Column

Een zijspan als datingservice

By  | 

Motorrijders worden vaak als bedreigend gezien. Mensen op klassieke motoren worden al wat minder fout gevonden, hoewel dijkhuisjes bewonende ex-Randstedelingen van linkse signatuur maar met voldoende geld het onverantwoord vinden qua milieu.

Maar een klassieke zijspan combinatie? Die wordt maatschappelijk breed gedragen vertederend gevonden. Als eigenaar van zo’n driewieler word je dan ook onbevangen door leden van alle momenteel bekende genders aangesproken. Dat maakt boodschappen doen soms tot een wat langdurige expeditie. Maar ach wat… het is gezellig.

 

Tijdens het inladen van een kratje boodschappen vroeg een prettig ogende jonge vrouw of ze wat mocht vragen. Dat vind ik altijd vreemd: vragen of je wat mag vragen. Want dat doe je op dat moment dan toch al?

Maar goed. “Of haar grootmoeder een keer mee zou mogen in de bak?“ Het leek me dat een grootmoeder zelf de tijd moet hebben gehad om zoiets te regelen. Het zat anders. De broer van de grootmoeder had zich ooit op de motor dood gereden. Dat had motorrijden binnen de familie tot taboe gemaakt. De – blijkbaar overleden – man van de grootmoeder was ook tegen motorrijden. Hij had een hartstilstand gekregen bij het jeu de boulen. Tja… als jeu de boulen al te enerverend voor je is…


We maakten een afspraak. De verbazend jeugdige grootmoeder was dan ook passend blij verrast. Ik kreeg het verhaal over haar broer nog een keer te horen en was benieuwd op wat voor motor hij had gereden. Dat werd niet duidelijk. Maar dat grootmoeder eigenlijk altijd motorliefhebster was geweest? Duidelijk!

Grootmoeder stapte in. Kleindochter ging op het achterste zweefzadel en hield zich giechelig vast aan de handgreep op de neus van het zadel. Ze was aan paardenzadels gewend. Maar dit was nieuw. We reden een toeristisch rondje. Dronken wat op het terras van de Waag in Doesburg. Het was een gezellig uitje. Grootmoeder en kleindochter waren aardige meiden. We noemden elkaar intussen ontspannen bij onze voornamen.

Terug op de thuisbasis werd er nog koffie gedaan. Grootmoeder Linde had genoten. Ze bedankte haar kleindochter voor het voorzetje en mij voor de rit. En ze bedacht dat ze na dit avontuur zelfs wel eens achter op een solofiets zou willen zitten…

Ik ben geen reisbureau, maar ik kende wel vaag een vriendelijke motorrijder wiens buddy al geruime tijd niet meer bevrouwd werd. De grootmoeder kreeg blosjes op haar wangen van alle mogelijkheden die opeens in het verschiet lagen. Ik zorgde ervoor dat de benodigde adressen werden uitgewisseld en ging verder lekker weer mijn gang.

Nu, twee jaar later, stond ik weer spullen in de zijspanbak te kiepen. Er kwam een breed met de armen zwaaiende vrouw op me afrennen. Ze leek me niet kwaadaardig. Dus ik wachtte af. Het bleek grootmoeder Linde te zijn.

Ondanks het rennen was ze niet buiten adem. Ze zag er stralend uit. Dat zei ik haar. “Dat komt allemaal door jou!” Die had ik niet aan zien komen. Maar qua vrouwenlogica zat er wat in. Ernst en Linde hadden elkaar na het zijspanavontuur ontmoet. Twee jaar geleden had ze een week moed lopen verzamelen. Op het moment dat ze Ernst wilde bellen ging de telefoon. Het was Ernst die haar opbelde. Ze maakten een afspraak voor de zo gewenste duozitrit.

Ze raakten aan de praat. En het bleek prettig te klikken. Ze waren op de motor, op de Honda Pan European van Ernst, op vakantie geweest. Naar Portugal. Het was fantastisch geweest. Dat was het moment dat ik zag hoe serieus Ernst de zaak opvatte. De Pan was zijn werkfiets. Om te genieten van het motorrijden had hij een Moto Guzzi LeMans 2. Maar blijkbaar had hij zitcomfort van zijn passagier belangrijker geacht dan zijn rijplezier op de ranke dikkerd uit Mandello.

Aanvullend nieuws was dat Linde net bij Ernst was ingetrokken en dat ze bezig was de zaak opnieuw in te richten. “En weet je wat ik zo leuk vond toen ik voor het eerst bij hem was?” Ik wist het niet. “Het was er best netjes. En hij had een motorfiets in de kamer staan!” Voor zover ik Ernst kende had hij opgeruimd voor zijn bezoek kwam. Maar dat van die motorfiets? Dat wist ik.

Intussen is er nog een lid van het vriendelijker geboetseerde geslacht dat ook een keer in een zijspan meewil. Ik weet nog niks over haar huwelijkse staat. Maar kijk toch eens rond of ik nog een motorrijder in de aanbieding heb. Die staat ingepland voor de komende lente.

