De Harley-Davidson 750 cc zijkleppers kregen het koosnaampje ‘Liberators’. Feitelijk was dat onterecht. Want de Amerikaanse V-twins waren meer achterhoede dan frontfietsen. Ze waren zwaar en hadden weinig grondspeling.
Dat was de eerste Echt Zware Honda. Hij was bedoeld om het tegen de 650 cc stoterstangentwins uit Engeland op te nemen. En om Amerika te veroveren. Dat lukte niet. De 44 pk sterke machine was technisch lichtjaren verder dan de Britse en Amerikaanse zware jongens. Met een CB450 ‘Black Bomber’ (ze waren er trouwens ook in het rood en blauw, en voor politiegebruik in het wit) kon je de 650 twins het snot voor ogen rijden als de weg niet te slecht was en niet teveel slingerde.
We zagen hem tijdens een gerichte inkoopactie bij Joop, de voormalige uitbater van de veganistische (!) motorcamping Het Dijkje: De Moto Guzzi Aqua. Dat bleek een plaatmooie, helemaal blauwe, chique bebiesde Moto Guzzi Cali 1100 cc injectiefiets met technische upgrades en een afwerkingsniveau dat voor een Italiaan ongekend is. Het geheim achter die schoonheid en perfectie? De Guzzi was en is een one-off special die bij Guzzi Specialist BCI gemaakt is.
Een op de vier huwelijken strandt. Daarmee is bewezen dat relaties niet per definitie eeuwig zijn. Dat geldt ook voor klassiekers. Zelfs voor de BFG die we onlangs in AMK – heb je al zo’n spotgoedkoop abonnement? – bleek het na twintig+ jaar bij zijn baasje tijd voor een adoptie. Dan bied je je klassieker aan op het Internet of in print, in AMK – en als abonnee mag je daar gratis adverteren – en je wacht op de dingen die komen gaan.
Wat Yamaha zo wonderwel lukte met de XS 650 lijn, dat zette Suzuki ook aan het denken. Er was nog wel degelijk vraag naar en een markt voor ‘klassieke’ paralleltwins naar Engels voorbeeld. Alleen was de algehele opinie dat je om daar gelukkig mee te worden … in elk geval geen Britse twin moest hebben. De Yamaha XS 650 lijn werd legendarisch en iconisch. Maar als je trots meldt bezitter te zijn van een Suzuki GR(D) 650 ‘Tempter’. Dan is onbegrip je deel. Oh, ja: Suzuki’s eigen Britse twin was gewoon te laat in de markt gezet om een succes te worden.
Als je handelaar bent, dan zwijg je over je inkoopprijzen. Als je geen handelaar bent, dan kun je wat onbevangener zijn. Dus jullie mogen allemaal weten dat de aanschaf van de uiterst zeldzame Yamaha XZ550 begon met de opmerking van vriend Kees van Rumpt dat hij tegen een motorfiets was aangelopen die voor elk serieus bod boven de 150 euro weg mocht. Ik bood 151 euro en een appeltaartje. Daarbij kwam dan nog wel de rit naar Dirksland vv.
Ooit was de Suzuki GS 400 een probleemloze alledagsfiets aan de onderkant van het middensegment. Een conventioneel gedachte en getekende allemansvriend. Het was geen motor uit het prestigesegment van Suzuki, een merk dat toch altijd al van de scherpe prijzen was. Maar met 36 pk en een top van zo’n 150 km/h was (en is) de kleine Suzuki geen rijdende verkeersafzetting.
Natuurlijk is de Honda CB750 Four terecht de motor van de (vorige) eeuw geworden. Die OHC vierpitters waren namelijk sensationeel en revolutionair. Aan de andere kant: vanaf de komst van de Kawasaki DOHC 900 cc was de CB 750 ‘overruled’.
De aartsvader van de Suzuki T500 was de Suzuki Cobra, de T500 punt 1. En de 500/FIVE was daarvoor weer de warming-up. Dat de eerste generatie Suzuki 500 twins (met hun 34 mm Mikuni’s en zorgeloze poorttiming) een enorm benzineverbruik hadden? Ach: je gebruikte zo’n ding toch alleen om zo hard mogelijk van tankstation naar tankstation te rijden.
