in

Verkeerd afgelopen: Een Fiat 500 en meer…

De eerlijkheid gebiedt te melden dat de toekomst van deze Fiat volgens de verkopende partij ook in een man cave gezien kon worden. De eerlijkheid gebiedt ons na te denken of dat zelfs nog wel een optie is.


In vroeger tijden, ver voor de Apk-plicht was het leven overzichtelijker

Met oude kranten, dakleer (klinkt indien goed ingebrand op de bodem net als echt, gezond) plaatijzer en staalplamuur en een hoop goede wil en fantasie werden troosteloze gebakjes verkoopklaar gemaakt. En waar we nu Internet hebben, daar hadden we toen de beroemde of beruchte Utrechtse automarkt. Dat fenomeen is trouwens definitief ten einde gekomen nadat het automarktterrein en omgeving veranderden is een geslaagde kruising tussen de ultieme vrije markt en een openbaar toilet.

Beun de Haas

De Utrechtse automarkt was een vrijplaats voor de hele familie van Beun de Haas en de proefversies van wat nu de neoliberalen zijn. Zaagsel of bananenschillen in versnellingsbakken en differentieels. Grof zand of talk in koppelingshuizen om doodvermoeide koppelingsplaten het laatste beetje grip te geven. Het ruimhartig gebruik van viscosietijdsverhogers, waardoor de motorolie de soepele vloeibaarheid van rinse appelstroop kreeg. Verrotte dorpels kregen weer body door je vol te proppen met sinaasappelkistjeshout. Daarover kwam een laag oud krantenpapier en de finishing touch werd subtiel aangebracht met een centimetertje plamuur.

Het wrak van de week

Indertijd waren de media nog niet zo alom vertegenwoordigd, maar het publieke leedvermaak werd bediend via Kieskeurig, een veertiendaags consumentenprogramma van de TROS. Dat werd uitgezonden tussen 1979 en 1993. Het was naast Koning Klant het tweede consumentenprogramma op de Nederlandse televisie.

Het programma werd eerst gepresenteerd door Mireille Bekooij en Hein van Nievelt

Na de overstap van Wim Bosboom van de VARA naar de TROS in 1980 nam deze de plaats in van Hein van Nievelt en werd de laatste invalpresentator. Het programma was behulpzaam bij consumenten met klachten of problemen op consumentengebied. Ook vonden er testen plaats.
Een van de vaste rubrieken was “Het wrak van de weg”, waarbij een consument centraal stond die een (meestal heel erg gebruikte) auto had gekocht die feitelijk nergens meer aan voldeed. Het item eindigde dan bijna altijd met het wrak dat door een snijbrander tot schroot werd verwerkt met daarbij de sample ‘Die zien we nooit meer terug’ uit het liedje ‘Het Vlooiencircus’ van het Cocktail Trio.
In 1993 werd het programma voor het laatst uitgezonden en in 1995 opgevolgd door het nog steeds bestaande consumentenprogramma TROS Radar.

Een verdienmodelletje

In die vrije markt hadden een paar van mijn mede-MTS’ers een leuk handeltje opgezet. Ze kochten voor een prikkie terminale Capri’s, Escorts en Kevers. Die werden met alle eerder genoemde middelen plus nog een paar extra opties weer ‘strak’gemaakt. Een vader van een klasgenoot had een autospuiterij. Daar kregen de gebakjes een vette zwarte jas plus een dubbele portie gouden JPS (John Player Special). Bij de Graku in Wilnis kon je voor 25 gulden per wiel, inclusief aluminiumspuiten,  verbredingsstrips in de velgen laten lassen. Gepimpte Minilites waren indrukwekkend optioneel.Vier dikke banden eronder. Klaar. Mooie tijden waren dat. Toch?