Zijspanrijden maakt gelukkig

suggestiebanner

Ook leuk om te lezen…

Nu in de winkel

Auto Motor Klassiek van februari ligt nu in de winkel met deze maand een uitgebreid artikel over de Taunus 12M P4 van Fokke Jansma uit Wijnjewoude. Een opmerkelijk goed geconserveerde klassieker, die een bijzondere ontwerpgeschiedenis heeft. We mochten ook rijden in een tot in het kleinste detail perfecte Triumph 2000 Roadster. Hoe dat aanvoelt? U leest het in het februarinummer. Mocht u ooit van plan zijn een Opel Senator aan te schaffen, dan is het goed dat u dit nummer in huis heeft, want Aart van der Haagen doet uitgebreid uit de doeken, waar u dan rekening mee moet houden. Het een en ander aan aankooptips vindt u ook bij het artikel over de Citroën Dyane. Een auto die we troffen met zijn eigenaar op een terras tijdens een werkoverleg.

En verder:

De restauratie van een Nimbus Model C en een Norton M50. Waarom er zo weinig Opels over zijn? Dat leest u ook in dit nummer. De liefhebberij van een in Spanje wonende Nederlander, die ook geldt als dé specialist voor de Fiat 130. En ook in dit nummer; bijna dertig pagina’s korte berichten, verslagen, praktische tips, columns en korte typebeschrijvingen. Bovendien natuurlijk ook meer dan veertig pagina’s met klassiekers te koop, die soms online niet verder aangeboden worden.
ABONNEER NU EN MIS HET VOLGENDE NUMMER NIET MEER

Dolf Peeters

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

13 Comments

  1. Rob van Wieren

    8 december, 2019 at 21:04

    Wederom weer een heerlijk verhaal!
    Mooie omschrijving en je zou er zo zin in krijgen op de motor te stappen
    Helaas meet mijn motor 50cc en is een newtimer
    Maar heb er een berg lol van
    Heerlijk warm motorpak voor de koude maanden/zomerdagen
    En korte broek met tshirt voor de zonovergoten warme dagen
    Kleding of weinig kleding is zo veilig als je zelf rijdt……

  2. Jaak Eijkelenberg

    28 november, 2019 at 15:33

    Leuk verhaal heb er van genoten.

  3. Jan

    25 november, 2019 at 07:39

    Ach , voor een leukerd hebik wel een plaatsje op de CB 1100 , niet echt oud , wel look-a-like en betrouwbaar 🙂

  4. Jinny

    23 november, 2019 at 22:07

    Heerlijk verhaal..

    En als lid van het (door jou zo bewoord) ‘vriendelijker geboetseerde geslacht’ blijf ik evengoed lachen om stijl van schrijven.
    Inmiddels zelf een abonnement…
    Voornamelijk door jouw stukjes..

    • Dolf Peeters

      28 november, 2019 at 16:11

      Dankjewel Jinny! Ik zal je abonnement in de komende tariefonderhandelingen mee nemen! Dan wordt ik eindelijk een rijke freelancer! Tis maar gekkigheid. Onze oude rommel is geen onaardig tijdverdrijf. En als je er gewoon mee gaat spelen in plaats van dat je achter een beeldscherm gaat wonen dan kom je mensen tegen en gebeuren er dingen. Die beeldschermen zijn wel een dingetje. Een paar jaar geleden zette ik op een mooie zaterdag – toen ik aan het werk was – wat plagerigs over al die veiligheidsattributen in motorland online op een forum. Fotootje er bij van mij met pothelm & korte broek op mijn oude zijspan. Binnen een uur hadden er iets van vijftig mensen boos gereageerd: Onvolwassen! ONVERANTWOORD!! Sukkel!. Gevaarlijke gek! Asociaal! En dat waren allemaal motorrijders die op een mooie zaterdag niet reden, maar achter hun toetsenbord aan het mopperen waren. Wel lekker veilig achter een toetsenbord….

  5. Pieter de Bondt

    23 november, 2019 at 21:11

    Fantastische verhalen doet deze man!! Hij weet de juiste snaar te raken (bij mij) en zorgt voor een blije kijk op het leven. Elke keer dat ik een stukje van hem lees, krullen mijn mondhoeken een beetje op …… Lekker gevoel geeft dat . Mag ik je vragen hier nog lang mee door te gaan ?

    Groet, Pieter
    ps. ooit ga ik nog eens aan de motor na zoveel stukjes…..

    • Dolf Peeters

      28 november, 2019 at 16:12

      Dag Pieter, Dat is het meesterplan achter de tekstjes: Alle aardige mensen op de motor te krijgen. Dan weet ik tenminste weer naar wie ik zwaai!

  6. hans

    23 november, 2019 at 20:05

    geschichten die das leben schreibt !

    • Dolf Peeters

      28 november, 2019 at 16:13

      Daarom. Soms zit het tegen. Soms zit het mee. Tis maar net waar je op focust (sprak de man met een onverklaarbare elektrische storing aan zijn daily brommer uit 1971)

  7. Pascal

    23 november, 2019 at 18:49

    Toen ik mijn lief leerde kennen bleek m’n aanstaande schoonvader nèt zelf ook het A-tje op papier bijgeschreven te hebben.
    Hoewel m’n aanstaande schoonmoeder met Argusogen mijn brullend ijzer en mijn persoon observeerde, was het ijs met pa al gebroken..
    Beide dames hadden niets met motoren zo zou blijken.

    • L de Vos

      24 november, 2019 at 15:42

      Dolf wederom genoten van je geweldige verhaal ,top!!

      • Dolf Peeters

        28 november, 2019 at 16:02

        Aardige grootmoeder ook! Gewoon weg van het toetsenbord en buiten rond lummelen. Dan kom je de leukste mensen tegen. En natuurlijk ook wel eens ee zeurkous. Maar die vergeet je gewoon direct.

    • Dolf Peeters

      28 november, 2019 at 16:14

      Maar ze getuigden wel van goede smaak!

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *