in ,

De eerste rijles van mijn dochter en mijn eigen herinneringen

Ineens was het zover. Mijn dochter, die in december achttien wordt, had haar eerste rijles. Met gemotoriseerd vervoer had zij al enige ervaring, want regelmatig zag ik haar clandestien op een scooter rijden. Maar achter het stuur van een auto, dat is gevoelsmatig toch wat anders. De eerste keer echt rijden, de eerste stap naar automobiele vrijheid en echte dynamiek, dat is voor velen een speciale ervaring. Zoals het voor een vader ook speciaal is om zijn dochter voor de eerste keer in een auto te zien rijden.


Ik dacht terug aan mijn eigen eerste autokilometers. Ik leste aan het einde van de jaren tachtig in een Nissan Bluebird 2.0 SLX van Martin Rutte. Ik weet nog goed dat ik die eerste paar lessen in de Nissan spannend vond. Maar al snel kwam ik in een fase terecht waarin het zelfvertrouwen de overhand kreeg. Regelmatig hoorde ik naast mij uitspraken als gas lós, licht remmen.

“Het aangeven van de rijrichting zat niet in mijn systeem. De rijinstructeur loste dat op zijn manier op. Door consequent zijn hand uit het raam te steken.”

Ook de stuurtechnieken en handelingsvolgordes werden mij regelmatig en bij herhaling aangedragen. Dat gebeurde op een strenge, maar mooie manier. Het aangeven van richting kwam eveneens niet snel in het systeem. Wanneer ik weer eens vergat om de hendel van de richting indicator te beroeren dan ging er rechts van mij een raampje open. De rijinstructeur stak dan zijn hand uit het geopende portierraam en keek mij alleen maar aan zonder iets te zeggen.

Een eigen rijstijl ontwikkelen zat er tijdens de lessen in de Nissan niet in. Uiteindelijk kwam alles goed, en mocht ik op voor het rijexamen met de Nissan. Ik kende mensen die het jammer vonden als zij zakten, maar vervolgens schouderophalend hun herexamen accepteerden. Voor mij was slagen een halszaak, van mijn eigen rijbewijs droomde ik al sinds ik een peuter was. Het moest en zou in één keer. Na een dikke twintig lessen was het zover. Bijna dan, want de laatste les voor het examen was echt een verschrikking.

“Bazzoni is aanstaande dinsdag examinator, en ik vertel jou nu alvast: hij heeft een gewillige rechtervoet.”

Ik zakte tijdens de generale repetitie tot diep beneden de ondergrens. En rijinstructeur Rutte was verbijsterd over mijn terugval. Als jij zo rijdt dan kunnen we het CBR net zo goed afbellen. Want de heer Bazzoni is de examinator, en ik vertel je nu alvast: hij heeft een gewillige rechtervoet. Met andere woorden: een ingreep heb je zó te pakken.

Dat liet ik mij geen tweede keer zeggen. Het voordeel was dat ik op dinsdagochtend in Den Helder af moest rijden. Om tien over half elf. Geen kip op straat, want half Den Helder zat op zee. Maar ik wist: juist daar schuilt het gevaar, concentreren dus. Het rijbewijs haalde ik in één keer, ik had nog een brug mee en voor het rijexamen stond niet zo heel veel tijd. De volgende kandidaten wachtten namelijk al. Alles zat mee, en toen ik een grijnzende Rutte in de wachtkamer zijn hand naar mij zag uitsteken wist ik genoeg. Het papiertje was binnen, ook dankzij de lessen die ik van mijn vader op clandestiene wijze kreeg. Dat waren de mooiste ritten, voor mij ook de definitieve stappen naar rijvaardigheid en een mijlpaal in mijn leven. Want van zelf rijden droomde ik al sinds mijn peutertijd. En in Den Helder kwam de beloning voor het geduld.

“Mijn dochter bleek tijdens haar eerste rijles goed te hebben opgelet. Haar correcties van mijn rijstijl brachten mij onmiddellijk terug naar 32 jaar geleden.”

Die bespiegelingen schoten door mijn gedachten toen ik mijn dochter voor haar eerste rijles weg bracht. Ik dacht even terug aan de grote glimlach op haar gezicht als zij in de Kever zat en ik de motor startte, lang geleden alweer en gevoelsmatig nog zo kort terug. En nu ging mijn dochter op voor haar eerste kilometers als automobiliste. Hoe zal het gaan, kan zij zich concentreren, is ze nerveus. Wij kwamen aan bij de rijinstructeur, en op de Emmakade in Leeuwarden stond een Yaris Hybrid klaar. Met een L op het dak. Dit heeft zo moeten zijn, dacht ik als Toyota fan.

