Column

Column – merkenliefde en relatietrouw

By  | 

Marc ken ik allang. En zolang ik hem ken rijdt hij BMW. Toen dat tijden geleden eens ter sprake kwam was zijn oprechte reactie: “Wat moet ik anders?” Na tegenvallende ervaringen met zijn laatste twee moderne BMW’s heeft hij weer een tweeklepsboxer gekocht. Een heel mooie RS100. “Die andere twee waren eigenlijk geen BMW’s meer.”

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

Een andere kameraad heeft al veertig jaar dezelfde Harley. “Ik heb er toen krom voor gelegen en vind het nog steeds een leuk ding. Dus waarom zou ik hem wegdoen?“

Ik had een heel mooie Honda CB750 2

Toen ik die wegens erg mooi, maar wat saai ruilde tegen een Uralcombinatie en een Moto Guzzi werd dat breed gedragen als één van mijn dommere deals gezien. Maar mooi dat ik de afgelopen vijfentwintig jaar Moto Guzzi en Russisch ben blijven rijden. Het is net als het zoeken/vinden van de juiste partner. Als je de mazzel hebt dat dat je gelukt is, dan hoef je niet meer verder te zoeken. En dat zo’n partner in jouw ogen niet perfect is? Niets is saaier dan perfectie. En als je elkaar dan steeds beter leert kennen? Dat maakt het alleen maar leuker.

Daarbij geldt bij motorfietsen en partners vooral dat je je niet moet focussen op hun eigenaardigheden of imperfecties. En die zijn er natuurlijk. Bij de ene meer dan de andere, maar toch. In de motorwereld is het al tientallen jaren de gewoonte om imperfecties, rare constructies of domweg debiele technische dingesten mild af te boeken onder het hoofdstuk ‘Karakter’.

De ene is daar wat soepeler in dan de ander

En in het uiterste geval kan het soms doodgewoon op masochisme lijken. De man die kritiek kreeg op de in het polyester van zijn Ducati ingelamineerde vlieg reageerde met: “Maar het is wel een Italiaanse vlieg!” Vroeger, heel vroeger werd al die ellende geaccepteerd omdat er nu eenmaal niets beters was. Nu zijn alle ‘karaktermerken’ intussen een stuk beter en beschaafder geworden. Maar onze klassiekers kunnen nog volop karakter hebben. Dingen waar je aan moet wennen. Maar mee kunt leren leven. Klassieke Italiaanse motoren, oude Britten en Moto Guzzi’s garanderen je een leven waar een moderne motorrijder zelfs niet over durft te dromen. Niet stoer, snel of grappig. Maar ontspannen en verrassend. Als een Britse klassieker trouwens goed in orde is, dan kan het een perfect ding zijn.

Sinds ik Russisch en Moto Guzzi rijd is mijn leven gevuld met milde verbazing

Bij mijn uit Moldavië gehaalde zijklepper bleek in het tankcompartiment een 9 mm pistool te zitten. Een kapotte cardan werd onderweg gemaakt met een geleende boor en een 8 mm bout. Een oude Russische dame vroeg in Doesburg of haar kleinzoon op de Ural mocht zitten. Ik kreeg het adres van haar zus in Oekraïne. Want de man van haar zus verkocht motorfietsen. Dat is intussen een prettig contact geworden. Dankzij Google Translate. Ten tijde van MH17 flipte een blondine met een bos krulhaar op de verschoten hamer en sikkel op de zijspanbak. Ik was een schoft, een fascist. Ze hoopte oprecht dat mijn familie zou verongelukken. Hoe ik me zo in het openbaar durfde te presenteren!? De zijklepper was toen al een vijfenzestigplusser en had waarschijnlijk in zijn jeugd nog tegen de Duitsers gevochten. Hij keek verbaasd uit zijn koplamp. Russische motoren zijn simpel. Vertederend lomp. Maar in een kwart eeuw ben ik er altijd rijdend mee thuisgekomen. En als er wat mee is? Dan los je dat op. Tijdens de laatste rit vanuit Zeeland verstookte de 650 cc kopklpepper dik 4 liter olie op ruim 350 kilometer. Er zat een revisiefout in het blok.

Mijn Guzzi’s kocht ik altijd op het dieptepunt van hun marktwaarde

Er is een tijd geweest dat niemand een California twee of SP wilde hebben. Ik wel. En als je de bedrading en schakelaars van zo’n dikke Italiaan in orde had? Alleen al de montage van wat extra massakabels deed wonderen. De mijne gingen pas na een paar ton weg. De bij de laatste had ik bij 264D kilometer gelukkig een kapotte tellerkabel. Dat heb ik maar zo gelaten. Zo bleef de kilometerstand op een keurige 64+D staan. Dus hoefde er ook geen olie meer ververst te worden. De grote Moto Guzi’s zijn bijna net zo simpel en lomp als Russische combinaties. De onderdelenvoorziening is – ook voor gebruikt spul – optimaal en betaalbaar.

