in

Winterhard

Winterhard

Alles wordt tegenwoordig geromantiseerd en ‘ge-verbijzonderd’. ’s Winters doorrijden op de motor bijvoorbeeld. Dat is iets voor de bikkelste bikkels. Dat is niet zo. Moderne motorkleding, handvat- en buddyverwarming en eventueel zelfs winterbanden maken ‘doorrijden’ bij alles behalve ijzel niet eens veel oncomfortabeler dan een rit in het prille voorjaar. Dat al die viezigheid op de weg niet per definitie goed voor je motor is? Nou ja: dan had hij maar een vak moeten leren.

Toch zie je zo vanaf december maar bar weinig motorrijders op de weg

Wat je ziet zijn dan doorgaans oudere BMW’s, verrassend veel Guzzi’s en gebruiksfietsen zoals Deauvilles. Hier in de buurt is er dan ook nog de bijna dagelijkse ontmoeting met Ruuds paarse Kawa 500 uit het jaar kruik. Zij oude Guzzi blijft pekelvrij. Slim.

Doorrijden deed je vroeger omdat je motorfiets vroeger je enige vervoer was

Het kledingidee was wat lagen over elkaar te dragen. Inclusief een lange onderbroek, je pyamabroek, een spijkerbroek en een PVC broek. Boven de gordel was het net zo’n laagjesfeest. Met op de borst een zaterdagse Telegraaf tussen de laagjes. Het op de borst dragen van een kattenvel werd ook gepraktiseerd. Maar ’s winters doorrijden was toch voornamelijk… koud.

En als je als jongeling vanuit elders op ouderlijk bezoek in de Randstad ging?

Dan hadden je ouders je al horen aankomen door het uitlaatgeluid en je klappertanden. Als ze na een minuut of vijf naar buiten gingen om te zien waar je bleef, troffen ze je volkomen verstijfd op de motor, terwijl die tegen de schuur leunde. Een lange hete douche plus een paar glazen gedestilleerd hielpen bij het ontdooien. ’s Nachts werd je wakker. Je voelde aan je pijnlijke knieën. De botten daar waren nog steenkoud. ’s Ochtends deden de knieën pijn.

Nu zijn we een stuk verder. We hoeven allang geen winterritten te maken.

Maar we doen het nog zolang het kan, met dank aan de klimaatomslag. En als het een keer echt koud is? Dan bellen we elkaar. Die ‘we’ zijn dan maximaal vier wat ze intussen ‘oudere jongeren’ noemen. Dat is vriendelijk gezegd als je praat over een kwartet nostalgische romantici waarvan de jongste intussen de vijf kruisjes ook al gepasseerd is.

Want als je op een paar oude motorfietsen onderweg bent onder omstandigheden waarbij zelfs doorgewinterde Volvo rijders met opgetrokken schouders achter het stuur zitten? Dan ben je toch wel een onverschrokken God in het diepst van je gedachten. De winst sinds je jeugd is dat je toen dacht dat iedereen vol bewondering naar je keek. Die inschattingvoud maakten we vroeger ook als het op zo hard mogelijk rijden en zo veel mogelijk lawaai maken ging.

Trouwens nog zo eentje: Als er eens een beeldschone prinses op je buddy was terecht gekomen, wat kon je dan beter doen dan zo hard mogelijk te rijden en zo laat mogelijk te remmen. We waren er heilig van overtuigd dat zo’n aanpak een diepe indruk op onze droomprinsessen zou maken.

Oeps: passagier verloren

Bij Emile viel het muntje toen hij bij het optrekken bij een verkeerslicht zijn passagiere verloor. Dat was het eind van een romance die zelfs nog niet begonnen was. Nu weten we dat burgers en automobilisten ons alleen aanstaren omdat ze denken dat we knettergek zijn.

Intussen doen wij het nu ontspannender

Onze Lieven blijven lekker thuis, en wij pakken een binnendoor rit van maximaal 150 kilometer. We zijn erop gekleed in een mix van oldskool laagjes plus betaalbare textiele motorkleding. ‘Rukka’ is daarbij het absolute topmerk dat bij ons ontbreekt. Maar Difi thermo-overalls voldoen prima voor veel minder geld.

We bouwen ook voldoende koffiestops in waarbij we elkaar tevreden aankijken. En lunchen doen we met vette dingen die verschrikkelijke dingen met onze cholestrolwaardes moeten doen. Kameraad Henk haalt herinneringen op over zijn jeugdrit vanuit Midden Nederland naar Friesland: In zijn jaszak had hij een liter jenever. In de dop daarvan had hij een benzineslang gestoken, waarvan hij het andere eind in zijn mondhoek had. Als het echt te koud werd nam hij een slok. Eenmaal bij zijn meisje in Friesland was hij koud en giechelig. Ter bestrijding van de kou nam zijn Lief hem direct mee naar bed.

Zo gek maken we het niet meer

Na zo’n excursie zijn we moe, tevreden en koud. Naar ouder gewoonte pakken we of een heet bad of een douche. Na het eten is het tijd voor de laatste borrel. Dan nog even onder de hete douche door. En dan het mandje in. Waar de elektrische deken voor een warme ontvangst zorgt. Een elektrische deken is het summum van motorkleding. En als onze respectievelijke Geliefdes ook aan boord komen zijn ze blij: “Wat ben jij lekker warm!”

Winterhard

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

6 Reacties

Geef een reactie
  1. Weer een heerlijk verhaal!
    De mondhoeken gingen omhoog richting oren.
    Zelf net weer de M+S onder mijn 50cc laten zetten
    2e hands z.g.a.n. motorpak met daaronder laagjes en
    verwarmde zooltjes van de LIDL onder de voeten.
    Gewoon doorsnorren zolang er geen sneeuw en of ijs op de weg ligt.

  2. Bikkel: volgens mijn zoon die op school wel heeft opgelet. Iemand met 1 teelbal.
    Schijnt dat herr a. hitler in de 1e WO door een kogel er 1 heeft verloren. En daar ook een lange tijd voor heeft moeten herstellen in een zkh. Zou kunnen verklaren dat ie nooit vader is geworden. En ook misschien welwaarom hij zo’n geflipte persoonlijkheid had. 😜

  3. Toch kan een korte rit op de motor (meestal met derde wiel) een prachtige ervaring zijn in de winter; bochten worden ineens driftend genomen, en als het te koud wordt even een plaspauze…als je ‘hem’ vinden kunt in al die kou..
    Lange ritten in de kou doe ik sinds mijn studententijd niet meer, toen ik met kapotgevroren nagelriemen elke tien minuten moest stoppen om de handen aan de uitlaatdemper te warmen.
    Dan maar geen bikkel..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *