in

Einde seizoen – column

Net als oude mensen moet je klassiekers niet aan alle elementen blootstellen. Dus tussen twee buien door kreeg de zijklepper een laatste trap van dit heel lange klassiekerseizoen. En dan ben je op een doordeweekse dag de enige motorrijder die je tegenkomt.

Dat is een verademing in vergelijking met het hoogseizoen, waarin ik de motor in weekenden alleen nog maar gebruik om boodschappen te doen. Motorrijden heeft van oudsher de reputatie van een bezigheid voor avontuurlijke individualisten. Maar dat is er wel een beetje vanaf, zeker als je in een mooie omgeving woont.

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

Massaal individualisme

Op mooie weekenddagen blijkt motorrijden een massaal, GPS geleid volksvermaak waar avontuur en individualiteit me ver te zoeken lijkt. Het in mijn ogen meest vreemde verschijnsel zijn de clubritten of wat het dan ook zijn waarbij clubleden zelf het verkeer gaan regelen om de colonne motorrijders aaneengesloten door het verkeer te loodsen. Ik hoorde daarbij zelfs al de term ‘roadcaptain’ vallen. Dat is blijkbaar een opper-regelneef. Nu lijkt het me dat je als je aspiraties hebt om het verkeer te regelen je het best verkeersregelaar kunt worden. Maar de road captain die ik mocht spreken legde me bevlogen het belang van zijn werk uit. Hij droeg ook een hesje met zijn functie erop.

Mixen mag

In die kuddegewijs doortrekkende motorrijders zie je nog iets dat je als oldskool motorrijder verbaast. Een motorclub kan tegenwoordig blijkbaar probleemloos bestaan uit een mix van motoren, waarvan de eigenaars elkaars bestaan zo’n jaar of veertig geleden op zijn best tolereerden. Maar nu rijden een Ducati Panigalepiloot, een Harley rijder en een trotse Suzuki GSRX eigenaar broederlijk in dezelfde klont motorfietsen. Die zich – overigens keurig aan de snelheid houdend – elk weekend op, om en nabij onze Posbank verzamelt om daar op te gaan in een veelkleurige brei van mountain bikers, racefietsers, seniorenkoppels op E bikes, dagjestoeristen en klassiekerrijders van alle tot nu toe bekende genders en wandelaars met of zonder (klein)kinderen en of honden…

Intussen pakte ik de Posbank in alle doordeweekse eenzaamheid

Het zijklepperblok was lekker doorgewarmd en de volle 23 pk uit 750 cc sleurden de dikke driewieler tevreden knorrend door de bochten en omhoog. Boven op de bult stak ik een sigaar op en keek over de somber uitgebloeide hei. Een keurig ANWB koppel in uiteraard identieke windjacks liep voorbij. Hun Jack Russel lichtte zijn achterpoot tegen het zijspanwiel. De man van het stel knikte goedkeurend naar mijn driewieler: “Dat is een oudje”. Er kwam geen gesprek van. Want zijn partner liep door. Tevreden een rookwolk uitblazend vroeg ik me af wie nu wie uitliet.

Eens lekker sturen

Er ankerde een man op een Kawasaki 454  LTD naast me. Kawasaki 454 LTD’s zijn erkend zo lelijk dat niemand ze zelfs maar voor niets wil hebben. Ze zijn vertederend. Het ding zag er ZGAN uit. De tevreden eigenaar was er blij mee en trots op. Hij had het feestelijk geboetseerde gebakje doorgaans achterop de camper. Maar elk jaar maakte hij aan het eind van het seizoen zijn rit over de Posbank. “Om gewoon eens lekker te sturen.” Hij keek verlangend naar mijn sigaar. Was gestopt met roken. Maar had daar op de kil wordende Posbank toch een klassieker bij de hand: “Ik durf het bijna niet te vragen…” Hij genoot van de sigaar. Vertelde over zijn camperreizen.

We namen afscheid

Als prettige afsluiting van de dag haalde ik bij Gekra vier liter single grade olie en twee verse bougies. Bij de Yilmaz Market haalde ik het vlees voor het avondeten en twee ons kippeling voor bij de borrel. Thuis draaide ik de aftappluggen uit de carterpan, de versnellingsbak en de cardanklok. De vlotterbakken mochten ook leeg en de tank werd volgegooid met Duitse, alcoholvrije benzine.

Het was zachtjes gaan regenen

De zijklepper druppelde vriendelijk incontinent nog wat na. De aftappluggen lagen op het zweefzadel. Zo konden ze niet vergeten worden tijdens het vullen. Ik nam nog wat hout voor de kachel mee naar binnen, waste mijn handen en haalde mijn Lief van haar drukke bezigheden. De haard brandde. De kippeling (jawel: een soort kibbeling, maar dan van… Juist) ging even in de halogeenoven. Er waren nog een aangebroken fles wijn en een idem whiskeyfles. Prima. En voor eventueel nog komende mooie motordagen staat er gelukkig nog ander spul in de garage.

Toch werd er vroeger ook al massaal motor gereden
Mag bij goed weer ’s winters toch nog wel eens naar buiten
Daar kun je gewoon blij mee zijn

                                   Alleen klassiekers verdienen een winterslaap

4 Comments

Leave a Reply
  1. Het is de bedoeling dat mijn Guzzi 850 T5, 1983, mij toch de komende maanden naar de voor mij gewenste bestemming gaat brengen, 90 km per dag, 5 dagen in de week. En poetsen, nee, technisch onderhouden, ja. Zo heb ik ook 10 jaar zomer en winter op een Laverda SF doorgebracht. Van stilstaan slijt een motor meer dan erop rijden is mijn mening. Rije met die dingen!

  2. Ja mag het genoegen hebben om ook vlakbij de Posbank te wonen , en klopt ook de idioterie mee te maken van ritsen motor rijders op smalle wegen waar ik dan fiets , men raast op Corona onverantwoorde wijze langs de fietsers , wandelaars.
    In de vroegte van de zondag morgen zijn deze “” rijders “” nog niet op de Posbank te vinden , gelukkig
    genieten van de zon die langzaam naar boven komt.
    De herfst/winter komt er weer aan ga hem gebruiken om de Harley te ontdoen van de aanslag van verkeerde benzine .
    Juist ja geen sigaar erbij opsteken

    • Ach… Als iedereen nou gewoon wat gerelaxter zou zijn en iets mindere kuddegedrag zou vertonen… Maar timing is inderdaad belangrijk en scheelt een hoop. Ik kom wel een keer sigaarloos kijken of je dan ook het stof van een van de mooiste Sportsters die ik ken heb afgehaald!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *