in ,

Audi TT. Reuring op de afdeling

Ineens hing er een merkwaardige en nerveuze sfeer op de afdeling. Bij mijn toenmalig werkgever was een heel grote relatie op bezoek. Als hij op bezoek kwam, dan werd hij met alle egards behandeld. Deze keer liepen de zaken iets anders. De relatie was met een splinternieuwe én peperdure Audi TT naar Leeuwarden gekomen. En die auto werd onbedoeld het middelpunt van een bijzonder ongemakkelijk tafereel. 


Wanneer de man belde dan wist je: dit wordt een inhoudelijke en vervelende discussie. En dan moest je commercieel gezien ook spitsroeden lopen. “Jongens, hij belt, wie pakt hem even?” Dat idee. Met de grote relatie kwam je er altijd uit, en dat was maar goed ook. Hij was één van de relaties die op een indrukwekkende manier liet zien dat het dikke beleg op de boterham ook door hem werd betaald. Maar onze relatie was niet gemakkelijk. In die zin paste hij wél goed bij zijn aanspreekpunten, inclusief ondergetekende. 

Hij liet -net als andere grote spelers in onze branche- ook graag zien dat hij de zaken voor elkaar had. Hij beloonde zichzelf voor zijn harde werken en de daarmee gepaard gaande vruchten op Duitse wijze. Aan het einde van de jaren negentig en het begin van het nieuwe millennium waren premiums in sportformaat geliefd. Vooral bij lieden die op een nogal succesvolle manier zaken deden en carrière maakten. Onze relatie liet het auto technisch ook breed hangen. Deze keer had hij een apart speeltje meegenomen: een Audi TT 1.8 5V Turbo quattro van een dikke ton in guldens. 

Het ontvangstcomité bestond vaak uit accountmanagers en de commercieel adviseurs, die de relaties van buiten en van binnen bedienden. De commercieel adviseurs vormden de Haarlemmerolie tussen de binnendienst, de buitendienst en de relaties. Eén van hen was Berend, die recalcitrant werd geboren en die karaktereigenschap moeiteloos bleef presenteren. Berend was een prachtvent met het hart op de tong, bovendien schroomde hij niet om heilige huisjes omver te kegelen.

Bij onze organisatie was het not done om op hoge poten de directiekamers te enteren. Binnen de hoofdvestiging in Den Haag stond daar ongeveer de doodstraf op, maar ook in Leeuwarden maakte je bepaald geen vrienden als je onaangekondigd je gram kwam halen bij de directie. Of je mond te ver opentrok. Maar als de zaken Berend niet aanstonden dan bestormde hij tijdens belangrijke directievergaderingen gewoon de kamer. Binnen zonder kloppen was aan Berend wel besteed, evenals het zagen van planken uit dik hout. Vervolgens mocht hij dan op het matje komen bij het afdelingshoofd maar ook dat interesseerde hem helemaal niets. Dan herhaalde hij gewoon nog even wat hij tegen de directie had gezegd. Op dezelfde manier. 

En nu was onze belangrijke relatie in Leeuwarden. Een selecte groep ging met de grote relatie eten. En Berend hoorde bij dat gezelschap. Onze gast deed de suggestie dat hij drie man met de TT kon meenemen. “Want dan kunnen jullie ook voelen hoe dat rijdt.” Eerder was onze relatie al getrakteerd op vileine opmerkingen. Maar de uitsmijter moest nog komen. En die kwam. Berend zei met zijn krakende stem: “Dat meen je toch niet? Moeten wij nou met z’n vieren in die platgeslagen Kever? Daar passen wij met zijn allen toch nooit een keer in?”

Ineens werd het ongemakkelijk op de afdeling. Sommigen lagen dubbelgevouwen, anderen hikten wat nerveus een lachstuip weg.  En verder hadden enkele collega’s zichtbaar last van het herkenbare gevoel waarbij de vaste grond onder de voeten verdwijnt. En er was iemand die nog even moest bellen. Ook tijdens het diner- doorgaans toch heel gezellig- scheen er een apart sfeertje te hangen. Uiteindelijk kwam alles goed. Onze relatie bleef ons trouw. Hij kwam ook hierna nog regelmatig naar Leeuwarden. Zonder Audi TT. 


Help ons mee deze website en de aangeboden artikelen gratis te houden. Abonneer uzelf op Auto Motor Klassiek en ontvang daarbij ook het blad 12x per jaar in de bus. Of doneer een gewenst bedrag op onze betaalpagina via deze link. We zijn u er zeker dankbaar voor.


Beste Klassiekerliefhebber

Geniet van dagelijks gratis verhalen over oldtimers in uw email en schrijf gratis in. 


