Ik had mij het begin van de kerstavond van 1997 anders voorgesteld. Ineens vond ik mijzelf terug op de achterbank van een Toyota Corolla uit 1985. Daar zat ik ingeklemd tussen een paar Surinaams Hindoestaanse pubers. En ik had er…
Motorrijden gevaarlijk? Ach, welnee! Gezond leven, dàt is pas gevaarlijk! Want hoe langer je leeft, hoe meer kans er is dat je iets overkomt. Of dat je zelf iemand schade berokkent. Dat kan elke statisticus u voorliegen. Dus al met al kunnen we er per dag beter het beste van maken, regelmatig lachen en genieten.
Dat is duidelijk: Het loopt tegen de vijftig jaar vier seizoenen motorrijden aan. Eerst waren winterse ritten leuk, later hoorden ze er gewoon bij. Maar nu heb ik het er wel mee gehad. Het karkas waardeert het niet als het geteisterd wordt. En na een koude rit ervaar ik iets tussen rigor mortis en reuma XL in. Daarbij heb ik de afgelopen twee jaar minder dan 10D/jaar gereden en ben ik al van 1000 cc naar 650 cc omlaag geklommen. Ik weet nog dat de jongens met 50 pk uit 650 cc in elk geval het op een na mooiste meisje uit het dorp scoorden. En ook met 650 cc onder de kadetten kon je heel vlot onderweg zijn.
Het is een vraag die mij regelmatig wordt gesteld. “Wat vind jij de beste auto uit de geschiedenis?” . Toegegeven: dat is een lastige, het antwoord is namelijk van veel factoren afhankelijk. Bovendien ben ik niet zo stellig in dat…
Die generatiekloof hadden wij als actuele klassiekerliefhebbers doorgaans met onze ouders. Een brommervriendje van me ging, nadat hij zijn slaapkamerdeur had gebarricadeerd, naar bed met zijn helm op. Want zijn vader, Hoofd ener Katholieke Jongensschool, had gezworen dat zijn zoon zijn lange haren kwijt moest. Wij als zestien-achttienjarigen waren prettig geobsedeerd door brommers, motoren en auto’s. En om dat tot ons eigendom te maken wilden we zelfs werken. Wat we doorgaans deden is trouwens het bewijs dat slechtbetaald werk al was uitgevonden voordat het neo liberalisme tot volle wasdom kwam.
Toen ik veertig was kocht ik een M72 voor 250 gulden. Een bijna smetteloze Honda CB750 kostte me bijna twee mille. Een Suzuki GT 750 met drie in een Reino pijp en een Velorex zijspan was voor mij voor drieduizend gulden. Er zit dus progressie in mijn aankopen. Een 99 Dominator is tegenwoordig serieus geld waard. En zo’n Russische BMW kloon kan intussen wel vijf mille opbrengen. Terzijde: Daarmee zit hij op minder dan een derde van de waarde van zijn historisch even belangrijke en net zo betrouwbare ‘collega’, de Harley-Davidson WLA of WLC-modellen. Dat waren in de vroege jaren zestig trouwens machines die je voor 200 gulden had.
Oostenrijk huisvest tal van bijzondere auto- en verkeersmusea. Een setje foto's vertelde het verhaal van een bijzonder museum in het Alpenland. Historama in Felsbach is een pronkkamer, die op een ongepolijste manier pure historie tastbaar maakt.
Het is achterhaald, maar ik stop bijna altijd voor mensen (M/V of wat dan ook) met pech. Behalve voor lease ridders en prinsessen. Want die hebben structureel mobiliteitsgarantie.
Het is 9 oktober 2021. Ik ga naar de Oldtimer en Classic Beurs in het Sportcentrum in Leek. Vanwege corona ging de 2020-editie niet door, bovendien was ik in 2019 vanwege een prachtige Estoril Classics trip niet van de partij bij het oldtimerfeest van Anton Rosema en de zijnen. Maar nu is het zover, en ik ben heel blij dat ik het fijne binnen evenement in Leek weer mag bezoeken.
Binnen de kortste keren is de jubileumuitzending van de BNR Petrolheads volgeboekt. Bas van Werven en Carlo Brantsen bonden met deze podcast vanaf 2018 een heuse en groeiende community aan zich. Sinds de allereerste aflevering luister ik wekelijks. Normaal is…
Vrouwen en motorfietsen. Vrouwen op motorfietsen. Het blijft ergens een spanningsveld. Ooit zag ik een hard core biker boos in een exemplaar van Back Street Heroes staren. De dame die vergeten was het topje van haar bikini aan te trekken was zo over een Harley gedrapeerd dat hij de speciale carburateur op dat stuk ‘Real American Steel’ niet kon zien.
Er zijn overeenkomsten tussen spijkerbroeken en motorhelmen. Het ene merk kan je als gegoten zitten, terwijl een vergelijkbaar ander merk aanvoelt als een ongewenste intimiteit. Nog een overeenkomst is dat je met jouw perfecte helm of spijkerbroek zo vergroeid kunt raken dat je niet eens merkt wanneer zo’n handig item aan het eind van zijn dagen is gekomen. Je jeans hangt je dan als wat slobberige draden aan je kont en je helm zweeft boven de 130 als een miniatuur hovercraft boven je schedel, terwijl het kinbandje rukkerig probeert je te verstikken.
Het is een fenomeen dat bij mij regelmatig vaak in beweging is. Of liever gezegd: nog wel eens verandert: De favoriete auto. De mooiste auto. De meest begeerlijke auto. En deze week werd de eeuwig bij mij op de achtergrond…
Nog maar een jaar of vijftien geleden zagen we elkaar voor het laatst: de uiterst beminnelijke en vakkundige Mang Yuan als mister Yamaha liet in die tijd zien dat er ook goede managers waren. Hij was genetisch motorrijder en jarenlang de Pr-man van Yamaha in Nederland geweest en deed daarna de accessoires en onderdelen en de projectontwikkeling voor het merk met de gekruiste stemvorken.
De lokale motorsloop is een bedevaartsoord. Joost heeft veel, enorm veel Japans spul. Vanaf 1970. En pas geleden nog een BMW. Een Echte R65 TIC. Maar dat was een grappige vergissing. Net als de Ducati Paso die ooit rood blozend en verlegen in een hoekje stond.
Het bezit van een BMW GS maakt de eigenaar nog niet tot een volleerd motorrijder. Maar de man die we inhaalden reed wel erg als een nat vod. Toen we een paar kilometer verder een nicotinestop hielden – je moet je verslavingen koesteren – sukkelde de BMW de parking op en kwam gênant stuntelig tot stilstand. Om vervolgens om te vallen. We wisten dat BMW-rijders zo hun tradities hebben, maar dit was nieuw voor ons. We gingen dus maar eens kijken.
Ik kwam hem tegen in Arnhem en herkende hem. De zoon van een motorrijdende kennis, inmiddels zo te zien ook alweer een doorleefde dertiger. De zoon dus, niet de vader. Ik wist dat hij ook motor reed en hij droeg een oud leren jack met een opgenaaid Triumph embleem. Het jack was echt oud. Niet fancy vintage. Zoals gezegd zag hij er nogal bezopen uit voor naar wat ik me als zijn leeftijd herinnerde.
Of ik de Camry een stukje naar voren wil rijden. Geen probleem. Het is de bedoeling om de grote Toyota van Ron Moës te vereeuwigen met de hoofdrolspeler van vandaag: de Celica TA40 van Hans de Jong. Ik stap in…
We hadden het weekend bijna drooggehouden. Alleen op het terras van de Zeemeeuw kregen we een buitje. Maar het was niet koud en we waren redelijk waterdicht gekleed. Dus terwijl de andere terraszitters naar binnen vluchtten, bleven wij lekker zitten. Het bedienend personeel diende de driedubbele portie bitterballen op met van die grappige papieren parapluutjes die doorgaans voor sorbets of cocktails worden gebruikt.
Op 5 september 2021 was de wereld voor het eerst sinds 24 augustus 1985 weer getuige van een Nederlandse Grand Prix. Max Verstappen won tijdens een race die vooral vanwege de bandentactiek even spannend was, en opmerkelijk was hoe stoïcijns…