Het bijzondere van deze motor is wel duidelijk natuurlijk. Het is een uitzonderlijke zelfbouw van een man die niet alleen verknocht is aan Citroën, maar ook gouden handjes heeft. Motorliefhebbers herkennen de Moto Guzzi Florida, maar de krachtbron is duidelijke…
Het wemelt in motorland van de wederopstandingen, reïncarnaties en dingen waar je je over kunt verbazen, zoals Benelli dat nu in Chinese handen is en dat pogingen doet de Iraanse motormarkt te bestormen.
De Honda CB350 Four was een volwassen motor met Honda´s spreekwoordelijke betrouwbaarheid. De meeste eigenaars hadden waarschijnlijk liever een 500, of laten we eens echt wegdromen: een 750 gehad. Het grappige is daardoor wel dat waarschijnlijk uit budgetoverwegingen nogal wat van deze kleine Honda's verschoond zijn gebleven van het Verschrikkelijke Verbouwingsvirus.
Maar beter is niet altijd leuker. Soms is perfectie zelfs bedreigend. Af en toe raak je bijna geblokkeerd achter je toetsenbord. Als je bezig bent met een verhaal over Münch bijvoorbeeld. Want Münch is net als religie. Er is al zoveel over geschreven. En buiten al die tekst is er dan nog de machine zelf ook. Wat een motorfiets! Wat een enorme pluk werk steekt daarin! Wat een genie! Friedl Münch bouwde, met bottte vasthoudendheid, de sterkste seriemotorfietsen ter wereld. Vanaf 1966 tot 1976. En het heeft hem alleen maar geld en zijn gezondheid gekost.
De BMW R100/7 die we hebben gevonden is er eentje die in de ogen van de puristische BMW-liefhebbers niet erg hoog zal scoren. Hij is namelijk niet fabrieksorigineel? En zeker niet ‘Z.g.a.n.’. “Het is een bij elkaar geraapt zootje”. Maar dan wel een zootje met historie. We staan immers naast de ‘bedrijfs-BMW’ van de ooit befaamde NOS, de Nederlandse Omroep Stichting’. Deze motor heeft meervoudig de Tour de France en de La Vuelta, de Ronde van Spanje gereden. De BMW is dan ook voorzien van een mobilofoon, een bidon en de naam van zijn werkgever. Het rekje achter de buddy is duidelijk – en ambachtelijk – verstevigd. Het werd ook in die tijd al weinig professioneel geacht je passagier te verliezen. Zeker als die passagier een man met een dure camera was.
Volgend op de oproep naar zelf gebouwde motorfietsen reageerde Henk Hultink (1946) uit Marum. Omstreeks 1968 bouwde Henk de HultiNSU. Dat was een 1200 cc NSU blok in een Norton Featherbed frame. Achter het blok lag een omgekeerde Norton vierversnellingsbak.…
Zo omstreeks de tweede helft van de jaren 80 waren de Japanse customs door en door betrouwbaar. Alleen ging bij de eerste jaargangen Honda VT 1100, de vierversnellingsmodellen (1987-1996), de derde versnelling te vaak stuk. En intussen zijn daar de onderdelen NIET meer voor leverbaar.
Het gaat over elektriciteit. En het begin van het verhaal was dat er bij een heel mooi gerestaureerde klassieker elektriciteitsproblemen waren.
In ‘onze kringen’ streven we naar fabrieksoriginaliteit, of naar perfectie. De laatste tijd is ‘patina’ de nieuwe perfectie en wordt ‘tijdsoriginaliteit’ voorzichtig aan meer geaccepteerd. Ik heb ooit een keer een BMW fundamentalist met een van walging vertrokken gezicht naast een in mijn ogen welhaast perfecte BMW R90 S zien staan. Het ding was waardeloos in zijn ogen. Alleen goed voor de sloop. Want frame, blok en bak waren niet ‘Nummergleich’. Er was blijkbaar ooit een andere versnellingsbak gemonteerd.
De Harley-Davidson 750 cc zijkleppers kregen het koosnaampje ‘Liberators’. Feitelijk was dat onterecht. Want de Amerikaanse V-twins waren meer achterhoede dan frontfietsen. Ze waren zwaar en hadden weinig grondspeling.
Dat was de eerste Echt Zware Honda. Hij was bedoeld om het tegen de 650 cc stoterstangentwins uit Engeland op te nemen. En om Amerika te veroveren. Dat lukte niet. De 44 pk sterke machine was technisch lichtjaren verder dan de Britse en Amerikaanse zware jongens. Met een CB450 ‘Black Bomber’ (ze waren er trouwens ook in het rood en blauw, en voor politiegebruik in het wit) kon je de 650 twins het snot voor ogen rijden als de weg niet te slecht was en niet teveel slingerde.
We zagen hem tijdens een gerichte inkoopactie bij Joop, de voormalige uitbater van de veganistische (!) motorcamping Het Dijkje: De Moto Guzzi Aqua. Dat bleek een plaatmooie, helemaal blauwe, chique bebiesde Moto Guzzi Cali 1100 cc injectiefiets met technische upgrades en een afwerkingsniveau dat voor een Italiaan ongekend is. Het geheim achter die schoonheid en perfectie? De Guzzi was en is een one-off special die bij Guzzi Specialist BCI gemaakt is.
Een op de vier huwelijken strandt. Daarmee is bewezen dat relaties niet per definitie eeuwig zijn. Dat geldt ook voor klassiekers. Zelfs voor de BFG die we onlangs in AMK – heb je al zo’n spotgoedkoop abonnement? – bleek het na twintig+ jaar bij zijn baasje tijd voor een adoptie. Dan bied je je klassieker aan op het Internet of in print, in AMK – en als abonnee mag je daar gratis adverteren – en je wacht op de dingen die komen gaan.
Wat Yamaha zo wonderwel lukte met de XS 650 lijn, dat zette Suzuki ook aan het denken. Er was nog wel degelijk vraag naar en een markt voor ‘klassieke’ paralleltwins naar Engels voorbeeld. Alleen was de algehele opinie dat je om daar gelukkig mee te worden … in elk geval geen Britse twin moest hebben. De Yamaha XS 650 lijn werd legendarisch en iconisch. Maar als je trots meldt bezitter te zijn van een Suzuki GR(D) 650 ‘Tempter’. Dan is onbegrip je deel. Oh, ja: Suzuki’s eigen Britse twin was gewoon te laat in de markt gezet om een succes te worden.
Als je handelaar bent, dan zwijg je over je inkoopprijzen. Als je geen handelaar bent, dan kun je wat onbevangener zijn. Dus jullie mogen allemaal weten dat de aanschaf van de uiterst zeldzame Yamaha XZ550 begon met de opmerking van vriend Kees van Rumpt dat hij tegen een motorfiets was aangelopen die voor elk serieus bod boven de 150 euro weg mocht. Ik bood 151 euro en een appeltaartje. Daarbij kwam dan nog wel de rit naar Dirksland vv.
Ooit was de Suzuki GS 400 een probleemloze alledagsfiets aan de onderkant van het middensegment. Een conventioneel gedachte en getekende allemansvriend. Het was geen motor uit het prestigesegment van Suzuki, een merk dat toch altijd al van de scherpe prijzen was. Maar met 36 pk en een top van zo’n 150 km/h was (en is) de kleine Suzuki geen rijdende verkeersafzetting.
Natuurlijk is de Honda CB750 Four terecht de motor van de (vorige) eeuw geworden. Die OHC vierpitters waren namelijk sensationeel en revolutionair. Aan de andere kant: vanaf de komst van de Kawasaki DOHC 900 cc was de CB 750 ‘overruled’.
De aartsvader van de Suzuki T500 was de Suzuki Cobra, de T500 punt 1. En de 500/FIVE was daarvoor weer de warming-up. Dat de eerste generatie Suzuki 500 twins (met hun 34 mm Mikuni’s en zorgeloze poorttiming) een enorm benzineverbruik hadden? Ach: je gebruikte zo’n ding toch alleen om zo hard mogelijk van tankstation naar tankstation te rijden.
Treffens zijn niet per definitie mijn ding. Zelf ben ik lid van een tweemans motorclub met ruimte voor één aspirant-lid. Maar dat zegt niet dat ik nooit treffens heb bezocht of bezoek. Ik herinner me een treffen in Engeland, ergens in de mid-seventies. En ik herinner me een Ural/Dnepr treffen, een jaar of 25 geleden. Engeland in de herfstzon was fantastisch en geen van de Triumphs van ons groepje gaf problemen.
Het is allemaal 'water onder de brug', maar ‘vroegah’ was het motorwereldje anders. De motorfietsen moesten nog veel leren en de mensen die bij de importeurs werkten waren nog niet verregaand gestandaardiseerd. Er was nog volop ruimte voor verbetering en karakters.