Treffens zijn niet per definitie mijn ding. Zelf ben ik lid van een tweemans motorclub met ruimte voor één aspirant-lid. Maar dat zegt niet dat ik nooit treffens heb bezocht of bezoek. Ik herinner me een treffen in Engeland, ergens in de mid-seventies. En ik herinner me een Ural/Dnepr treffen, een jaar of 25 geleden. Engeland in de herfstzon was fantastisch en geen van de Triumphs van ons groepje gaf problemen.
Het is allemaal 'water onder de brug', maar ‘vroegah’ was het motorwereldje anders. De motorfietsen moesten nog veel leren en de mensen die bij de importeurs werkten waren nog niet verregaand gestandaardiseerd. Er was nog volop ruimte voor verbetering en karakters.
Dat was uit de tijd dat tv nog zwart wit was en twee kanalen had: “Catweazle”. Catweazle was een Engelse tv-kinderserie die twee seizoenen lang in het Verenigd Koninkrijk (en andere landen) werd uitgezonden: in 1970 en 1971. In Nederland werden seizoen 1 en 2 van de serie uitgezonden door de NOS; voor het eerst op zondag 4 januari 1970.
Een weekendje de grens over wippen, dat doe je zo als je in het oosten des lands woont. Daar kun je de auto voor pakken als je van plan bent goedkoop te winkelen. Maar op de motor is het leuker. En als motorrijder, als berijder van een klassieke motor, heb je doorgaans vlot en prettig aanspraak bij onze oosterburen.
Over originaliteit van klassiekers is het laatste woord nog niet geschreven. Er zijn mensen die voor ‘fabrieksorigineel’ gaan. Er zijn mensen die 'tijdsoriginaliteit' kunnen waarderen. Dat is een wat opkomende trend omdat de prijzen van best wat fabrieksoriginele klassiekers best stijf zijn geworden.
Natuurlijk is het dolletjes om de Stelvio op en af te blazen. Maar binnen het kleinschalig geluk kon je 22 jaar naar Motorcamping Het Dijkje van Joop de Jonge in Eck en Wiel.
Aan het begin van de jaren tachtig werd er gedacht aan het schoner en zuiniger laten lopen van verbrandingsmotoren. Het leek wel alsof ze toen al wisten dat de benzine hier bijna 2 euro ging kosten. Suzuki was bezig met de Twin Swirl Combustion Chambers, Honda experimenteerde succesvol met het CVCC, of Compound Vortex Controlled Combustion gebeuren en dat was dan met Yamaha’s YICS het begin van een heleboel aan slimmigheden waardoor we nu met een rijstebrijberg aan afkortingen zitten. Kewl!
Als je in de jaren 50/60 van de vorige eeuw bent opgegroeid, dan is deze Heinkel vast nog een bekende scooter. De merken die toen de dienst uitmaakten waren de Italianen met de Vespa en de Lambretta, terwijl de Heinkel Tourist ook in Nederland goed werd verkocht.
Vroeger waren de Japanners dapper en zoekend. Of dapper zoekend. De nieuwe motorwereld en zijn bewoners moesten nog ontdekt worden. In de late jaren 70 ging het feitelijk om steeds meer vermogen. Maar in de eighties wilden de fabrikanten ook hun visie op de toekomst uitdragen. Yamaha zag de toekomst in de XZ550, de ‘Vision’.
Voor veel van ons voelt 1986 nog aan als gisteren. Maar een motor uit dat jaar is intussen ook alweer 35 jaar jong. In de zomer van 1986 was de motorwereld nog anders. Het was de tijd van kuipen en sportieve, maar inzetbare motoren. In de jaren zeventig werden motorfietsen nog als allrounders geleverd. Je maakte ze na aankoop sportief door een laag stuur, naar achter verzette voetrusten (Raask!) een sportbuddy en een uitlaatsysteem dat de sportiviteit luidkeels ondersteunde. Toerrijders monteerden hogere sturen en tassen of koffers. Die jaren zeventig waren ook de jaren dat motorfietsen betrouwbaar werden.
Hoe makkelijk en goedkoop je tegenwoordig ook aan (speciaal)gereedschap kunt komen, soms moet er nog steeds geïmproviseerd worden. Dat zijn we hier een beetje ontwend, maar ‘elders’ wordt het nog steeds gedaan. Dat bewees de manier waarop het voorwiel van de Chang Jiang was uitgebalanceerd. En dat was niet eens voud gedaan.