in

Zijspanrijden als vermaak

Het ouderwetse motorgevoel? Dat heerst nog onder flattrack racers, klassiekerrijders en zijspankapiteins. Buiten die groepen is het vaak een zaak van ‘lifestyle only’ en keiharde concurrentie. Tel daarbij het technisch onbenul en de gecompliceerde techniek van sommige moderne motorrijders en hun motorfietsen die tegenwoordig worden verkocht als ‘het ideale platform voor je smartphone’. Het zij zo.

Zijspanrijden met beperkingen

In dat trio oldschool motorliefhebbers zijn de zijspanrijders veruit de meest sociale figuren. Want veel van de toch al aanzienlijke kilometers die ze maken rijden ze op allerlei ritten voor een scala aan, nou ja: noem het maar goede doelen’. Daarmee willen we zeggen dat er ‘in het seizoen’ heel veel ritten worden georganiseerd waarbij een best grote groep zijspanliefhebbers soms al jarenlang een dag of dagdeel op pad gaat met iemand met een ‘beperking’ aan boord. Nu hebben we natuurlijk allemaal onze beperkingen, ik kan bijvoorbeeld niet op mijn vingers fluiten. Maar toch.

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

Voor zijspanpassagiers maakt het echter niet uit of ze blind, slechtziend, doof, fysiek of psychisch gehandicapt zijn. Ze hebben allemaal even veel schik in het bakkie en iedereen geniet op zijn of haar eigen manier van zo’n rit. Maar veel zijspanrijders zijn in de loop der jaren bijna halve verpleegkundigen of begeleiders geworden van hun passagiers die kunnen variëren in alle leeftijden, genders en beperkingen.

Een soort broederschap

De saamhorigheid binnen de groep zijspanrijders die vaak al jarenlang zo een fors deel van hun jaarkilometrage pakken komt ook omdat er veel zijn die elkaar al jaren en jaren kennen van dit soort fenomenen. De band met hun passagiers kan ook langdurig zijn. Op zo’n treffen stond ik met een vertederende peuter van een jaar of dertig te praten. Midden in een zin rende ze weg en kwam terug terwijl ze als een dapper sleepbootje aan de arm van een ruig bebaarde man in een oud leren motorjack vol speldjes en dingesten trok. Ze duwde hem stralend naar me toe met de blije mededeling: “Kijk, deze is van mij!”.

Angst als leidraad is beperkend

Ook grappig: op basisscholen wordt blijkbaar ook aan wensvoorziening gedaan. Zo kwam er een magere– tegenwoordig ‘skinny’- circa tienjarige in mijn bak terecht die zijn rit met een opstel of zo had gewonnen. Bij het inleveren van het jong straalde zijn moeder de doodsangst uit die ouders tegenwoordig voor zowat alles wat hun kind zou kunnen overkomen lijken te hebben. Met grote angstogen greep ze bij mijn mouw. “Ik heb toch liever niet dat hij met u meerijdt, ik vind motorrijden toch te gevaarlijk!” Ik keek naar mijn bakkie en zei: “Daar ben je te laat mee. Hij zit al. En ik was vandaag toch al niet van plan dood te gaan”. Na de rit klemde de moeder haar zoon tegen de borst alsof hij aan de kannibalen was ontsnapt. Het jongetje riep stralend over zijn schouder: “Wanneer komt u me nog een keer ophalen?!”

Waar blijven de Turkse motorrijders?

Daarna was de combinatie op het schoolplein al snel een soort klimobject voor ondernemende jongetjes geworden. Daarbij viel me op dat de kids van Turkse komaf veel ondernemender en geïnteresseerder waren dan hun oerhollandse klasgenootjes die wat timide in de achterhoede bleven.

Maar misschien hadden die kinders ook van die overbezorgde moeders. Dat bedenk ik nu opeens: Ik ken redelijk wat Turkse medelanders. Allemaal kleine ondernemers. Geen enkele daarvan rijdt volgens mij motorfiets. Geen varkensvlees eten, dat snap ik. Maar waarom ze geen motor rijden? Dat vereist onderzoek. Misschien hebben ze gewoon geen tijd.

Lees ook:
Ural zijspancrosser, daar komen de Russen
Een zijspan als datingservice
Zijspan rijden is sociaal acceptabel
Zijspan rijden is anders
Herfsttijd: zijspan tijd. Driewieleren houd je jong

 

7 Comments

Leave a Reply
  1. Zelfs zonder zijspan kun je gehandicaptenritten rijden. En achterop hebben ze net zo veel plezier als in een zijspan. Ieder jaar werden we uitgenodigd om te rijden. Inderdaad eerst vooral zijspannen maar de laatste jaren steeds meer solo motoren omdat het aantal zijspannen af neemt. Helaas dit jaar niet gereden. De toerdag ging niet door. Er waart een virus rond waardoor we niet op de instelling mogen komen.

  2. Ja, zijspan rijden als vermaak:
    In 2009 in de Himalaya een Zwitsers stel tegengekomen, dat net als wij op wereldreis was, maar dan in de overtreffende trap: in totaal vijf jaar onderweg met hun off-road zijspan.
    Als ik mij goed herinner: één motor total loss gereden en daarna uit nood zelf een zijspan gebouwd in een paar weken ergens in Afrika.

    Na thuiskomst in Zwitserland, begon het al snel weer te kriebelen en zijn ze nog “even” een jaartje Europa gaan doen, met een tussenstop bij ons in Catalonië.
    Geweldige avonturiers!

  3. Helemaal gelijk, zijspanrijden is geweldig.
    Zaterdag a.s. rijden we weer voor “Rijden voor geluk” vanuit Gramsbergen.

    Rijles nemen kan zeker geen kwaad want alle rampen die je beschreef overkomen je als je deenkt het wel zonder les te kunnen.

    Zij hij uit eigen ervaring……………

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *