Een cardanaandrijving was vroeger je van het. Het was tenslotte onderhoudsarm (niet onderhoudsvrij). Maar een ketting? Dat was een slijtage onderdeel dat tijdens het slijten ook nog eens een hoop aandacht vroeg. Want de ketting elke 500 kilometer demonteren, reinigen en opnieuw in het vet zetten? Dat was werk hoor!
Een bevriende BMW vier-seizoenenrijder had zichzelf een nieuwe BMW gedaan. Na een winter pekel en sneeuw zag zijn motor er niet meer uit en traden er allerlei elektronische problemen op. BMW Motorrad kwam niet veel verder dan hem aan te raden zijn motor ’s winters niet te gebruiken of hem anders na elke rit af te spoelen met veel koud water. Hij heeft zijn verlies genomen en kocht een heel mooie BMW RT100 tweeklepper.
Dat de kerken leeglopen en dat politici niet te vertrouwen zijn? Daar kan ik mee leven. Maar de spanning of de motormarkt in Hardenberg op 27 maart doorgaat? Dat vreet aan me. Ik doe voor een paar beurzen dingen die facturabel zijn. Die inkomsten heb ik afgelopen jaar gemist. Maar 'Hardenberg' is nooit een verdienmodel geweest.
"Track" was een Nederlands merk dieselmotorfietsen. De Track is ontworpen en ontwikkeld door Erik Vegt. Zijn bedrijf heette "Track Dieselmotorfiets" en het productieteam bestond uit vier personen. Erik Vegt had in het verleden een bedrijf (EVA Products) waar hij motorfietsen aanpaste voor het maken van grote reizen en de deelname aan (woestijn)rally's. Deze motorfietsen moesten een grote brandstoftank en extra gespierde vering krijgen, wat de rij-eigenschappen buiten de gebaande wegen niet ten goede kwam.
We lopen bij AMK vaak best vooruit bij het ‘ontdekken’ van klassiekers. Maar in het geval van de in 2005 als conceptmodel gepresenteerde Honda DN-01 zit de markt ons op de hielen.
In het midden van de jaren zestig werd motorrijden – kantje boord – van een wisse dood gered. Want motorfietsen stonden op uitsterven omdat de economische situatie na WOII intussen zo florissant was geworden dat De Gewone Man zich een autootje kon veroorloven. En als je – toendertijd nog als Gezinshoofd - een auto als transport en vervoermiddel gaat vergelijken met een motorfiets? Dan was er letterlijk geen enkele reden te bedenken om motor te blijven rijden. Motorrijden was voor armoedzaaiers zoals studenten en andere minder bedeelden en sociale randfiguren.
Dat was ooit een 'wetenschap' van elke kroegtijger wiens Triumph of Ducati stuk was. Maar feitelijk was het gewoon een urban legend. Want een verse Japanner met een goede piloot was een geducht wapen in de strijd tegen de wankelende, maar gevestigde orde. Het feit dat de Japanse motorfietsen wel gewoon heel bleven? Dat was geen reden tot gemopper, maar zorgde voor de aanwas van klanten. Steeds meer klanten.
Retro is een trend. De grote merken hebben intussen allemaal iets dat een eerbetoon aan vroeger is. In de meest doortrapte PR aanpak wordt er blij van zin verwezen naar een historie die er nooit is geweest. Dat is iets uit marketingoverwegingen. Uit de budgethoek zijn een stel merken die – al dan niet onder Europese supervisie – in China worden gemaakt. Doorgaans zijn die motorfietsen/motorfietsjes gebaseerd op jaren tachtig modellen van Honda, Suzuki en Yamaha.
Kiat Que is … Nou ja: Eigenlijk een motorfietsverzamelaar met een erg wisselende collectie uit wat feitelijk de ‘knakenhoek’ is. Plus de hoeder van een onwaarschijnlijke hoop spul dat ze in de Randstad ‘Vintage’ zouden noemen. Je vind er vaak de meest vreemde dingen. Oh ja: Kiat heeft een voorliefde voor kunst en attributen uit Papoea Nieuw Guinea.
De BSA Spitfire was de snelste BSA-motorfiets en is gemaakt van 1966 tot 1968 met modelaanduidingen MkII, MkIII en MkIV. Aangekondigd op de motorbeurs in Brighton in september 1965, was de dynamische nieuweling gebaseerd op de eerdere BSA Lightning met een vermogensupgrade die door de meest klassieke wijze van tunen werd bereikt.
Ooit, toen op straat voetballende kinderen nog wegdoken als ze de lokale agent op zijn dienstfiets zagen naderen... Herstel: Ooit toen de bromfietsjeugd dikke schik had over de lokale agent op zijn ULM.
Het is weer eens zover: Er wordt een massale opleving van het motorrijden (inclusief de liefde voor klassiekers) gemeld. En nu zou De Jeugd ook inhaken. Wij zien het zo’n vaart nog niet lopen, ook omdat we het verhaal al zo vaak hebben gehoord.
De BMW R90Ssen waren statements van jewelste. Ze waren BMW’s, ze waren snel en ze waren vrolijk oranje: Daytona Orange (of serieus ‘Silberrauch’). De kleuren waren verneveld opgezet. En dat spuiten werd met de hand gedaan. Door dat spuiten vanuit de losse pols is elke BMW R90S feitelijk een unicaat.
De introductie van de Harley-Davidson Sportster op de Amerikaanse markt was in 1957 het meesterplan om de steeds succesvollere Britse motorfietsen die in de VS werden verkocht tegengas te geven. De Sportster was een snelle Harley-Davidson kopklepper met een geveerd achterwiel en veel vermogen. De 883 cc V-twin moest het vooral opnemen tegen de Triumph Thunderbird.
Of onze hobby over 25 jaar nog nieuwe aanwas kent? Geen flauw idee. Maar ik vrees het ergste. Ik heb de persmappen van 2021 gehad en de eerste complete tests gelezen. Motorrijden anno nu gaat blijkbaar voor 80% over electronica, hulpsystemen, connectiviteit en communicatie. En over het feit dat je onder de 100 pk toch wat minnetjes gemotoriseerd bent. Want je leest dan mild verbaasd: ‘Ondanks het feit dat deze motor slechts 105 pk heeft, heb je nooit het gevoel dat je vermogen tekort komt’.
Dan een grote die weigert. Dat is een oude zegswijze die keihard in tegenspraak is met het Oud Hollandsche credo: “Een zware is je ware”. Toch ontdekken meer, en ook jongere mensen, de ongecompliceerde pret van het rijden op de lichtste of erg lichte motoren.
De Morini 350. Zelf heb ik er twee gehad. Als wederdienst voor wat werk voor Harm Heuvelman van Back to Classics.
Een jaar geleden schreven we hier wat over de 'kleine' Guzzi's. Nu rijdt er hier eentje als- toch wel vaak- daily driver.
Even in het kort: de Sovjets scoorden in 1939 een paar BMW R71’s. Die kopieerden ze en dat werden de intussen al serieus gewaardeerde M72’s. Toen de ‘Russen’ op het idee waren uitgekeken verhuisde het voormalig Duitse concept naar China. Daar werd het herdoopt tot Chang (Of 'Xiang') Jiang. Genoemd naar de Jangtsekiang, Blauwe Rivier of Chang Jiang, de langste rivier in Azië en de derde rivier in lengte op de wereld, na de Amazone in Zuid-Amerika en de Nijl in Afrika.
De klassieke MV viercilinders zijn allemaal iconen door hun techniek, de racesuccessen en zeldzaamheid. Over hun schoonheid wordt nog gediscussieerd.