in ,

Alfa Romeo 33. Jaren negentig serie. Mijmeren.

Alfa Romeo 33. Mijmeren.
ER Classics Desktop 2022

Het kriebelde weer eens. Tijdens de voorzichtige zoektocht naar een leuke hobbyauto stuitte ik op een Alfa Romeo 33 uit de 907-serie. Dat was de generatie die de 905 modellen van de 33 met pensioen stuurde. De 907-serie kreeg een front dat in lijn was met dat van de 164. Ook kreeg de 33 voor de jaren negentig een nieuwe, strakgetrokken achter partij. De Italiaan was uitgerust met een 1.5 IE motor. Hij zag er netjes uit en ook met de kilometerstand van 120.000 kilometer viel te leven. Hij had zo zijn dingetjes, en in combinatie met de prijs besloot ik om de 33 te parkeren. Hij opende echter wel de poort naar herinneringen aan het model.


Ooit kreeg een voormalig collega een 33 Imola als leaseauto. De 33 was net uit productie genomen, maar mijn collega nam de sleutels van de 33 graag in ontvangst. Wij besloten direct om er een rondje mee te rijden. Helaas sloeg de nieuwbakken Alfa rijder mijn aanbevelingen om vooral eerst de vloeistoffen goed op temperatuur te brengen volledig in de wind. Want een Alfa was gemaakt om er sportief mee te rijden. ‘Dat klopt’, zei ik, ‘maar neem nou de tijd, anders draai je de motor in de soep.” Aldus geschiedde. De pret duurde een uur. We hebben er later smakelijk om gelachen, maar op dat moment moest iemand echt even iets uitleggen. Het liep goed voor hem af, maar niet voor de Alfa. Die was leaseauto-af.



Die ervaring was voor mij echter geen reden om de 33 van de lijst met favorieten te schrappen. Lang geleden, in 1998, was ik eens dichtbij de koop van een in Alfa Rosso gespoten en volkomen roestvrije Alfa Romeo 33, mét spoiler op de achterklep. Het type was een 907, het bouwjaar was 1992, de motor was nog een 1.351 cc met twee dubbele carburateurs. Ik bekeek de Alfa eens goed, de auto stond al een tijdje bij de dealer in de Kop van Noord-Holland. De verkoper vroeg er twaalfduizend gulden voor, en dat was stevig. De kilometerstand was 98.000 kilometer, het onderhoudsboekje was tot 65.000 kilometer afgestempeld, over de distributiewissel moesten we in het duister tasten, dat vond ik vreemd. Maar deze 33 was minimaal het proberen waard.


De auto had een tijdje in de buitenlucht op het terrein geslapen. Daarnaast winterde het, maar de koude start verliep perfect. De aansluitende proefrit was gevaarlijk verslavend, zeker nadat ik de motor goed warm had gereden. Dit was een raszuivere, die geen slag miste. Van meet af aan. De temperamentvolle reputatie van de heerlijk raspende Alfa-boxers was mij al bekend, en ook het exemplaar in deze auto stelde bepaald niet teleur. Met de rest van de techniek zat het eveneens goed. Hier wilde ik voor gaan, hier ging ik avontuur mee maken, dat wist ik. En het waren niet alleen de rijervaring, de mooie staat en de fraaie belijning die lang onder de huid bleven zitten.

Ook de kleine imperfecties maakten deze auto. Het windgeruis, de dicht op elkaar staande pedaaltjes, het steeds naar een kiertje afzakkende ruitje van het linker achterportier, het matige hang- en sluitwerk, de hakerige maar wel trefzekere en volkomen kraakvrije schakeling (heel belangrijk bij een 33) en de wat minder sterke verwarming zouden bij iedere common-sense auto reden zijn om eens een deurtje verder te gaan. Bij deze Alfa vond ik de kleine omissies wél passen (hoewel dat ruitje ook één van de zaken was die ik wilde laten verhelpen), zij máákten de auto.

Onderhandelen dus. Ik wist al snel dat de missie kansloos was. De verkoper wilde een lullig bedrag voor mijn oude Opel teruggeven, en ondertussen vasthouden aan de vraagprijs. Ik stond op een distributiewissel, een behoorlijk prijzige aangelegenheid bij Alfa-boxers. Daar begon de verkopende partij niet aan. Want hij gaf immers al drie maanden garantie. Ik wilde ook een ANWB aankoopkeuring bedingen. Kansloos. En daar was-ie weer: drie maanden garantie. Het ging over, maar de auto is altijd bij mij blijven hangen. Met een mengeling van hartpijn en realisme.


Dat specifieke gevoel bij een 33 is altijd gebleven. Nóg draai ik drie keer om als ik de De’Silva generatie van de Alfa Romeo 33 zie. Al is het alleen al omdat ik de 33 nauwelijks meer tegenkom. Maar hij sluimert op gezette momenten, en dan voel ik precies wat ik tijdens de proefrit voelde. De sportieve inborst, de raszuivere belijning en de verslavende rijbeleving roep ik dan zo weer op. Je hoort de motor, je voelt de wegligging en je ervaart de zitpositie zónder dat je op dat moment met de auto rijdt. Er zijn weinig auto’s die dat bij mij oproepen. Alfa’s doen dat. De Alfa Romeo 33 doet dat. Alleen daarom vind ik hem al geweldig. Ongeacht uitvoering. Inclusief zijn nukjes. Omdat die het karakter van Alfa’s succesnummer van weleer alleen maar verder versterken. En terwijl ik dát schrijf, voel ik de voeten al weer tintelen. En mijmer ik over de Alfa Romeo 33, die van mij had moeten zijn. En over de Alfa Romeo 33, die ik onlangs op het wereldwijde web tegenkwam.

