Bijzonder

Suzuki GT 750. Een Internet opinie

By  | 

De Suzuki GT 750 heeft in de ogen van sommige mensen een intussen bijna goddelijke status. Maar zelfs zure pietlutten kunnen niet ontkennen dat de zware Suzuki 750 cc watergekoelde driecilinder een heel mooi gedetailleerde, zware en snelle toermachine was en is. Nadat de Suzuki GT 750 van 1 of 2 schijfremmen was voorzien scoorde hij op alle vlakken goed tot uitmuntend. Zelfs tweetakthaters konder er wel wat waardering voor hebben. En er was geen enkele snelle, zware toerfiets waar de Suzuki bang voor hoefde te zijn.

De Suzuki GT 750. Top of flop?

De waterbakken hoorden ook nog tot zo’n beetje de laatste generatie ‘universele’ motorfietsen. Want met een laag stuur of clip-ons, een paar naar achteren verzette voetsteunen en een stel expansie-uitlaten had je opeens een pure sportbike. Daarom verbaasde het ons dat we een linkje kregen naar een gedownload Engels artikel, waarin de grote Suzuki hoog in de top tien van de slechtste motoren aller tijden stond. Hij stond daar trouwens in combinatie met de GT380 en GT 550. Hun onvergeefbare slechte eigenschappen? Ze waren te zwaar, hadden te weinig grondspeling en remden slecht.

Bij de andere grootste motorfietsmissers aller tijden zaten ook de Harley Sportsters, BMW’s en ander ongerief…. Dat allemaal niet uit Engeland kwam. De Kawasaki Z900 deugde ook van geen kant.

En dat die Britten meer dan chauvinisctisch waren blijkt uit de in ongeveer dezelfde tijd verrschenen ‘Motor van het jaar’ verkiezingen waarin de Triumph Trident en BSA Rocket 3 jaar na jaar wonnen, terwijl Honda de CB 750 OHC machines niet kon aanslepen.

Katten in het nauw maken rare sprongen

Het is waar dat de Britse motorfiets mondiaal toonaangevend was. Dat er een hele rij Britse motoren met eeuwigheidswaarde is op te noemen. Maar in de tijd dat het lijstje met ‘De slechtste motorfietsen aller tijden’ werd gepubliceerd was de Britse motorindustrie feitelijk al dood. Alleen wilde de patiënt zelf daar nog niet aan. Over die ondergang van de Britse motorindustrie zijn letterlijk hele boeken geschreven. En zo is achteraf de hele tragedie naadloos genoteerd. The Rise and Fall of the British Motorcycle Industrie (ECW Press, 2009 ISBN10: 1550229001, ISBN13 9781550229004) is daar een mooi voorbeeld van. Het boek staat bij Amazon niet onder de categorie ‘Motorfietsboeken’, maar onder ‘Studie & management, economie en bedrijf’. Het oude spreekwoord is dat ‘de vis begint te rotten aan de kop’. En als het management de kop van de vis is…

De gemiste kansen

In 1970 was de BSA-groep zwaar noodlijdend. Turner was gepensioneerd, maar hij ontwierp een 350 cc DOHC tweecilinder met twee carburateurs en vijf versnellingen. De machine werd door Bert Hopwood en Doug Hele verfijnd en als Triumph Bandit gepresenteerd. De licht gewijzigde versie ervan heette BSA Fury. Deze machines hadden Triumph en BSA kans op de markt voor lichtere motorfietsen zoals de Honda CB 350, de Yamaha YR5, de Suzuki T350, de Kawasaki 350 Mach II, maar ook de Europese concurrenten Aermacchi, Ducati en Moto Morini moeten geven. Er werd een enorme mediacampagne gevoerd, de modellen waren al in de brochures opgenomen, maar de slechte financiële situatie stond productie ervan niet toe. Er bestaan nog wel prototypes van deze machines.

Toch weer een prima merk geworden

Gelukkig kwam na de ondergang toch weer een serieus stuk wedergeboorte toen vastgoed miljoniar John Bloor de rechten van Triumph opkocht en de wereld weer liet zien dat de Britten nog steeds fenomenale motorfietsen konden bouwen. En dat de nieuwe Bonnevilles uit Thailand komen? Ach er zijn nu eenmaal wat dingen veranderd in de wereld.

Maar dat die Suzuki GT 750’s zo slecht waren? Ach, dat moet de schrijver van de tekst zelf ook al niet meer geloofd hebben…

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X