in

Suzuki T500. Van superbike tot afgeprijsde middenmoter

Suzuki T500 1

Ik kocht een blauwe voor 600 gulden. Een heel mooie groen-crème had ik voor 1.000 gulden. Eentje met een hoogst explosief ex-sprintblok ruilde ik tegen wat onderdelen. Mijn tweede zijspancombinatie was er eentje. Met een Reimo een-in-een expansiepijp. Die kocht ik in Tiel voor 2250 gulden. En dan was er nog die oranje Suzuki T500 uit Alphen. Die tijden zijn voorbij.


Een poos geleden alweer kocht een zakelijke relatie op mijn advies die Suzuki T500

De eenenzeventiger stond in een erg nette staat te koop. De eigenaar vermeldde foute vlotterniveau’s. De T500 werd naar Alphen verscheept en verdween geruime tijd uit zicht. Na een maand of drie zag ik voor mijn werk de Alphense eigenaar weer terug. Zijn smartelijke gelaatstrekken werden niet eens veroorzaakt door de bij zijn werkgever op handen zijnde bedrijfsreorganisaties, maar door zijn Suzuki. ALLES was er al aan gedaan en het ding deed het nog niet. Via een vrij onoverzichtelijke transactie had ik opeens een zo goed als niet lopende Suzuki T500.

Tweetakten zijn dom en technisch niet veel gecompliceerder dan een Big Mac

Dus trok ik de Suzuki vaag geïnteresseerd open. De voormalige Alphense eigenaar had niet gelogen. De motor had nieuwe bobines, nieuwe punten, nieuwe condensatoren en verse bougies. Daar schuin achter stond een accu waar de prijssticker nog opzat. Wat voorzichtig trapwerk liet zien dat de punten vonkten en de bougies natte neuzen kregen. Na zo’n twintig trappen gaf de motor één vette, wat obsceen klinkende klap.

De vlotterniveaus werden gecontroleerd en klopten niet, het ontstékingstijdstip werd gecontroleerd en klopte niet, één van de nieuwe condensators was opgeblazen en werd vervangen. De motor liep een paar minuten stationair, pikte één keer goed op en hervatte één oosters stilzwijgen. Bij het nadenken zag ik onder de lak op de tank één rimpelige blaas verschijnen die op een gegeven moment mistroostig en weinig energiek begon te lekken. Bij het verzetten van de motor om de zaak eens van een andere kant te kunnen bekijken werd het achterlichtglas geplet met hetzelfde geluid als dat drie minuten later klonk toen ik op m’n bril ging zitten. Goddank heb ik, geroutineerd motorrijder, altijd een heupflacon in m’n borstzak.

Terwijl ik narrig naar de roze olifantjes schopte besloot ik nog een startpoging te wagen

Rustig pruttelend draaide de twin in nullast. Een achterdochtig draaitje aan het gas gaf een korte tweetaktblèr. De motor draaide weer rustig stationair. Eén voorzichtig rondje op het parkeerterrein liet aan de hele buurt een voorbeeldige klassieker zien. Ja ja, ’t is oud, dat zie je zo, maar kijk eens hoe mooi dat nog rijdt… De tevreden reutelende Suzuki werd voor het huis op de stoep op de bok gezet en ik ging blij m’n helm en handschoenen halen. Effe lekker scheuren op m’n brommertje. Afbokken, zitten, gas open en de koppeling laten komen.

The end

Op het moment dat het toerental op zijn hoogst was stortte het koppelingsmechaniek in terwijl ik de bak net in zijn één zette. Na het bijvullen en leegmaken van de heupflacon bleek de achteras schuin in de vork te staan, de ketting lag achter naast het tandwiel en zat voor als een wat slordige prop tussen de diverse uitgaande assen. Het geheel was gegarneerd met de zo kenmerkend verkruimelde aluminiumbrokjes die je krijgt wanneer een carter het weer eens heeft verloren van één ketting. Ik kocht motorbladen en oriënteer me op tweedehands BMW-prijzen en grotere heupflacons.

Intussen doet zo’n rampzalige ervaring natuurlijk niets af aan de toppers die de T500’s waren

En dat ze nu voor meer verkocht worden dan toen ze op het laatst nieuw waren (3.999 gulden?). Dat is volkomen terecht. En het exemplaar in de schatkamer van Alex woont is realistisch geprijsd en hebberigmakend. Was mijn schuur maar wat groter…


Help ons mee deze website en de aangeboden artikelen gratis te houden. Abonneer uzelf op Auto Motor Klassiek en ontvang daarbij ook het blad 12x per jaar in de bus. Of doneer een gewenst bedrag op onze betaalpagina via deze link. We zijn u er zeker dankbaar voor.


Beste Klassiekerliefhebber

Geniet van dagelijks gratis verhalen over oldtimers in uw email en schrijf gratis in. 


17 Comments

Leave a Reply
  1. Wat een heerlijk artikel! De T 500 was mijn eerste motorfiets. Gekocht om daar mee een rijbewijs te halen. In 1977. Toen kreeg je een zogeheten proefgebied en mocht je daar met een L achterop met je motor rond rijden. Met die motor ben ik met een vriend op Koninginnedag naar Paleis Soestdijk geweest. De L hadden we achter het nummerbord geschoven en hij reed want hij had al een rijbewijs. Vanuit Soest naar Balkbrug. Onderweg knalde de hoofdzekering eruit zodat we geen verlichting meer hadden. De volgende dag terug naar Den Haag in de stromende regen zonder verlichting en zonder motorpak. Ik had hesjes voor ons gemaakt van vuilniszakken zodat ons bovenlijf droog bleef. Deze T 500 kreeg een paar keer een andere kleur en een andere buddyseat voor ik hem verkocht en een Honda 500 four kocht. Die remde tenminste en was veel zuiniger en haalde bij tegenwind een hogere topsnelheid maar de Sous zal ik nooit vergeten. Ik heb er trouwens later nog een paar gehad.

