Categorie Artikelen

NSU, dat kennen we wel. Het staat voor de Neckarsulmer Strickmaschinen-Union, jawel, de 'breimaschine-unie'. Opvallend veel autofabrikanten werden 'in de textiel' geboren.

En ja, Fiat, wie kent dat niet. Een van de grootste autoconcerns ter wereld. Ook Fiat heeft een betekenis: de Fabbrica Italiana Automobili Torino.

Er was eens een merk, dat heette NSU-Fiat. En het verhaal van dat merk is van Muizen en Mussolini, van vriendschap en oorlog, van liefde en haat. En het begon met een dwanghuwelijk.

Tussen 1965 en 1977 ontwikkelde Skoda hun nieuwe middenklasser onder de noemer “project 720”. De auto zou boven de bestaande 1000MB worden gepositioneerd en afstappen van het concept met motor en aandrijving achter.

Nadat Joeri Gagarin in 1961 een succesvolle ruimtereis rond de Aarde maakte, sprak de Amerikaanse president Kennedy de belofte uit om als eerste land ter wereld een mens op de Maan te zetten. Dat zou nog acht jaar gaan duren. Maar bij Ford kwam iemand op het idee om hun nieuwste model alvast de kleinste afstand Aarde-Maan non-stop te laten afleggen. En dat lukte.

Rond 1960 stond de VS aan de top. Het land was 15 jaar eerder ongeschonden als een supermacht uit de oorlog gekomen, had een bloeiende economie, een uitpuilende schatkist en produceerde een tijdlang ruim de helft van alle auto's ter wereld. Het land was ook buitengewoon jeugdig: de helft van de Amerikanen was jonger dan 20 jaar! Geen wonder dat daar de popcultuur ontstond, rond de jukebox, de hamburgertent en de drive-in bioscoop. En niet veel later, zouden de 'babyboomers' de leeftijd bereiken waarop een inkomen, een woning, een vaste levenspartner en een gezin binnen bereik kwamen. En – op afbetaling – ook een auto.

Welkom aan boord. Het enorme portier sluit met een geruststellende plof. Je zit op heerlijk zachte, met leer beklede stoelen. Overal om je heen zit chroom en houtfineer. Alles is prachtig en smaakvol afgewerkt. De grote ruiten zijn allemaal gewelfd en zachtgroen getint. Het fraaie, tweekleurige stuurwiel heeft een verchroomde claxonring. De langgerekte snelheidsmeter gaat tot 250 kilometer per uur.

26 juli 1936: voor het gebouw van de Franse automobielclub bij de Place de la Concorde in Parijs, stopt een modderige Citroën 11CV. Eruit stapt een kleine, niet meer piepjonge, ietwat gedrongen Fransman, die zojuist 400.000 kilometer heeft gereden binnen één jaar. Daarmee zette Francois Lecot een record neer, dat pas in 2003 gebroken is.

We gaan het hebben over de laatste in grote serie gebouwde West-Europese tweetaktauto, de DKW F102 van 1963. Ik heb eens gezocht op de tweedehands- en klassiekersites. In de hele Europese Unie staat er bij het schrijven van dit stukje welgeteld één te koop. En niet eens zo heel duur. Voor 15.000 euro heb je hem. Dat is aanzienlijk minder dan zijn DKW soortgenoten in dezelfde conditie. De F102 was een zorgenkind. En dat kwam niet door zijn basisontwerp.

Het was op een gure lentemorgen in 1959, dat een groep mannen in grijze jassen en met gleufhoeden rondliepen op een oud industrieterrein in Bochum, een grauwe mijnstad in hartje Ruhrgebied. Het waren directeuren van Adam Opel AG. Ze hadden zojuist de grootste bouwplaats van de jaren 60 aangekocht. Daar zou vanaf 1960 een gloednieuwe autofabriek verrijzen. Maar waarvoor? Dat wist niemand.