Zelf heb ik er twee gehad, de Moto Morini 350. Als wederdienst voor wat werk voor Harm Heuvelman van Back to Classics. Met die oplossing waren we allebei heel blij, want indertijd waren de Morini V-twins 100% onverkoopbaar.
Grappig, waar BMW-rijders doorgaans aardig strak in de leer zijn en een hang naar perfectionisme hebben, daar blijkt de Monoclub een stel ontspannen levensgenieters. En we zagen op een treffen wat we doorgaans niet van BMW rijders m/v verwachten, hoewel de weersomstandigheden er zeker mee te maken hadden: BMW rijders in korte broek en in T-shirt. Op de motor. En ergens in de loop van de dag vertelde een onbevangen clublid uit Amsterdam dat hij aan zijn sleutelbos zo’n sleutel had waarmee hij Amsterdammertjes even van het slot kon halen om zijn zijspan netjes te kunnen parkeren. Dat tot grote verbazing van de lokale Parkeerwachters die zich maar bleven afvragen hoe hij tussen de paaltjes was doorgekomen.
Deze kleine Jawa/CZ was een resultaat van de verplichte samenwerking tussen beide merken. Gemaakt in 125 en 150 cc uitvoering, type 351 (125 cc) en 352 (150 cc) genoemd. Hier in Nederland werd de 150 cc ook wel "JUNIOR" genoemd.
Met de productie van de BMW R68 kwam de motorfabrikant in 1952 tegemoet aan de internationale vraag om weer een zeer sportieve machine te bouwen. De op de R67/2 gebaseerde 600cc kopklepmotor had aangepaste cilinderkoppen en leverde 35 pk. Dat…
In mijn diensttijd kreeg ik rijles van een drankzuchtige, overspelige beroepskorporaal. Het eerste fenomeen bleek uit de grijpvoorraad sterke drank die hij ook onder de rijlessen masseerde. Het tweede moest ik maar op zijn woord geloven. Hij praatte er constant over. Een breed en fier armgebaar naar een stel dames op een terras dat gepasseerd werd: “Ik heb ze allemaal gehad!” Misschakelen werd bestraft door een klap met een houten balkje op de helm. Dat galmde de les er wel in. Het slagen voor de hellingproef werd geïnspireerd doordat de chauffeur in opleiding zijn horloge achter een achterwiel moest leggen. Iemand moet na zo’n exercitie op het idee zijn gekomen dat extra platte horloges een prima verdienmodel moesten zijn.
In de jaren zeventig van de vorige eeuw leek de wankelmotor door te breken in motorland. Er waren op een gegeven moment meer dan 30 licentiehouders. NSU was de eerste licentienemer van de ‘Drehkolbenmotor’ en maakte daar de eenvoudiger 'Kreiskolbenmotor' van. En die werd wereldberoemd als ‘wankelmotor’. Fichtel & Sachs werd de tweede licentiehouder en maakte steeds betere 'wankelmotorblokjes' en blokken.
BMW maakte ‘ouwe lullenmotoren’. Dat was na de komst van de grote, snelle Japanse viercilinders duidelijk de beleving van de meer dynamische motorrijders. Maar ook stevige blonde techneuten met vierkante voorhoofden boven hun blauwe ogen kunnen natuurlijk ook helemaal uit hun dak gaan. Ook bij BMW. Als je ze de kans maar geeft. De BMW K1 dus.
Een drietand. Een speer met een persoonlijkheidsstoornis. Of bestek voor een liefhebber van five pound steaks. En van oudsher het wapen uit de PSU van Poseidon, een God uit de tijd dat mensen nog in Goden geloofden. En de weinig fantasievolle. Maar dramatisch geladen type naam voor driecilinder verbrandingsmotoren. De Triumph Trident dus.
Dan zit je met een paar spanningvelden: Fabrieksoriginele exemplaren zijn zeldzaam. Plus het welbekende statement “Op een Harley schrijf je niets af”. De motor op de foto’s is zijn leven begonnen als 883 Sportster. Het blok groeide naar 1200 cc…
Ook revoluties raken gedateerd. En waar de Honda CB750 F in 1969 wereldschokkend nieuws was, daar was de Honda CB750 K7 (1977-1978) een hekkensluiter van het Honda viercilinderverhaal met enkele bovenliggende nokkenassen. De K7 (en de K8) was een brave, intussen bijna klassiek gestileerde motor voor mensen die de Honda F1 en F2 viercilinders te modern of gewoon lelijk vonden. En die F1 en F2 waren Honda’s laatste poging om hun oude getrouwe nog even mee te laten gaan totdat het bedrijf zijn modellen met bovenliggende nokkenassen klaar had.
Als een moderne motorrijder zijn of haar unieke individualiteit wil uitjuichen? Dan vinkt hij of zij gewoon het optielijstje dat de fabrikant van zijn model heeft gemaakt af. Bij een paar merken zijn die optielijsten uitgegroeid tot welhaast wellustige boekwerken. Als al dat moois dan ook nog door de dealer wordt gemonteerd, dan blijft zelfs de garantie behouden. Wij vinden die insteek een zwaktebod en kwamen zo weer terug in de hoek van de zelfbouwers. Een poosje geleden deden we dus een oproep om uit te vinden wat er zoal nog onder ons, klassiekerliefhebbers leeft.
Het bijzondere van deze motor is wel duidelijk natuurlijk. Het is een uitzonderlijke zelfbouw van een man die niet alleen verknocht is aan Citroën, maar ook gouden handjes heeft. Motorliefhebbers herkennen de Moto Guzzi Florida, maar de krachtbron is duidelijke…
Het wemelt in motorland van de wederopstandingen, reïncarnaties en dingen waar je je over kunt verbazen, zoals Benelli dat nu in Chinese handen is en dat pogingen doet de Iraanse motormarkt te bestormen.
De Honda CB350 Four was een volwassen motor met Honda´s spreekwoordelijke betrouwbaarheid. De meeste eigenaars hadden waarschijnlijk liever een 500, of laten we eens echt wegdromen: een 750 gehad. Het grappige is daardoor wel dat waarschijnlijk uit budgetoverwegingen nogal wat van deze kleine Honda's verschoond zijn gebleven van het Verschrikkelijke Verbouwingsvirus.
Maar beter is niet altijd leuker. Soms is perfectie zelfs bedreigend. Af en toe raak je bijna geblokkeerd achter je toetsenbord. Als je bezig bent met een verhaal over Münch bijvoorbeeld. Want Münch is net als religie. Er is al zoveel over geschreven. En buiten al die tekst is er dan nog de machine zelf ook. Wat een motorfiets! Wat een enorme pluk werk steekt daarin! Wat een genie! Friedl Münch bouwde, met bottte vasthoudendheid, de sterkste seriemotorfietsen ter wereld. Vanaf 1966 tot 1976. En het heeft hem alleen maar geld en zijn gezondheid gekost.
De BMW R100/7 die we hebben gevonden is er eentje die in de ogen van de puristische BMW-liefhebbers niet erg hoog zal scoren. Hij is namelijk niet fabrieksorigineel? En zeker niet ‘Z.g.a.n.’. “Het is een bij elkaar geraapt zootje”. Maar dan wel een zootje met historie. We staan immers naast de ‘bedrijfs-BMW’ van de ooit befaamde NOS, de Nederlandse Omroep Stichting’. Deze motor heeft meervoudig de Tour de France en de La Vuelta, de Ronde van Spanje gereden. De BMW is dan ook voorzien van een mobilofoon, een bidon en de naam van zijn werkgever. Het rekje achter de buddy is duidelijk – en ambachtelijk – verstevigd. Het werd ook in die tijd al weinig professioneel geacht je passagier te verliezen. Zeker als die passagier een man met een dure camera was.
Volgend op de oproep naar zelf gebouwde motorfietsen reageerde Henk Hultink (1946) uit Marum. Omstreeks 1968 bouwde Henk de HultiNSU. Dat was een 1200 cc NSU blok in een Norton Featherbed frame. Achter het blok lag een omgekeerde Norton vierversnellingsbak.…
Zo omstreeks de tweede helft van de jaren 80 waren de Japanse customs door en door betrouwbaar. Alleen ging bij de eerste jaargangen Honda VT 1100, de vierversnellingsmodellen (1987-1996), de derde versnelling te vaak stuk. En intussen zijn daar de onderdelen NIET meer voor leverbaar.
Het gaat over elektriciteit. En het begin van het verhaal was dat er bij een heel mooi gerestaureerde klassieker elektriciteitsproblemen waren.
In ‘onze kringen’ streven we naar fabrieksoriginaliteit, of naar perfectie. De laatste tijd is ‘patina’ de nieuwe perfectie en wordt ‘tijdsoriginaliteit’ voorzichtig aan meer geaccepteerd. Ik heb ooit een keer een BMW fundamentalist met een van walging vertrokken gezicht naast een in mijn ogen welhaast perfecte BMW R90 S zien staan. Het ding was waardeloos in zijn ogen. Alleen goed voor de sloop. Want frame, blok en bak waren niet ‘Nummergleich’. Er was blijkbaar ooit een andere versnellingsbak gemonteerd.