Feest! 60 jaar Suzuki en Nimag

Het is nog even aftellen. In 2026 bestaat Suzuki 60 jaar in Nederland. Ter ere van deze feestelijke mijlpaal roept B.V. NIMAG – al die tijd de Nederlandse Suzuki-importeur – iedereen op om zijn of haar mooiste Suzuki-herinneringen te delen: alle verhalen zijn welkom. Kijk maar op de site. Je kunt er één van de 60 jubileum-T-shirts mee winnen.

Mijn Suzuki-verleden begon als zestienjarige. Straatgenoot Simon had een T500. Dat was in de tijd dat motorrijders het gashandvat als ‘AAN/UIT-knop’ gebruikten. Simon reed de spaken uit het achterwiel.

Een ander vriendje had een – toen al ‘oude’ – T20. Dat was een heel fel ding. Met een zesbak. Angstig smalle clip-ons en een kuip die zo breed was als een tosti op zijn kant. Ter hoogte van het Utrechtse Julianapark knalde E. achter op een auto die heel hinderlijk op voorrang stond te wachten. E. buitelde over het dak heen en kwam voor de auto terecht. Daar werd hij overreden door de dodelijk geschrokken automobilist. Dat zijn verhalen die toen vrij gangbaar waren, maar die nu volgens marketing- en PR-mensen ongewenste stemmingmakerij zijn. Maar ja… Vroegah…

Later, toen er voldoende ‘oude’ T500’s voor weinig te koop werden aangeboden, kocht ik mijn eerste, tweede en derde T500. De laatste was voorzien van een Velorex-bak, een smal stuurtje en een Reimo 2-in-1-expansiepot. Dat was zo’n dertig jaar geleden. Mijn T500’s kostten respectievelijk 600, 1.000 en 2.250 gulden.

Er kwamen twee GT750’s. Een dodderig 100(?) cceetje… Een vriendje had ook een GT750. Met een 3-in-1-expander. Dat scheelde zo’n 15 à 20 kilometer in topsnelheid, omdat al het (mogelijk extra) vermogen en koppel er bij een veel lager toerental in klapte. Er moeten tussen Breukelen en Maarssen nog steeds mensen zijn die geloven dat heel lawaaiige motoren uitsluitend op het achterwiel rijden. Daarna kwamen er nog twee XV800’s. Probleemloze kilometervreters waren dat.

De GS1000-racer was een snack tussendoor.

De GR650 Tempter voelde aan als een Bonneville met een overdosis aan beschaving.

Veel later, toen ik werkzaam was in de motobladenwereld, reed ik op persintroducties op van allerlei nieuwe Suzuki’s, waarbij de rit op een 1200 cc Bandit en een speciale, extra sportieve uitvoering me nog het beste bijstaat. Tering! Wat ging die voorrijder snel! Dat soort waanzin had ik alleen maar met Italiaanse intro’s meegemaakt.

De laatste Suzuki-experience? Dat was op een scooter. In Duitsland. Bij mijn idee om voor de fotosessie in correcte kantoorkleding – jasje, dasje, pantalon met vouw en nette schoenen – te rijden, flipte de Duitse importeur zoals alleen een Teutoon uit zijn dak kan gaan: “VERBOTEN!!!” “VIEL ZU GEFAEHRLICH!!!” Das ist ein ABSOLUTER “NEIN!!!”

Het idee dat je als medewerker aan een motorblad een voorbeeldfunctie hebt, is bij mij nooit zo ingedaald.