18 Reacties

Geef een reactie
  1. Mijn gevoel voor de TT is dubbel. Er rijdt hier een muisgrijze met softtop, die er best goed uitziet.
    De term dameskappersauto past op veel meer auto’s: de kleine Mercedes met klapdak, de Boxter, Beetle cabrio etc. Toch mogen ze al die modellen bij mij op de oprit plaatsen. Gooi de sleutels en papieren maar door de brievenbus.

  2. Ik lees veel negatiefs over de TT. Ik heb er een gehad en er 4 jaar in gereden. Ik vind hem nog steeds mooi. Het was een genot om er in te rijden. En met een formidabele wegligging en acceleratie. Behalve onderhoud is er nooit een sleutel aan geweest.
    Twee nadelen had hij wel. Het brandstofverbruik was aan de hoge kant, ook bij zuinig rijden. Maar dat deed je dan ook maar niet zo veel.
    En het onderhoud was prijzig.
    Als ik bakken met geld bezat kocht ik er zo weer een.

  3. Ik heb nooit begrepen wat sommigen nou zo leuk/mooi/goed vinden aan dit ding. Hij is lelijk (feit, geen mening) en zo goed was ie niet. De beginserie was uitermate staartlastig, er zijn tientallen van de Autobahn afgeschraapt omdat ze bij snelheden boven de 100 bij het minste of geringste achterstevoren vlogen. Toen heeft Audi snel dat spoilertje achterop verzonnen. De motoren en versnellingsbakken blinken nou ook bepaald niet uit voor wat betreft hoogstaande kwaliteit.

    • Het zoeken van een oplossing voor het probleem van het achterstevoren vliegen op de autobahn boven de 100 werd toen bij VW overgelaten aan de designers.
      Vandaar dat de voor- en achterkant nu erg veel op elkaar lijken.

  4. Mijn vorige werkgever maakte ooit een financiële vergissing.
    Wij hadden jaren structureel teveel gewerkt zonder daarvoor betaald te zijn. Eén collega had nl.wel op zitten letten bij het lezen van de CAO.
    Zouden wij alles opeisen waar we recht op hadden, dan diende zich een ontslag aan voor het hele bedrijf.
    Dus maakten wij een fifty/fifty deal. Dan maar zo.
    Wat schetste onze verbazing? Binnen een paar maanden stond er een hagelnieuwe Audi TT op de stoep, uitvoering hardtop/softtop!! Aanschaf prijs iets van 115.000 gulden.
    Tussen het bedrijf en personeel is het niet meer goedgekomen!
    Heb desondanks geen hekel aan zo’n auto. Mijn buurvrouw heeft er een. Ze zijn beiden ok.

  5. Eén keer met zo’n 1.8 Turbo Quattro gereden op zaterdagochtend vroeg. Kijken of hij echt 245 kilometer per uur haalde…. De A7 wordt dan wel érg smal kan ik je vertellen. Wat ik ook nog in een ooghoek meenam was het display waarop stond hoeveel brandstof er op dat moment geconsumeerd werd…. Allemaal records voor mij die dag, inclusief het knalrode hoofd toen ik me met veel moeite uit het ding kon hijsen….

  6. Eind jaren negentig heb ik enkele jaren een Audi 100 Coupe gehad uit 1974
    Prachtig design, maar er was niets, maar dan ook helemaal niets van onderdelen voor te koop, ook niet bij de Audi 100 coupe club in Duitsland.
    Mijn Audi is uiteindelijk naar de sloop gegaan, het was een roestvrij exemplaar, maar onmogelijk om hiermee nog te kunnen/blijven rijden. Bijna alle exemplaren zijn ook allemaal op vrij korte termijn verdwenen.
    tot max 10 jaar na uitloop model nog verkrijgbare onderdelen en daarna kan je het vergeten.
    Met de TT zal het niet veel anders zijn.
    Om deze reden alleen al geen Audi meer voor mij.

  7. vreselijke auto met slecht zicht rondom , toenmalige chef werkplaats reed in een maand tijd 2 fietsers om bij het rechtsafslaan…

  8. hr. van Putten , een prachtig verhaal. Mag ik vragen in welke branche U destijds werkzaam was.?
    Overigens heb ik de Audi TT ook nooit kunnen uitstaan.

    • Beste heer Bonsema.

      Dank voor het compliment. Ik zal u per e-mail een antwoord sturen.

      Met vriendelijke groet,

      Erik van Putten

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Volvo 164. Nobele zescilinder, vlaggenschip uit Zweden.

Roadside repairs – column