoordig trekt mijn vader er regelmatig op uit met zijn partner en de Toyota RAV-4 Hybrid en caravan. In ver vervlogen tijden zag de autowereld van mijn vader er wezenlijk anders uit. Tijdens de hoopvolle jaren zestig lagen een lange…