Bent u klassiekerliefhebber en bevallen u de gratis artikelen? Overweeg dan ook eens een abonnement op Auto Motor Klassiek, het gedrukte tijdschrift. Dat ploft voor een luttele jaarbijdrage elke maand bij u op de deurmat. Boordevol interessant leesvoer, speciaal voor de klassiekerliefhebber. Genoeg om u dagenlang van de straat te houden. En alsof dat niet genoeg is, draagt u ook nog eens bij aan het hele platform voor en door klassiekerliefhebbers. Daarbij heeft zo’n abonnement nog meer voordelen. Kijk maar eens op de link hierboven voor meer informatie.


Beste Klassiekerliefhebber

Geniet van dagelijks gratis verhalen over oldtimers in uw email en schrijf gratis in. 


 

21 Reacties

Geef een reactie
  1. Oh prachtverhalen weer!

    Mijn gedachten schieten terug naar mijn 1e Ka-dettje City SR.
    Na een jaar of wat trots bezit: schrik!! Linkerdorpel gatenkaas. “Piet de Lasser” zei een buurjongen.
    Daar ging- ie dus heen en ik kreeg ‘m met 2 strak gelaste en gebitakte dorpels retour.
    Daarna nog met mijn MGB GT en mijn BMW 323i de strijd tegen mr. Rust aangebonden, zij het nu in restauratievorm.
    Mijn “roestallergie” brengt me er nu toe holle delen mijn Abarth Grande Punto ieder jaar te voorzien van een laagje WD 40 en een brug te huren om de onderkant schoon te houden.
    Houdt ook, laagdrempelig, de band met mijn Ab in stand.

  2. Tja, de Utrechtse automarkt. Ter lering en vermaak bezocht ik op bromfietsgerechtigde leeftijd in de jaren zestig samen met enkele vrienden regelmatig dit circus. En maakte er ook regelmatig de meest bizarre dingen mee. Zo stond er een wat louche handelaar zijn ietwat vermoeide Opeltje aan te prijzen aan een eenvoudige gastarbeider, die met noeste arbeid zijn centjes had verdiend. En dit nu wilde omzetten in zoiets luxe als een auto. Mocht je de verkoper geloven, dan was het moe gestreden autootje van een oud vrouwtje geweest die er uiterst zuinig mee was omgesprongen, waarbij de auto minitieus was onderhouden. Toch waagde de arme gastarbeider het voor de zekerheid om te vragen of de motor van dit mobiel mooi liep. De verkoper veinsde uit zijn vel te springen vanwege zoveel wantrouwen jegens zijn goede inborst, en repliceerde woest: ” Of die goed loopt meneertje? Zal ik u eens wat vertellen? Zo’n motortje hoor je nergens!” Dus werd de koop besloten en overhandigde de koper zijn zuur verdiende centjes aan het sujet. Die daarna onmiddelijk uit het zicht verdween…Vol vertrouwen stapte de nieuwe eigenaar in zijn aangeschafte statussymbool en draaide de sleutel om. Maar er gebeurde niks. Dan maar even onder de motorkap kijken. En weet je wat? De verkoper had gelijk: zo’n motor hoorde je nergens. Die zat er namelijk niet in…….

  3. peter ,ik deed ook alles met polyester .auto’s laten keuren bij RDW .alle gaten had ik dicht gestopt met polyester matten .die man RDW wilde hem bij voorbaat al afkeuren .na harde hamer slagen met een bik hamer op de volgestopte plekken zei hij “het is rare gewaarwording ,maar ik MOET hem wel goedkeuren” .alle auto’s kwamen er glanzend door heen.

  4. En of dat mooie tijden waren Dolf.

    Ik (bouwjaar 1955, nu met vroegpensioen) was kort na het behalen van het rijbewijs in het rijke bezit van een NSU 1200 TT. Oranje en in onberispelijke staat.
    Na de aanschaf was de bodem van de portemonnee in zicht zodat alles wat er daarna op het oranje gevaar kwam niet de hoofdprijs mocht kosten.
    Voor de velgen daarom naar Graku te Wilnis om de bestaande velgen te laten verbreden, voorzien van breed rubber (Klebers).

