in

Citroën Acadiane (1982). Geestelijk schoonmaakmiddel voor Meindert. 

Citroën Acadiane (1982)

Meindert is dagelijks actief in de gehandicaptenzorg en zijn huisarts gaf hem het advies om voor de balans in zijn leven een autohobby ruimte te geven. Zijn huisarts complimenteerde hem later met zijn keuze voor de Franse voitures en voor de leuke en gezonde afwijking. 


Door: Dirk de Jong 

Dit verhaal gaat over de Acadiane die nu ‘in behandeling’ is, want daarover raakt Meindert niet uitgesproken. De bestelversie van de originele Citroën 2 CV kwam in de jaren 50 op de markt en werd in de jaren 70 vervangen door de Acadiane. Vergeleken met de 2 CV was de Acadiane eigenlijk een luxe model en werd net als de 2 CV vaak ingezet door de middenstand. Het was natuurlijk wel onmiskenbaar familie van de 2 CV. De foto’s laten zien dat het chassis en de motor inmiddels onderhanden zijn genomen. De carrosserie was nog in een redelijke staat en behoefde minder aandacht. 

Een tweede leven 

Van dit model Acadiane komen er niet meer bij. Er vallen er zelfs steeds meer af. Dat maakt het extra bijzonder dat Meindert met hulp van vrienden en het nodige doorzettingsvermogen deze Acadiane een tweede leven wil geven. 

Geen verslaving 

Voor Meindert is de klassieke autohobby pas leuk als het een beetje uit de hand loopt. En dat is eigenlijk nu al het geval, want er staan nog twee Franse klassiekers in zijn garage. Het is geen verslaving, maar enthousiasme. Dat heb je nodig als je een drukke baan hebt in de gehandicaptenzorg. Meindert kan op deze manier elke week met een vette glimlach de garage binnenstappen om dit Acadiane project ook tot een goed einde te brengen. 

Nieuwsgierig? 

Zijn andere mobiele liefdes zijn een 2 CV die hij 30 jaar geleden kocht met een verroest chassis dat vervangen werd door een beter exemplaar. Deze wagen wordt technisch perfect onderhouden om altijd klaar te zijn voor zomerse ritjes. 

Meerjarenplan 

Zijn Peugeot 404 Pickup is het hobbyproject. Dat project behandelt hij samen met zijn zonen. De motor is al vervangen en er is een vijfversnellingsbak gemonteerd. De auto blijft voorlopig staan als een monument van de jaren 60. En dat is geen probleem omdat het bezit en de werkzaamheden samen met zijn zoons al geweldig is. Als je met je autohobby uit de drukte van het dagelijkse leven kunt stappen en dan zelfs de tijd uit het oog verliest, hoe beter kun je het hebben? 

Lees ook:
De Citroën Acadiane van Evert van Benthem
Geschiedenis van de Citroën 2CV. Deel één. TPV, Fransen en Belgen
Geschiedenis van de 2CV. Deel twee: 1960-1974. Differentiatie, groei en vernieuwing
Geschiedenis van de 2CV. Deel 3. 1974-1990 (slot)
100 jaar Citroën. De bedrijfswagenhistorie. Deel één
100 jaar Citroën. De bedrijfswagenhistorie. Deel 2 (slot)

10 Comments

Leave a Reply
  1. Halverwege de jaren ’90 werd me er een aangeboden op een verjaardagsfeestje: “wie wil er een auto kopen van mijn broer, voor vijftig gulden?” Vijftig gulden, ik zei gelijk ja. De Acadyane bleek al een tijdje stil te staan, de eigenaar had hem wegens gezinsuitbreiding aan de kant gezet en een oude Daf 33 gekocht. Daarom was de accu leeg, maar die bleek nog onder garantie te vallen en de firma Kwik-Fit deed niet moeilijk, gaf een nieuwe mee, de Acadyana startte gelijk en kwam ook zonder gedoe door de APK. We hebben hem beschilderd met bloemetjes, want de standaardkleur, zoals ook die van Meinderd, was wel een beetje saai.

    Jaren mee gereden en nooit problemen gehad, wel een keer de remmetjes vernieuwd en natuurlijk het gewone onderhoud, maar alles wat eend-achtig is, is spreekwoordelijk betrouwbaar.

    Tot hij precies op de dag dat hij gekeurd moest worden, in de fik vloog. Mijn toenmalige vrouw startte hem om naar de garage te gaan, ineens kwam er rook uit het vooronder en ze kwam er brandend mee de werkplaats binnen, waar ze zich lam schrokken natuurlijk. En zo stond er ineens een zwartgeblakerde Acadyane en moest ik op zoek naar een vervanger. Dat werd een Volvo 66.