Alfa Romeo 33. Mijmeren.
Het front van de laatste 33-serie
Alfa Romeo 33. Mijmeren.
Doorgetrokken achterzijde bij de laatste 33-serie
Alfa Romeo 33. Mijmeren.
De 33 volgens het recept van Walter De’Silva.
Alfa Romeo 33. Mijmeren.
Sportieve cockpit, waarbij weinig afleidt van waar het om gaat: rijden!
Alfa Romeo 33. Mijmeren.
Ook de derde generatie van de 33 werd weer als Sport Wagon leverbaar
Alfa Romeo 33. Mijmeren.
Twee 33 Imola versies naast elkaar
Alfa Romeo 33. Mijmeren.
Doorsnede van de 33 16V Quadrifoglio Permanent 4
Alfa Romeo 33. Mijmeren.
Een werkplek, waaraan je graag terugdenkt

8 Reacties

Geef een reactie
  1. Heel wat jaren terug een 33 van een kameraad gekocht, een 1.4, zonder taartschep op de achterklep.
    Er zat werk aan, bij de aankoop en de onderdelen zaten bij de aankoop. De distributieriem, een andere radiateur, nieuwe taatslagers van de ophanging voor en het vervangen van de uitlaat en enig laswerk was de auto weer goed voor een geldige APK.
    De 33 mocht in principe alleen met mooi weer de weg op en afgezien van een enkele keer de onaangename verrassing van een regenbui onderweg, waren alle ritjes onder de zon.
    Slechts één keer heeft de wagen me in de steek gelaten; door een brakke verbinding tussen de versnellingspook en het stangenstelsel kwam ik niet meer van de plaats waar ik stond geparkeerd en gelukkig heeft de Wegenwacht me weer op weg geholpen.
    Qua roest zijn er plekjes te bespeuren, onderaan bij het voorscherm en de tankdop, dat laatste is een typisch 33-kwaaltje, door een ontwerpfout.
    Voor het overige is er weinig reden tot klagen , de jaren na de aankoop waren er vrijwel geen hindernissen om een nieuw APK te verkrijgen.
    Wat nog aandacht verdient op het moment is de bevestiging van de schakelpookhoes op de middentunnel.
    Inmiddels is de auto al 14 jaar in mijn bezit.

  2. Je hebt auto’s….en Alfa’s. De eerste helpen je van a naar b…de tweede helpen je ook van a naar b maar toveren dessertgewijs tegelijk een glimlach op je gezicht. Ik heb sinds vorig jaar een 1.7 ie…een droom die blijven hangen is nadat ‘k 30 jaar geleden heel even met eentje van m’n collega mocht rijden. De mijne heeft een origineel schuifdak dat totaal niet tocht. Roest valt goed mee. Wel verraderlijk: roest van binnen naar buiten, dus wel wat laswerk aan gehad. Technisch wel sterk. Maar nu is ’t mijn maatje, elke keer weer blij met dat gretig motortje. Qua beleving zijn er weinig oude auto’s die meer bieden dan Alfa’s.

  3. hallo

    ik heb indertijd nog nieuwe Alfa 33-ers verkocht
    Voor wie intresse heeft heb ik nog een persmap van de Alfa 33 eerste generate in de aanbieding

  4. Niet kopen, een verstandige keuze als een verkoper niks wil. Drie maanden garantie en dan moeten horen dat de kapotte distributieriem je eigen schuld is en niet onder de garantie valt.
    Er zijn gelukkig betere verkoopbedrijven.

  5. Na 3 Suds een 33 SW gahad voor zeker 5 jaar. Heel veel plezier mee gehad en altijd rijden. Het
    een was een rode 1.5. Redelijk vlot en veel bekijks toen al. Met 200 op de teller smolt er een zuiger maar blijven lopen en de volgende ochtend gewoon weer starten maar na een ruilmotoor was de zin er toch wat vanaf ingeruild op 164, ook leuk maar heel anders. Onze oudste heeft nu nog steeds een 33 4×4 SW.

  6. Ik had in de lease een metallic groene 1.7 IE. Moest na 120.000 km helaas ingeleverd worden. Dat deed toen pijn. Nu zeer tevreden met mijn 159.

  7. Vele jaren terug een nieuwe gehad met dat vliegtuig nagemaakte tellers, messcherp sturen, vinnig toch ook comfortabel.
    Idd ook een rode 1500cc
    Opvolger : 75 turbo. Maar de 33 stuurde toch wat strakker. Geweldig geluid ook de boxermotor

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

The maximum upload file size: 8 MB. You can upload: image. Links to YouTube, Facebook, Twitter and other services inserted in the comment text will be automatically embedded. Drop files here

Nu in de winkel

Bekijk de 40 pagina's tellende preview via deze link of een klik op de omslag.

Het meinummer, met daarin:

  • Chevrolet Corvair Monza Sport-Sedan
  • Fiat 238
  • Honda TL250
  • Renault Mégane Coupé
  • Revisie van hydraulisch bedienbare remklauwen – Deel 1
  • Volkswagen 411
  • Volvo Duett restauratie.
omslag amk 5 2022 300

Het perfecte leesvoer voor een avondje of meer ongestoord weg te dromen. Hij ligt nu in de winkels. Een abonnement is natuurlijk beter, want dan mist u geen nummer meer en u bent nog eens € 27 goedkoper uit ook. Niet verkeerd in deze dure tijden.

Peugeot 505 GRD Dangel 4×4(1989) van Johan is een rijdende legende

Peugeot 505 GRD Dangel 4×4 (1989) van Johan is een rijdende legende

Indian Scout 500

Indian Scout 500 – Indian maakte altijd de betere Harley’s