  2. Hallo Motaars, ik had een blauwe GT van ‘80 met elektronische ontsteking, die ging elke 2 jaar kapot. Wachttijd werd altijd langer omdat die uit Japan moest komen. Na 7 jaar heb ik deze verkocht aan iemand die de kapotte bobijnen verving door een gewone ontsteking. Hij rijdt er nu nog mee. Groetjes Lieven

    D42F3316 7803 4BDC B586 2D6DFAFFE93C

  3. Hey Dolf ,
    Mooi met beeldspraak gespekt verhaal .
    De Titan 500 ’n ijzersterke beer , wegligging en remmen aan de zwakke kant en zuipen gelijk ’n koe !
    In vergelijking met Yamaha 350 ( RD en LC ) moest hij het onderspit delven , die hadden de circuit – ervaring in de genen .
    Niettegenstaande ( par contre ) zie ik het beertje nog graag door z’n eenvoudige uitstraling !

    Mvg ,
    Nicolas

  4. Komt een man met een Matchless die lopend is weggezet…… in 1970. Aardige man, heeft al een ton weggebracht op een Kawasaki W 650, koningsasser, loopt als een klokje, naaimachine, hoe heet dat nou, oja, als een Japanner. Wat zul je dan met zo n Engels gebakje vraag je je af. Eigenaar, die sleep ik al vanaf mijn studententijd achter mij aan, van kamer naar kamer en van huis naar weer een ander huis. Daar ben ik nog een keer mee naar Engeland geweest. STOP had ik toen moeten zeggen, laat het mooie herinneringen zijn, maar ja dan krijg je geen verhalen en wordt het al snel saai. Er was in al die tijd, 50 jaar, nog nooit niemand opgestaan die de verlossende woorden sprak, daar help ik je wel even mee. Hoe moeilijk kan het zijn, techniek uit de jaren 50. Leuk, magneetontsteking, hoe werkte dat ook al weer. De komplete Matchless wordt een keer gebracht met de mededeling dat alleen de zuiger is vast gaan zitten. Nou, compleet, er kwam een frame met motor en twee wielen, wel gemonteerd. Ik moest in een bijgeleverd boek opzoeken hoe de motor er ongeveer uit had gezien. De verhalen van de eigenaar kwamen ook los, de rit naar Engeland was ook niet zo heel succesvol verlopen. En het was ook geen originele 350 maar een 500 en de motor had ook een andere tank gekregen en het zadel was ook weg, geloof ik. Na een paar biertjes kon je wel al de conclusie trekken dat het lieve motortje in 1970 al een beetje overleden was en zwaar versleuteld. Hoe blijf je dan positief, door nog een paar biertjes te drinken. Ik wil eerst de motor horen lopen hoor ik me nog zeggen. Motor uit elkaar, cilinder gehoond, nieuwe zuigerveren, nieuwe klepveren, kleppen weer een beetje sluitend gepolijst, alle toleranties bekeken, de magneten van de ontsteking weer een beetje opgewekt. Nieuwe punten en condensator en flink ingelezen m.b.t. timing nokkenas en timing magneetontsteking. Benzine voorziening is ook niet vergeten, olie erin en trappen maar. Uiteindelijk is de motor 4 keer tot leven gekomen met geweldige ploffen als beloning maar het heeft ook 4 weken trappen gekost om dit magere resultaat te bereiken.Er zijn hulplijnen uitgezet richting de Matchless club, wat zie ik over het hoofd. Leer me deze Matchless te beteugelen, geen resultaat vanuit die kant. Ik heb nederig mijn hoofd moeten buigen en de eigenaar medegedeeld dat het me niet lukt. Met een kleine maar waardige dienst staat de Matchless nu in een hoekje met een laken erover heen, de eigenaar is dominee, had ik dat al verteld.

  5. Mooi verhaal weer! Ik had er ook eentje, beresterk ding maar wat een slechte wegligging. Vriendin achterop en door een kuil had tot gevolg dat ze ineens op mn schouders zat en niet meer mee wilde. Ik heb zelf ook een keertje krimpend van de pijn in de rug een poos in het gras gaan liggen bijkomen. Ik heb m weggedaan nadat ik in een regenbui geen remvermogen bleek te hebben. BMW gekocht ( R 50), een weldaad voorm’n rug.

  6. Een van mijn vroegere motoren, veel plezier mee gehad en ook noi weer, die had ik nooit moeten verkopen. Maar inderdaad mijn schuur is en was niet groot genoeg hoewel ik toch graag weer aan mijn verzameling wil toevoegen.

  7. Het was mijn eerste motor, liep altijd probleemloos, net zoals mijn huidige suzukiGSF1200S-Bandit, die ik nieuw gekocht al 24 jaar in mijn bezit heb.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

The maximum upload file size: 8 MB. You can upload: image. Links to YouTube, Facebook, Twitter and other services inserted in the comment text will be automatically embedded. Drop files here

Ford 20 M 1968 2

Ford 20 M (1968). Verbazingwekkend mooi en elegant 

P1120857

Geen vegetarische BBQ’s meer