Ooit was de Suzuki GS 400 een probleemloze alledagsfiets aan de onderkant van het middensegment. Een conventioneel gedachte en getekende allemansvriend. Het was geen motor uit het prestigesegment van Suzuki, een merk dat toch altijd al van de scherpe prijzen was. Maar met 36 pk en een top van zo’n 150 km/h was (en is) de kleine Suzuki geen rijdende verkeersafzetting.
Natuurlijk is de Honda CB750 Four terecht de motor van de (vorige) eeuw geworden. Die OHC vierpitters waren namelijk sensationeel en revolutionair. Aan de andere kant: vanaf de komst van de Kawasaki DOHC 900 cc was de CB 750 ‘overruled’.
De aartsvader van de Suzuki T500 was de Suzuki Cobra, de T500 punt 1. En de 500/FIVE was daarvoor weer de warming-up. Dat de eerste generatie Suzuki 500 twins (met hun 34 mm Mikuni’s en zorgeloze poorttiming) een enorm benzineverbruik hadden? Ach: je gebruikte zo’n ding toch alleen om zo hard mogelijk van tankstation naar tankstation te rijden.
Treffens zijn niet per definitie mijn ding. Zelf ben ik lid van een tweemans motorclub met ruimte voor één aspirant-lid. Maar dat zegt niet dat ik nooit treffens heb bezocht of bezoek. Ik herinner me een treffen in Engeland, ergens in de mid-seventies. En ik herinner me een Ural/Dnepr treffen, een jaar of 25 geleden. Engeland in de herfstzon was fantastisch en geen van de Triumphs van ons groepje gaf problemen.
Het is allemaal 'water onder de brug', maar ‘vroegah’ was het motorwereldje anders. De motorfietsen moesten nog veel leren en de mensen die bij de importeurs werkten waren nog niet verregaand gestandaardiseerd. Er was nog volop ruimte voor verbetering en karakters.
Dat was uit de tijd dat tv nog zwart wit was en twee kanalen had: “Catweazle”. Catweazle was een Engelse tv-kinderserie die twee seizoenen lang in het Verenigd Koninkrijk (en andere landen) werd uitgezonden: in 1970 en 1971. In Nederland werden seizoen 1 en 2 van de serie uitgezonden door de NOS; voor het eerst op zondag 4 januari 1970.
Een weekendje de grens over wippen, dat doe je zo als je in het oosten des lands woont. Daar kun je de auto voor pakken als je van plan bent goedkoop te winkelen. Maar op de motor is het leuker. En als motorrijder, als berijder van een klassieke motor, heb je doorgaans vlot en prettig aanspraak bij onze oosterburen.
Over originaliteit van klassiekers is het laatste woord nog niet geschreven. Er zijn mensen die voor ‘fabrieksorigineel’ gaan. Er zijn mensen die 'tijdsoriginaliteit' kunnen waarderen. Dat is een wat opkomende trend omdat de prijzen van best wat fabrieksoriginele klassiekers best stijf zijn geworden.
Natuurlijk is het dolletjes om de Stelvio op en af te blazen. Maar binnen het kleinschalig geluk kon je 22 jaar naar Motorcamping Het Dijkje van Joop de Jonge in Eck en Wiel.
Aan het begin van de jaren tachtig werd er gedacht aan het schoner en zuiniger laten lopen van verbrandingsmotoren. Het leek wel alsof ze toen al wisten dat de benzine hier bijna 2 euro ging kosten. Suzuki was bezig met de Twin Swirl Combustion Chambers, Honda experimenteerde succesvol met het CVCC, of Compound Vortex Controlled Combustion gebeuren en dat was dan met Yamaha’s YICS het begin van een heleboel aan slimmigheden waardoor we nu met een rijstebrijberg aan afkortingen zitten. Kewl!
Als je in de jaren 50/60 van de vorige eeuw bent opgegroeid, dan is deze Heinkel vast nog een bekende scooter. De merken die toen de dienst uitmaakten waren de Italianen met de Vespa en de Lambretta, terwijl de Heinkel Tourist ook in Nederland goed werd verkocht.