    De garagehouder en ik zaten allebei bij de Vrijwillige Brandweer en we besloten de Acadyane daar te gebruiken als oefenobject. Dat was eenvoudig: zodra je hem startte ging hij vanzelf in de fik en dan kon hij weer worden geblust. Ook hebben we er in geslepen, in geknipt, in gezaagd en hem onder water gegooid en uiteindelijk in de oud-ijzerbak afgevoerd.

    En toen kwam er een jarenlang gevecht met de Belastingdienst. Ik bleef namelijk rekeningen krijgen voor de Motorrijtuigenbelasting. Dus stuurde ik een bezwaarschrift met als mededeling dat de auto gesloopt was. De Belastingdienst wilde een vrijwaringsbewijs en dat had ik niet. Dus liet ik de Commandant Brandweer een briefje schrijven dat de auto gesloopt was. De Belastingdienst beschouwde dat niet als een vrijwaringsbewijs. Toen heb ik de Gemeentesecretaris een officiële brief laten schrijven, met stempels en weet ik wat nog meer. Dat vond de Belastingdienst niet voldoende, ze wilden een vrijwaringsbewijs. Uiteindelijk heb ik nog drie jaar wegenbelasting betaald voor een auto die niet meer bestond en nog veertien bezwaarschriften ingediend en ineens, zonder aankondiging, stopte het.

  2. Heb jaren in vele Eenden en Acadiane’s gereden. Ging met vrouw en drie kinderen in en Acadiane naar vele landen in Europa. Kinderen achterin, in de riemen op een zelfgemaakte houten bank. En de bagage aan hun voetjes en achterin. Fantastische auto’s. Rustig achter vrachtwagens hangen met 90 km per uur.

  3. Ik had er ooit eentje die liep op LPG. Met zo’n pen in de uitlaat. En toen men het leuk vond elkaar te weg te concurreren door de LPG prijs zo laag te prijzen dat ik voor een knaak 200 km kon rijden, werd het toch nog een feestje met de herrie. Alleen reed ie maar kort aan 100, en kwam je amper tot niet een vrachtwagen voorbij als het stoplicht eens op groen sprong. En over bergop wil ik het niet hebben.

    • Ik ben vroeger met een 2cv met vouwwagen naar Oostenrijk met 2 kinderen en 2 honden en het bekende Palma bakje als kofferbak vergroting gereden. We hebben zonder problemen de heen en terugreis gehaald. We gebruikten het kruipspoor voor vrachtwagens om op de berg te komen. Veel duimpjes omhoog van de Duitse automobilisten die het prachtig vonden..

  4. Voel verwant met deze Acadianeman! Gelukkig er zijn nog meer mensen die op deze wijze met hun jobby omgaan! Ben zelf bezig met het Project Ami 6. Zo rot dat ie zelfs aan oudijzer weinig waard is. Maar zoooooo leuk om te doen. Voor driekwart vervangen en de rest opnieuw gelast, zeg maar.
    Wat betreft de Acadiane: Heb oa. ook nog een halve Acadiane. Achterkant is Acadiane. Voorkant en chassis is Ami super met 1015cc motor en pookversnelling. Het is een Acami super geworden. Moet nu na 30 jaar stalling wel weer nagelopen moeten worden….

  5. Leuke en super praktische wagen, die ACA. Veel bedrijven en agrariërs hadden er een betaalbare, ruime en betrouwbare pakezel aan. Particulieren hadden een comfortabele ontdekkings-/kampeerwagen met een matras achterin. De ACA reed als een AK maar was luxer met bijvoorbeeld draairamen, ventilatie roosters en een betere stroomlijn (althans, zo zag het er uit).
    De ACA was eveneens in gebruik als herkenbare servicewagen bij Citroen dealers, zoals Gabriel in Eindhoven. In geel (jaune mimosa?) met blauwe chevrons en de bedrijfsnaam achter de tweede zijruiten en grote chevrons op de motorkap. Jaren mee rondgereden als reddende engel 😉
    De garage ACA is opgevolgd door een witte C15 met rode chevrons, een visa met bakje. Wij gokten er (bij Gabriel) destijds op dat die opgevolgd zou worden door een ZX met bakje. Maar die is er nooit gekomen.

  6. Mijn ouders hadden destijds een Acadiane voor de bestellingen van ons restaurant..geweldige auto!
    Helaas al verkocht voordat ik 18 werd en legaal de weg op mocht..en centen had om een auto te kopen..
    Het werd, bekostigd met de opbrengst van de verkoop van m’n CD50, een CB350F…ook leuk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Instant klassieker rijden: Gewoon doorgaan

‘Jappen sturen niet’