in

Citroën GS (1972) van Sipke van der Kooi. Gestroomlijnde nostalgie.

Citroën GS (1972)
Beste Klassiekerliefhebber

Geniet van dagelijks gratis verhalen over oldtimers in uw email en schrijf gratis in. 

Bij Sipke van der Kooi gaat het hart sneller kloppen als hij transport uit het verleden langs ziet komen tijdens zijn dagelijkse werk. Hij is een ondernemer die het zeebanket op de diverse plaatsen in Noordoost-Friesland met zijn viskar aan de man/vrouw brengt. Er ontstaan dan soms bijzondere gesprekken met andere liefhebbers.


Door: Dirk de Jong

Niet alleen over het proeven van het zeebanket, maar ook over de passie van klassieke auto’s. Contacten brachten hem op deze manier op het spoor van een fraaie originele Citroën GS (club) in prachtig Blue Platine die oorspronkelijk vanuit België naar Nederland kwam in 2019. 

Sluimerend verlangen

Sipke: “Ik had al heel lang een sluimerend verlangen om een GS te bezitten, verlangen naar het zweven op onovertroffen veerbollen en de eigenzinnige vormgeving die deze GS zo typeert. De speurtochten om een goed exemplaar te vinden waren niet altijd succesvol, in de meeste gevallen had de GS de strijd tegen roest al verloren. Maar ook het feit dat de GS nog ontbrak in de verzameling zorgden voor een steeds sterker wordend verlangen om een gaaf exemplaar te vinden in dit niet alledaags model.” 

Eerste serie

En verder: “Ik had mijn zinnen gezet op de eerste serie met het mooie oude dashboard met draaiende loep als snelheidsmeter en de 1015 cc motor met de zg.pipe alu (wat duidt op aluminium inlaatpijpen) en de op een punt naar boven uitlopende achterlichten.” 

De Franse slag? 

Sipke vervolgt zijn verhaal: “Het enige waaraan nog aandacht besteed zou moeten worden zijn de onregelmatigheden in de lak. Waarschijnlijk door de Belgische eigenaar met een Franse slag zijn bijgespoten. Het zal wel een totale spuitbeurt worden.” 

Dans son jus

“De afweging is nu: Laat ik deze GS uit 1972 ‘Dans son jus’ of geven we haar een nieuwe lakjas, waardoor natuurlijk de oude glans verdwijnt. Bij de beslissing moet het gezonde verstand de boventoon voeren.”  

Vreemde automobiel? 

De GS is heel mooi gelijnd, bijzonder comfortabel. Maar in de jaren van de introductie kreeg hij, net zoals de vele vorige modellen van Citroën, felle voor- en … tegenstanders. Citroën zelf ging voor het onderscheid, in de promotie sprak men over het distantiëren van het peloton, gewoon op kop. Nu hij een klassieker is geworden wordt hij veel nagestaard in het dagelijkse verkeer. Met zijn luchtgekoelde viercilinder motor – die praktisch geluidloos is – gaat hij moeiteloos naar een top van 150 km per uur. 

A rising star

Sipke: “De GS is een rising star, de meeste liefhebbers van Citroën gaan voor een DS of een 2CV, maar die zijn inmiddels onbetaalbaar geworden. En de markt van vraag en aanbod laat zien dat de GS ook in waarde gaat stijgen. De waardering komt eraan, je merkt dat overduidelijk als je ermee rijdt, veel bekijks en waarderende woorden.” 

Waar het uiteindelijk bij Sipke om gaat, is dat hij trots mag zijn op zijn erg fijn uitziende, bijzondere leuke GS. Dat hij een onderscheidingsvermogen heeft – door zijn bezit – maakt dit artikeltje wel duidelijk.