Vroeger waren de Japanners dapper en zoekend. Of dapper zoekend. De nieuwe motorwereld en zijn bewoners moesten nog ontdekt worden. In de late jaren 70 ging het feitelijk om steeds meer vermogen. Maar in de eighties wilden de fabrikanten ook hun visie op de toekomst uitdragen. Yamaha zag de toekomst in de XZ550, de ‘Vision’.
Voor veel van ons voelt 1986 nog aan als gisteren. Maar een motor uit dat jaar is intussen ook alweer 35 jaar jong. In de zomer van 1986 was de motorwereld nog anders. Het was de tijd van kuipen en sportieve, maar inzetbare motoren. In de jaren zeventig werden motorfietsen nog als allrounders geleverd. Je maakte ze na aankoop sportief door een laag stuur, naar achter verzette voetrusten (Raask!) een sportbuddy en een uitlaatsysteem dat de sportiviteit luidkeels ondersteunde. Toerrijders monteerden hogere sturen en tassen of koffers. Die jaren zeventig waren ook de jaren dat motorfietsen betrouwbaar werden.
Hoe makkelijk en goedkoop je tegenwoordig ook aan (speciaal)gereedschap kunt komen, soms moet er nog steeds geïmproviseerd worden. Dat zijn we hier een beetje ontwend, maar ‘elders’ wordt het nog steeds gedaan. Dat bewees de manier waarop het voorwiel van de Chang Jiang was uitgebalanceerd. En dat was niet eens voud gedaan.
Retrodenken is ooit ook maar begonnen. En Honda was daar een voorloper mee. De CB500T twin werd indertijd als oubollig tot bizar gezien. Ze werden niet veel verkocht. Ze waren – tot voor kort – gebruikt ook geen drop waard. De Honda CBX550 F was ook een soort van retro. Hij had ook een als trommelrem vermomde rem aan de voorkant. Die oplossing was er eentje volgens de aloude lijfspreuk van de mariniers: Waarom makkelijk als het moeilijk kan? De aanpak was gecompliceerd en moeilijk te servicen.
We komen er niet onderuit. Wij worden ouder en klassiekers worden jonger. Natuurlijk is het 100% begrijpelijk voor 60+ers om een Triumph Bonneville of Honda CB 750 OHC helemaal top te vinden. Maar voor de wat later geborenen heeft die machine niet de betovering als dat hij voor ons had. Intussen is de Yamaha FJ 1200 gemaakt van 1986 tot en met 1993. En dat is toch ook al best een paar weken geleden.
Als een Triumph Bonneville uit 1969 je als klassieker voor ogen staat? Dan is een motor, een Honda NTV, uit de jaren tachtig of negentig natuurlijk gewoon nog een nieuw ding. Dus klassiek? Of gewoon oud? Oh, ja: hij heeft cardanaandrijving. De Honda NTV is een uitstekende allrounder met een heel eigen smoel en de absoluut onverwoestbare techniek waarmee Honda zijn imperium heeft opgebouwd.
Toen Honda ‘brommertjes’ ging maken trokken de Britse Bouwers wat geërgerd een wenkbrauw op: "Rare jongens, die Japanners. Maar gelukkig ziet iedereen dat het niets is en niets wordt."
Volgens de geleerde Heren Woesthoff en Busweiler wordt er te weinig gesleuteld in dit land. Joost Woesthoff is genoemd naar zijn motorsloop in Brummen. Richard Busweiler is Ural/Dnepr Goeroe.
In 1968 vond Honda het motorrijden opnieuw uit. Motorrijden werd lifeststyle en fun, en geen zwaktebod voor autolozen meer. De CB 750 werd motor van de (vorige) eeuw. De andere Japanse motorfietsmakers gingen allemaal als gekken ook vier-in-lijn motoren maken. De ’UJM’, de universal Japanese Motorcycle, was geboren. Heel goed. Maar saai!