Ik nam afscheid van mijn dochter, wenste haar succes en pikte haar anderhalf later weer op. Ik besloot om haar met de Starlet op te halen en reed de wijk uit. En ineens zag ik het: de Yaris Hybrid waar mijn dochter haar eerste kilometers in aflegde reed vóór mij. Zo was ik onbedoeld en volstrekt toevallig getuige van de eerste kilometers van mijn dochter als automobiliste. Later vertelde zij hoe leuk zij het had gevonden. Ook corrigeerde zij mij een paar keer, zoals rijinstructeur Rutte dat vroeger ook deed. Herinneringen. Mijn dochter, zij leerde de eerste kneepjes van het autorijden. De volgende stap in haar leven is gezet. Zij heeft haar eerste rijles gehad. En zij gaat zich straks ook in het verkeer redden. Ik ben trots. En het loslaten is begonnen.


Help ons mee deze website en de aangeboden artikelen gratis te houden. Abonneer uzelf op Auto Motor Klassiek en ontvang daarbij ook het blad 12x per jaar in de bus. Of doneer een gewenst bedrag op onze betaalpagina via deze link. We zijn u er zeker dankbaar voor.


 


7 Reacties

Geef een reactie
  1. Wat een fraai verhaal weer. Herinneringen……….. Mijn eerste les bij de fa. Van Buuren uit mijn Den Haag. Een scholierenpakket had ik bij hen. Een x-aantal lessen met twee, drie avonden theorie aan de Pletterijkade. Op mijn fiets er naartoe. De theorie haalde ik, zeker dankzij de avonden, in één keer.
    De praktijk? In twee keer. Het bijzondere hiervan: ik zakte vanwege een knoert van een voorrangsfout op de Landscheidingsweg. Ik slaagde zeker o.m. dankzij mijn kloeke ingrijpen op een voorrangsfout van een andere automobilist op diezelfde Landscheidingsweg, bij Duindicht.
    Mijn Kadett City SR had ik al gekocht, maar zonder rijinstructeur rondrijden bleek, bij de eerste keren geen sinecure. Ging ik met de City op pad, eerst even de (stads)wegenkaart erbij.

  2. Al vijf jaar had ik mijn motorrijbewijs toen mijn, toen nog, vriendin rijles ging nemen en ik voor haar plezier mee ging doen. Met de rijinstructeur had ik chronisch ruzie over het verkeersinzicht. Ik keek niet goed genoeg omdat ik dingen al lang gezien had enz. Gelukkig haalde ik mijnauto rijbewijs in één keer omdat de vader van mijn examinator ook Harley reed en daarop naar Spanje was geweest zodat we tijdens het examen genoeg te kletsen hadden. Ik had meer ervaring op de grote weg als in de stad mar ik had het papiertje wel. Als ik gezakt was, had ik het warschijnlijk nooit meer geprobeerd want ik had toch al mijn motorrijbewijs.

  3. @Erik. Waarschijnlijk heeft M. Rutte geen actieve herinnering meer aan de Nissan en jouw terugval. (Grapje 😀 )
    Ik was van het afrijden in de strenge winter in 1979. Tussen alle afzeggingen had ik geluk, net een dag zonder sneeuwstorm kon ik afrijden. En omdat het administratief bij het CBR ook rustig was had ik mijn roze papiertje supersnel in huis. Kom daar nu maar eens om.

  4. Tja, dat ging in 1959, toen ik mijn rijbewijs haalde, wel even anders dan nu. Ik kocht een abonnement voor 10 lessen ad 55 GULDEN. Omdat het lang duurde voordat ik kon afrijden, nog twee losse lessen van ƒ 6,-. Dus voor omgerekend 30 euro gelest. Het verkeer was toen aanzienlijk minder druk, maar toen ik de tweede les in het halfdonker Rotterdam in moest, kwam ik toch wel met een natte rug thuis. Het groot rijbewijs was, naar huidige maatstaven, nog vreemder. Ik leste in een Opel Blitz vrachtwagentje, waar een betonblok op de laadbak zorgde voor de gewenste 3500 kg gewicht. Ik haalde de zeer begeerde uitbreiding op mijn roze papiertje in één les en mocht toen in het touringcarbedrijf waar ik op kantoor werkte, meteen met de grootste bussen de weg op. Ook met een vrachtwagen, al dan niet met aanhanger mocht dat. Kom daar nu eens om.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Harley-Davidson en AMF… A bittersweet symphony

Nog een keer… met de Honda 90 naar Cadzand-Bad – column