in

Ford Edsel

Ford Edsel

De Ford Edsel – vernoemd naar de aan (maag)kanker overleden zoon van Henry Ford – staat te boek als de grootste marketing en industriële misser aller tijden. Terwijl bij de Ford Motor Company gedacht werd er jaarlijks zo’n 200.000 stuks van te verkopen, ging alles verkeerd, heel erg verkeerd.

Het hielp ook niet ècht dat de grille associaties opriep met een onderdeel waar gynaecologen regelmatig mee worden geconfronteerd. In 1957 leek het debuut, waarbij ruim voor de introductiedatum regelmatig tipjes van de sluier werden opgelicht, zeer hoopvol. Amper twee jaar later werd de productie stopgezet. De Edsel was onverkoopbaar. Ford kon een verlies boeken van 250 miljoen dollar. Als wij dat doorberekenen naar hedendaagse maatstaven gaat het om ruim 2 miljard dollar! Inmiddels zijn wij bijna 60 jaar verder en nog steeds heeft men het over die ‘zeper’. De meest bekende grap “Wie is de grootste loser? Richard Nixon in een Ford Edsel”. Ondanks de grote successen van de Mustang en de GT40, blijft de Edsel Ford achtervolgen. Met dit alles in gedachten, is de Ford Edsel anno heden een zeldzaamheid en groeit de wereldwijde interesse voor dit model…

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

2 Reacties

Geef een reactie
  1. Eigenlijk was de Edsel in 1958 niet eens zo’n beroerde wagen. Kijk maar naar zijn soortgenoten, bv. Buick en Pontiac, die waren geen haar beter. Een enorme reclamecampagne ging vooraf met de gebruikelijke commerciele kletskoek. Toen “VE day” aanbrak (de introductie van een nieuwe auto was toen een soort prinsjesdag) zagen de toeschouwers een gewone auto met vier wielen en een stuur. Dat viel dus tegen. Toch was de beoordeling niet slecht. Maar na twee maanden was er nog bijna niks verkocht. Dealers haakten af en de Edsel Division werd in een mum van tijd samengevoegd met die van Mercury en Lincoln. Journalisten schreven de wagen de grond in en iedereen nam dat over. Eigenlijk waren de Amerikanen de verchroomde walvissen zat. In 1961 verschenen andere wagens.
    (behalve bij Plymouth).

  2. Sja….
    Maar….

    Als ik eerlijk ben en dan naar 1 van z’n grote concurrenten kijk, de Chevy Bel Air ’57….

    Dan had ik toen(en nu uiteraard nog steeds) wel geweten welke wagen ’t geworden was…

    En da’s er dus níet eentje met een blauw merklogo….

    Ik kan de Edsel nu na al die jaren ook nog steeds gewoon niet echt mooi vinden…

    Buiten de Bel Air waren er zát andere, veel mooiere auto’s in z’n modelj(a)ar(en) te koop…

    Kijk maar eens naar ’57 Pontiac’s, Chryslers en uit eigen huis Mercury bvb.
    10x mooier, ook(of beter: juist?) nu nog!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *