Sluitingsdatum meinummer -> we zijn aan het afsluiten
Winterpret op drie wielen – column
Als het weer steeds grauwer wordt en al het andere een aardig alternatief lijkt om aan nog een dag grijsglibberige ellende te ontkomen, dan verzamelen we ons. Dan worden we ‘s een motorclub. Een driewielerclub.
Een motorclub
Een club van een man of twee-drie, die hoogstens uitgebreid wordt tot vier leden wanneer we eens in de buurt van Enumatil komen. Daar organiseerde Wessel alweer een poos geleden het Honda Black Bomber Treffen, een massale rit met toch al gauw een stuk of acht deelnemers, waarvan twee op Honda CB 450 K1’s, iemand op een Moto Guzzi en iemand op een BMW. Maar drie Black Bombers, dat zijn er ook al best veel.
Noord-oost Groningen ligt pal tegen de Poolgrens, maar kent ook veel mooie wegen. En een verrassend aantal motorzaken. Bij Van Houten in Marum (je kent het wel uit het rijtje: New York, Tokio, London, Parijs, Marum) hebben ze een hele schuur vol met scharrelspul waar je altijd wel wat scoort. Zelfs al is het geen BMW project of restauratieklus.
Maar met dit weer is Marum wat ver
Het is nu lekker rustig in onze eigen Nederlandse Ardennen, op de Posbank. De kuddes dravers en fietsers doen nu allemaal hun winterslaap. De IJsseldijken zijn door de bietencampagne en vergelijkbare bezigheden avontuurlijker dan de Dakar. Natuurlijk rijden we nu niet in spijkerbroek en T-shirt. Goede motorkleding is in dit seizoen belangrijk. Gewoon: om warm te blijven. En als er bij ons slentertempo iets mis gaat, dan stappen we af en wachten tot het over is.
Leve de offshore!
Comforttechnisch zijn we dus goed gekleed. Helly – offshore – Hansen maakt perfect isolerende thermokleding. De elektrisch verwarmde handschoenen van Bering komen ook uit de Atlantische visserij. Het bedrijf in elk geval wel. In de kou binnendoor naar Emmerich om daar Glühwein te drinken en Corona Currywurst te eten achter een glazen terraswandje is altijd top. De alcohol is uit de Glühwein verdampt. Althans; daar gaan we vanuit. De typisch Duitse lekkernij Currywurst heeft de consistentie van gemalen condooms. Het – soort van – gerecht is vet en heet. Dus goed. We zitten in de luwte achter glas en kijken naar de regen, naar wat natte vlokken sneeuw. Naar de scheepvaart op de Rijn. We voelen ons stoer en tevreden. Als de mannen 1.0 die we zijn.
We stappen maar weer eens op
Bij onze brommers zet een grootmoederachtige dame iets dat blijkbaar een kleinkind maar in elk geval een klein kind is op één van de spannen. Doorgaans worden we daar niet zo blij van. Maar deze grootmoeder weet waar ze haar kleinzoon opzet. Ze komt zelf uit de Oekraïne waar Russische driewielers een vrij aanvaard vervoermiddel waren voordat iedereen in pantservoertuigen en ander legertuig rond ging rossen. Ze blijkt niet zo ‘into techniek’ en haar gedachten dwalen af. Bij het praten over haar vroegere thuisland biggelen er dikke tranen over haar wangen.
Uitgepraat doen we onze handschoenen aan. Behalve Hans. Want Hans had zelf elektrisch verwarmde handschoenen gemaakt met wat spulletjes van Conrad. Er zal wat mis zijn gegaan. Ze liggen smeulend op zijn buddyzit. En in het dekje van zijn buddy zit een vuistgroot brandgat. Verwarmde handschoenen en een verwarmde buddy voor één prijs. De accu is plat… Prima. Dat wordt nu even aanslepen en dinsdag even naar Boonstra en Woesthoff bellen… Voor een gebruikte buddy. En er moeten andere handschoenen komen. Het is al met al weer een erg leuke winter.
Misschien krijgen we nog echte sneeuw ook! Dan kunnen de spijkerbanden en sneeuwkettingen om!
Lees ook
– Meer columns van onze redacteuren
– Meer artikelen over klassieke motoren
– Vakantie van toen
– Einde seizoen
– Zijspanrijden als vermaak
Heel precies weet ik het niet meer , was zelfs nog voor mijn geboorte denk ik , dat mijn Oom Wim een Victoria met zijspan had ( met zo,n raket Neus ) , die had bij een dump een verwarmd vliegenierspak kunnen kopen , dus eigenlijk een grote electrische deken . Hoe die het aansloot weet ik natuurlijk niet , Oom Wim is er niet meer , Maar lekker warm had hij het wel , Toen er kinderen kwamen ging de Victoria de deur uit voor een heuse Trabant .
mooi verhaal…..mijn overgrootvader was koster te Marum……..
Het verhaaltje over de smeulende handschoenen en het gat in de buddyseat voert mij terug naar het verhaal van een collega van mij, ergens in 1992 of zo. Fervent motorrijder maar stevig onder de knoet van zijn overheersende ega mocht er geen geld vanaf om op zijn Yamaha een setje verwarmde handvaten te zetten. En smal hadden ze het niet bepaald! Er werden met weinig geld maar wel met veel moeite zelf vervaardigde verwarmde grips op gezet. Korte controle: het werkte.
De dag erna (het was bere koud) moest hij met de Yamaha een langere rit maken. Voordat hij er erg in had waren zijn handschoenen vast gesmolten aan de handvaten. De rook sloeg er vanaf. Bij het uittrekken van de handschoenen bleven ze als stille getuigen van een mislukt project, maar een ervaring rijker, achter op het stuur. De uitvoering van de berekening moest overnieuw. Zijn dure Gore-Tex handschoenen bleken definitief naar de eeuwige jachtvelden. De financiële balans van het project was de verkeerde kant op gegaan.
Er is daar thuis nog lang over de besteding gebakkeleid……
Nu blijft bij mij alleen de vraag achter hoe iemand weer hoe de consistentie is van gemalen condooms. . . . . . .
En ik weet niet hoe die dingen smaken, maar als die dingen naar Curryworst smaken, heb ik eindelijk een overtuigend argument voor mijn vriending 😀 😀
@Niels: een technische achtergrond en een levendig voorstellingsvermogen helpen . Maar de overtuigende kracht van currywurst is dat de dingen zelf geen smaak hebben. Ze moeten het dus echt van de currysaus hebben. En die koop je in handige plestik flacons. Voor verdere gevolgen van deze opmerking aanvaardt de redactie geen verantwoordelijkheid
Je kan het weer mooi vertellen…
@Ginny: Zolang je je maar kan blijven verbazen is het leven een feestje. Ben jij onlangs nog geronseld door waanzinnige ferrycaptains of is het leven weer overzichtelijk geworden?