Lees ook:
Citroën GS 1220 Club (1973). Onvoorwaardelijke trouw van twee enthousiastelingen. 
Citroën GS. Hypermoderne en concurrentieloze middenklasser
De Citroën XM: Het dieptepunt voorbij
Het verhaal achter de double chevron, het logo van Citroën
Citroën Ami 8

Bent u klassiekerliefhebber en bevallen u de gratis artikelen? Overweeg dan ook eens een abonnement op Auto Motor Klassiek, het gedrukte tijdschrift. Dat ploft voor een luttele jaarbijdrage elke maand bij u op de deurmat. Boordevol interessant leesvoer, speciaal voor de klassiekerliefhebber. Genoeg om u dagenlang van de straat te houden. En alsof dat niet genoeg is, draagt u ook nog eens bij aan het hele platform voor en door klassiekerliefhebbers. Daarbij heeft zo’n abonnement nog meer voordelen. Kijk maar eens op de link hierboven voor meer informatie. Een preview van het actuele nummer vindt u trouwens via deze link. Dan heeft u alvast wat te lezen, want daarin staan pagina’s van diverse artikelen.



12 Reacties

Geef een reactie
  1. Ik had een groene metallic van 1977. Grappig was dat de radio in de middenconsole zat en de handrem in het dashboard. Je kon de auto in drie standen zetten qua hoogte en af en toe reden we door het centrum van Roosendaal op de hoogste stand, dat trok wel bekijks. Ik was een keer bij de voetbal en gaf mijn sleutels alvast aan mijn maatje mee, toen ik samen met de scheids bij het parkeer terrein kwam zei hij Er zit iemand in mijn auto ! Dat was mijn maatje, de scheids had dezelfde kleur en de sleutel paste op beide auto’s, hij kon er hartelijk om lachen. Verbruikte best wat benzine maar reed heerlijk.

  2. uniek, heb een nieuwe gekocht met 1200 cc in Parijs , en gelijk kp kroegentocht. Alles wat je aanraakte wastiepiesch frans, die kreet is ons in NL op de tong bestorven, de koppeling, pook, remmen. Je kon er naar kijken zonder je te vervelen , rijden een luisteren naar dat fantastiesche machientjem ikwerd nog boos op een engelse vriend die aan het stuur zat en het motortje tot over de 6500 toeren zat op te winden, op zon Quai langs de Seine. Moest de wagen helaas na 3 weken weer inleveren want was een huurkoop.

  3. Mijn vader had dezelfde GS met dezelfde kleur als op de foto’s. Wij woonden in Monnickendam en werkten in Amsterdam, elke werkdag forensen over de E10. Op een dag tussen Amsterdam en Broek op Waterland, mijn zusje lag op de achterbank te slapen. Een idiote tegenligger op onze weghelft inhalend. Mijn vader zag als enige mogelijkheid de GS het talud af te sturen tussen de bomen door, schuin op 2 wielen, door de slappe hydro-pneumatische vering bleef de GS goed sturen en landde gelukkig weer op 4 wielen. Mijn zus werd wakker met een Huh? We hebben haar veel later verteld wat er gebeurd was. Wanneer komt Citroën weer met een auto die deze fantastische vering heeft?

  4. Eind 70-er jaren reden mijn ouders een GS Break (Brèck, zoals je dat uitspreekt).
    Helaas tijdens een winterrit op een glibberige buitenweg tegen een boom gezet, daarna hebben we een rits Ami’s Super gereden…ook fijn..; zelfde blok in een lichtere koets.

  5. We hebben ook 4 jaar een tweedehands GSA in de familie gehad.
    Ondanks het kleine motortje reed dat ding als een speer en plakte de auto aan de weg.
    Het was ook een betrouwbare wagen, maar onder de motorkap moest je wegblijven zonder speciaal Citroen gereedschap en extra Citroen techniek kennis .
    De GSA (of Plastic Bertrand versie, zoals eerder vernoemd) waren optisch een stuk minder aantrekkelijk dan de eerste versie, maar dat lag in de geest van de jaren 80 om zwarte plastic hip te vinden.

  6. Het valt op dat veel geïnterviewden in deze rubriek Sipke heten danwel een andere oer-Friese voornaam hebben. Dat kan iets zeggen over het rayon van de redacteur, over de doorsnee leeftijd van de enthousiastelingen, maar wellicht ook dat de meeste klassiekers in ons land in de meest noordelijke provincies resideren.

  7. Ik heb zelf een GSA. Dus de Plastic Bertrand uitvoering van de GS, zeg maar. Wat mij opvalt is dat de GS en GSA vaak niet opvalt. Omdat de auto zo ver zijn tijd vooruit was dat een niet-kenner niet ziet dat het model/concept al ruim 50 jaar geleden bedacht is. 50 Jaar geleden, beste mensen, 50 jaar.

    Ik was laatst op een beurs/bijeenkomst in het Autotron, Rosmalen. Oudere auto’s hadden een aparte ingang. De jeugdige bewaker moest even de corona app check doen en keek in mijn GSA. Hij zag het dashboard en vond het helemaal te gek als een mooie voorloper van het huidige digitale, de snelheidsmeter en het schema met de waarschuwingslampen. Mooi hoe enthousiast hij was.

  8. Onze meester van de vijfde klas lagere school had er eentje. Een rode. Ik omdat ik wel eens met hem mee gereden ben herinner ik me dat vergrootglas als snelheidsmeter. Ook herinner ik mij dat ie lekker comfortabel was en dat ie goed opschoot in het verkeer. Welke motor er nu precies in lag, dat weet ik dus niet. Meester Van den Bosch heeft hem de nodige jaren gereden. Dat weet ik nog. Zo’n mooie en ook speciale auto. Ik keek hem altijd na als hij weg reed, als het water vrolijk uit de uitlaat druppelde en spetterde als hij met koude motor weg reed. Leuke herinnering.

    • Tof dat meerijden in iemands (‘bijzondere’…heeft niets met de prijs te maken) auto ook na vele jaren nog in ’t geheugen blijft. Ik ben zot van auto’s, zeker die met karakter… maar eigenlijk “alle” auto’s, ook de banale, die later soms toch “speciaal” worden, zoals een Ford escort MK1… rijden met iets wat een motor heeft… . Ik vind zelfs de meest eenvoudige benzine (of mazout) motor nog altijd een meesterwerk. Vroeger stond een merk meestal ook echt voor iets, er was altijd wel wat mysterie rond. Ik herinner mij bijvoorbeeld nog goed de Ford Capri MK1, Opel Kadett 2, Audi 80 MK1 en Citroën Ami 6 break… auto’s van ouders waarmee ik als 12 jarige mee mocht rijden naar ’t internaat. Wij hadden toen een 200D /8… die we uiteindelijk blijven bewaren zijn… staat in een hoekje onder een doek. De meest speciale waar ‘k als kind mocht in meerijden was een Rover SD1 V8 MK1. Was toen een splinternieuwe… ongelooflijke auto! Citroëns waren eigenlijk altijd a-typisch… soms, zoals deze GS, met een wat treurige uitdrukking, idem voor de CX.

      • Helemaal mee eens Eddy,ik merk,dat ik steeds meer auto’s leuk ga vinden.Van vooroorlogs,50er tot zelfs soms in de 90er jaren.Dure merken,maar vooral ook de gewone.Een auto moet je gewoon pakken en dan maakt het niet uit,of het een Ami 8,of GS met vroeg dashboard is,of een Simca 1501,of Audi 80.We maken zelf uit wat leuk is.Maar,die W115/114 is een leuke Mercedes,wij hebben er ook een in de verzameling. Marcel

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

The maximum upload file size: 8 MB. You can upload: image. Links to YouTube, Facebook, Twitter and other services inserted in the comment text will be automatically embedded. Drop files here

Eerst Rome zien, dan sterven – column

Ford Sierra XR4i – rijden met een glimlach