    Vervolgens likkebaardend de catalogus (ik heb hem nog) van Speed-Centre te Rotterdam (wie kent het nog?) doorgespit en zodra de portemonnee het weer toeliet werd de standaard NSU steeds minder standaard: sportstuur, Cibië’s, roll-bar, kuipstoeltjes, VDO meters, kaartleeslamp, de nodige stickers o.a. Castrol want gratis olie via RAC-West….

    Intensief gebruikt en daardoor steeds minder in onberispelijke staat maar wel ontzettend veel plezier aan die auto beleefd. In een tijd waarin je een auto nog kon benaderen met een goed gevulde gereedschapskist voor het onderhoud.
    Kom daar nu met het moderne spul maar eens om. Zonder een laptop en een goede wifi-verbinding begin je niet veel meer …

    Andere tijden …!

  5. De APK plicht op 50+ is vervallen:
    De komende 10 jaar kan je hier en daar weer leuke jaren 70 rat look modelletjes tegenkomen…

  6. Schitteren geschreven en zooooo herkenbaar!
    Maar zondermeer was er toen veeeeeel meer leuk spul voor redelijke prijzen te vinden die niet terminaal waren maar uitstekend op te knappen.
    Kom daar nu maar om, prijzen slaan helaas nergens meer op. Maar ja, dat zal de tijdsgeest wel zijn, maar erg jammer is het zeker.
    En daarbij, hoelang er nog te genieten valt van onze huidige leuke voertuigen durf ik niet te voorspellen, maar ik vrees dat het weleens hard kan gaan met uitsterven of dat het veel en veel te kostbaar wordt. Wat een aantal zaken betreft zou ik best een decennium of twee eerder geboren willen zijn 🙂

  7. Mijn vader vulde ook alles op met plyester en plamuuur en Simca 1000 was zijn faforite auto.
    Ik heb er zelf drie gehad wat een brandhout, heb toen ford 12M gehad dat was een betrouwbare auto zonder plamuur.

  8. Een vriend op de automarkt. Bedaagd Japannertje waarvan wordt gemeld: de achterruit is stuk. Kijken, ja hoor een lelijke ster in de ruit. Toch kopen en na overschrijven ontdekken dat het ding niet in de achteruit wil. Zei ik toch, zegt de verkoper.

  9. Met plamuur alle gaten in de oude Renault Vier dichtgestopt, geschuurd en daarna met de kwast de hele auto overgeschilderd. Een rood biesje op de flank deed de rest. Vervolgens op vakantie naar Frankrijk, Italie (Rome) en via Oostenrijk terug. De auto deed het geweldig. Later op de sloop er nog vijf tientjes voor gevangen.

  10. aluminium verbredingstrips in je wiel laten lassen, cool…

    wilnis lag toch niet op de efteling ? ,je weet wel , van die andere sprookjes…

  11. Ja of met oud dak zink (van de dakdekker) en popnagels gaten dicht maken om dan op de APK te horen dat deze toch nog wel een harde auto is.

    Met dat dakzink veel geoefend zodat het later met het serieus plaatwerk gelijk wat beter ging.

    Huub.

  12. Het was de tijd dat ik ook de gaten (soms hele grote) in mijn auto toestopte met glasvezelmatten en polyesterplamuur.
    Pas jaren later kwam ik erachter dat er aan een auto ook gelast kon worden.
    Er was toen ook zoveel moois te koop voor heel weinig.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

The maximum upload file size: 8 MB. You can upload: image. Links to YouTube, Facebook, Twitter and other services inserted in the comment text will be automatically embedded. Drop files here

Innocenti Lambretta scooter (1960)

Innocenti Lambretta scooter (1960). Terug naar ‘La dolce vita’ 

Toyota Land Cruiser. Goede wijn, die al zeventig jaar geen krans behoeft