Intussen heb ik iets nieuws ontdekt

Kleine Guzzi’s. Mijn V65C is net een grote Guzzi qua elektriek, maar hij scoort bonuspunten door een scala aan verbazend daze, slechte constructiedetails. Voorgeprogrammeerde ondoordachtheden zoals alleen Italianen die kunnen bedenken. Ik vermaak me kostelijk.

En blijf lekker Russisch en Moto Guzzi rijden.
Intussen begrijp ik helemaal dat andere mensen volgens andere bedenkingen de voorkeur geven aan andere merken.
Die vrijheid hebben we in dit land.
En al die andere merken zijn natuurlijk ook leuk.
Totdat er een App voor komt.

 

Klassiek Russisch rijden is verrassend

Daar keken ze van op bij het tuincentrum

Guzzi rijders en eigenaars van Russische driewielers zijn doorgaans ontspannen mensen. Dat is een prettige bijkomstigheid

 

Nu in de winkel, het augustusnummer

Auto Motor Klassiek van augustus ligt nu in de winkel. Voor maar 4,99 een garantie voor zeker een paar uur leesplezier.

Deze maand een mooie opvallende omslag. De Opel Rekord die Erwin Roosink een paar jaar geleden kocht in slechte staat en volledig restaureerde. Waarna hij als fan van de Dukes of Hazzard aan het uiterlijk van zijn Rekord een eigen draai gaf.

Verder in dit nummer:

  • Fiat 850 Familiare die na een halve eeuw overging naar de tweede eigenaar, die vervolgens beloofde de volgende halve eeuw er goed voor te zorgen.
  • Suzuki GS1000 die in de eind jaren zeventig een nieuw hoofdstuk vormde in de betrouwbaarheid en rij-eigenschappen van de Japanse supersports.
  • De Volvo 340 GL is dan misschien wel geen uniek type auto, maar met zijn 58.000 kilometer op de teller, is de inmiddels 33 jarige klassieker wel in unieke staat.
  • In het praktjkartikel leren interieur opknappen wordt een uitgedroogd leren interieur weer mooi gemaakt.
  • De Toyota Corolla Coupé GT Twin Cam 16 is de laatste tien jaar behoorlijk in populariteit gestegen. Reden voor ons er eens een reportage aan te wagen. We vonden een mooi exemplaar.
  • BMW R100 Mono. In vergelijking met een R69S of een R90S heb je zo’n ‘nieuwe’ R100RT voor wisselgeld. En je rijdt er een mooie motor mee. Een signalement.
  • De Saab 96V4 van Ad van Beurden had al wat rally's gereden, maar om hem echt optimaal te laten presteren, moest er nog het een en ander aan gebeuren. In dit nummer een verslag van de werkzaamheden.
  • In 75 jaar later opnieuw een serie foto's uit de oude doos, waarmee we even terugschakelen naar de jaren van de Tweede Wereldoorlog.

Alle auto- en motorverhalen worden voorafgegaan aan tientallen pagina's met korte berichten, vanaf praktische tips tot en met historie, klassiekers die we onderweg tegenkwamen en diverse columns waar het hebben van een klassieker, het sleutelen aan een klassieker en zelfs het hobbymatig handelen van klassiekers centraal staat. Bovendien ook rond de veertig pagina’s met klassiekers te koop, die soms online niet eens aangeboden worden. Het perfecte leesvoer, ook voor de komende vakantie. Haal hem daarom snel in huis en neem alvast een abonnement, zodat u de volgende editie niet mist.

Meer over wat er in deze editie allemaal staat ziet u op onze pagina deze maand.

 

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

4 Comments

  1. Hans

    1 juli, 2020 at 13:38

    Ja Retro rijden de Royal Enfield had beter gekund toch Dolf schrijf eens een verhaal over de Chinees is tenslotte buurman van Poetin jouw favo Rus .

    retro wanneer weer de retro look van AMK met de rode band op het voorblad

  2. Pascal

    12 april, 2020 at 09:21

    Je ziet in motorland een duidelijke driedeling; zij die liever modern rijden, wánt betrouwbaar en geen gezeur (jaja..); zij die eenvoud prefereren boven electronica en geliktheid.
    Moderne voertuigen verliezen hun karakter omdat ze te perfect, te netjes en te eenheidsworsterig zijn geworden.
    En de laatste groep vreet graag van twee walletjes…de looks van vroeger met moderne no-hassle techniek.
    Gewoon E10 kunnen tanken zónder de gevolgen ervan.
    Na de winter gewoon kunnen starten zonder ultrasoon reinigingen en dat soort ongein.
    En dan maar voor lief nemen niet op “een èchte” te rijden..

    • Dolf Peeters

      12 april, 2020 at 10:24

      Hoi Pascal, Onder de streep telt natuurlijk alleen dat je schik hebt met wat je hebt. Prettige Paashazen!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *