BMW maakte ‘ouwe lullenmotoren’. Dat was na de komst van de grote, snelle Japanse viercilinders duidelijk de beleving van de meer dynamische motorrijders. Maar ook stevige blonde techneuten met vierkante voorhoofden boven hun blauwe ogen kunnen natuurlijk ook helemaal uit hun dak gaan. Ook bij BMW. Als je ze de kans maar geeft. De BMW K1 dus.
Een drietand. Een speer met een persoonlijkheidsstoornis. Of bestek voor een liefhebber van five pound steaks. En van oudsher het wapen uit de PSU van Poseidon, een God uit de tijd dat mensen nog in Goden geloofden. En de weinig fantasievolle. Maar dramatisch geladen type naam voor driecilinder verbrandingsmotoren. De Triumph Trident dus.
Dan zit je met een paar spanningvelden: Fabrieksoriginele exemplaren zijn zeldzaam. Plus het welbekende statement “Op een Harley schrijf je niets af”. De motor op de foto’s is zijn leven begonnen als 883 Sportster. Het blok groeide naar 1200 cc…
Ook revoluties raken gedateerd. En waar de Honda CB750 F in 1969 wereldschokkend nieuws was, daar was de Honda CB750 K7 (1977-1978) een hekkensluiter van het Honda viercilinderverhaal met enkele bovenliggende nokkenassen. De K7 (en de K8) was een brave, intussen bijna klassiek gestileerde motor voor mensen die de Honda F1 en F2 viercilinders te modern of gewoon lelijk vonden. En die F1 en F2 waren Honda’s laatste poging om hun oude getrouwe nog even mee te laten gaan totdat het bedrijf zijn modellen met bovenliggende nokkenassen klaar had.
Als een moderne motorrijder zijn of haar unieke individualiteit wil uitjuichen? Dan vinkt hij of zij gewoon het optielijstje dat de fabrikant van zijn model heeft gemaakt af. Bij een paar merken zijn die optielijsten uitgegroeid tot welhaast wellustige boekwerken. Als al dat moois dan ook nog door de dealer wordt gemonteerd, dan blijft zelfs de garantie behouden. Wij vinden die insteek een zwaktebod en kwamen zo weer terug in de hoek van de zelfbouwers. Een poosje geleden deden we dus een oproep om uit te vinden wat er zoal nog onder ons, klassiekerliefhebbers leeft.
Het bijzondere van deze motor is wel duidelijk natuurlijk. Het is een uitzonderlijke zelfbouw van een man die niet alleen verknocht is aan Citroën, maar ook gouden handjes heeft. Motorliefhebbers herkennen de Moto Guzzi Florida, maar de krachtbron is duidelijke…
Het wemelt in motorland van de wederopstandingen, reïncarnaties en dingen waar je je over kunt verbazen, zoals Benelli dat nu in Chinese handen is en dat pogingen doet de Iraanse motormarkt te bestormen.
De Honda CB350 Four was een volwassen motor met Honda´s spreekwoordelijke betrouwbaarheid. De meeste eigenaars hadden waarschijnlijk liever een 500, of laten we eens echt wegdromen: een 750 gehad. Het grappige is daardoor wel dat waarschijnlijk uit budgetoverwegingen nogal wat van deze kleine Honda's verschoond zijn gebleven van het Verschrikkelijke Verbouwingsvirus.
Maar beter is niet altijd leuker. Soms is perfectie zelfs bedreigend. Af en toe raak je bijna geblokkeerd achter je toetsenbord. Als je bezig bent met een verhaal over Münch bijvoorbeeld. Want Münch is net als religie. Er is al zoveel over geschreven. En buiten al die tekst is er dan nog de machine zelf ook. Wat een motorfiets! Wat een enorme pluk werk steekt daarin! Wat een genie! Friedl Münch bouwde, met bottte vasthoudendheid, de sterkste seriemotorfietsen ter wereld. Vanaf 1966 tot 1976. En het heeft hem alleen maar geld en zijn gezondheid gekost.
De BMW R100/7 die we hebben gevonden is er eentje die in de ogen van de puristische BMW-liefhebbers niet erg hoog zal scoren. Hij is namelijk niet fabrieksorigineel? En zeker niet ‘Z.g.a.n.’. “Het is een bij elkaar geraapt zootje”. Maar dan wel een zootje met historie. We staan immers naast de ‘bedrijfs-BMW’ van de ooit befaamde NOS, de Nederlandse Omroep Stichting’. Deze motor heeft meervoudig de Tour de France en de La Vuelta, de Ronde van Spanje gereden. De BMW is dan ook voorzien van een mobilofoon, een bidon en de naam van zijn werkgever. Het rekje achter de buddy is duidelijk – en ambachtelijk – verstevigd. Het werd ook in die tijd al weinig professioneel geacht je passagier te verliezen. Zeker als die passagier een man met een dure camera was.
Volgend op de oproep naar zelf gebouwde motorfietsen reageerde Henk Hultink (1946) uit Marum. Omstreeks 1968 bouwde Henk de HultiNSU. Dat was een 1200 cc NSU blok in een Norton Featherbed frame. Achter het blok lag een omgekeerde Norton vierversnellingsbak.…
Zo omstreeks de tweede helft van de jaren 80 waren de Japanse customs door en door betrouwbaar. Alleen ging bij de eerste jaargangen Honda VT 1100, de vierversnellingsmodellen (1987-1996), de derde versnelling te vaak stuk. En intussen zijn daar de onderdelen NIET meer voor leverbaar.
Het gaat over elektriciteit. En het begin van het verhaal was dat er bij een heel mooi gerestaureerde klassieker elektriciteitsproblemen waren.
In ‘onze kringen’ streven we naar fabrieksoriginaliteit, of naar perfectie. De laatste tijd is ‘patina’ de nieuwe perfectie en wordt ‘tijdsoriginaliteit’ voorzichtig aan meer geaccepteerd. Ik heb ooit een keer een BMW fundamentalist met een van walging vertrokken gezicht naast een in mijn ogen welhaast perfecte BMW R90 S zien staan. Het ding was waardeloos in zijn ogen. Alleen goed voor de sloop. Want frame, blok en bak waren niet ‘Nummergleich’. Er was blijkbaar ooit een andere versnellingsbak gemonteerd.
De Harley-Davidson 750 cc zijkleppers kregen het koosnaampje ‘Liberators’. Feitelijk was dat onterecht. Want de Amerikaanse V-twins waren meer achterhoede dan frontfietsen. Ze waren zwaar en hadden weinig grondspeling.
Dat was de eerste Echt Zware Honda. Hij was bedoeld om het tegen de 650 cc stoterstangentwins uit Engeland op te nemen. En om Amerika te veroveren. Dat lukte niet. De 44 pk sterke machine was technisch lichtjaren verder dan de Britse en Amerikaanse zware jongens. Met een CB450 ‘Black Bomber’ (ze waren er trouwens ook in het rood en blauw, en voor politiegebruik in het wit) kon je de 650 twins het snot voor ogen rijden als de weg niet te slecht was en niet teveel slingerde.
We zagen hem tijdens een gerichte inkoopactie bij Joop, de voormalige uitbater van de veganistische (!) motorcamping Het Dijkje: De Moto Guzzi Aqua. Dat bleek een plaatmooie, helemaal blauwe, chique bebiesde Moto Guzzi Cali 1100 cc injectiefiets met technische upgrades en een afwerkingsniveau dat voor een Italiaan ongekend is. Het geheim achter die schoonheid en perfectie? De Guzzi was en is een one-off special die bij Guzzi Specialist BCI gemaakt is.
Een op de vier huwelijken strandt. Daarmee is bewezen dat relaties niet per definitie eeuwig zijn. Dat geldt ook voor klassiekers. Zelfs voor de BFG die we onlangs in AMK – heb je al zo’n spotgoedkoop abonnement? – bleek het na twintig+ jaar bij zijn baasje tijd voor een adoptie. Dan bied je je klassieker aan op het Internet of in print, in AMK – en als abonnee mag je daar gratis adverteren – en je wacht op de dingen die komen gaan.
Wat Yamaha zo wonderwel lukte met de XS 650 lijn, dat zette Suzuki ook aan het denken. Er was nog wel degelijk vraag naar en een markt voor ‘klassieke’ paralleltwins naar Engels voorbeeld. Alleen was de algehele opinie dat je om daar gelukkig mee te worden … in elk geval geen Britse twin moest hebben. De Yamaha XS 650 lijn werd legendarisch en iconisch. Maar als je trots meldt bezitter te zijn van een Suzuki GR(D) 650 ‘Tempter’. Dan is onbegrip je deel. Oh, ja: Suzuki’s eigen Britse twin was gewoon te laat in de markt gezet om een succes te worden.
Als je handelaar bent, dan zwijg je over je inkoopprijzen. Als je geen handelaar bent, dan kun je wat onbevangener zijn. Dus jullie mogen allemaal weten dat de aanschaf van de uiterst zeldzame Yamaha XZ550 begon met de opmerking van vriend Kees van Rumpt dat hij tegen een motorfiets was aangelopen die voor elk serieus bod boven de 150 euro weg mocht. Ik bood 151 euro en een appeltaartje. Daarbij kwam dan nog wel de rit naar Dirksland vv.