Artikelen

Excalibur, een soort Mercedes-Benz?

By  | 

Excalibur, geen ster, maar een zwaard op de radiator

De Excalibur was een auto die met inspiratie en heel veel glasvezel versterkt polyester was gemaakt met de Mercedes-Benz SSK uit 1928 als lichtend voorbeeld. Van die Mercedessen zijn er trouwens maar 28 gemaakt. De Excalibur was een idee van Brooks Stevens die voor Studebaker werkte, dat indertijd Mercedes-Bens in de States importeerde.

Het prototype de Excalibur SS werd in maar 8 weken gebouwd. Op de New York Auto Show sloeg hij in als een bom in 1964. De koets was gemonteerd op een Studebaker-chassis en met een 290-pk Studebaker 289 CUI V-8. Studebaker stopte vervolgens vrijwel onmiddellijk met de autoproductie, waardoor er uitgeweken moest worden naar een andere V8 leverancier.

 

Een goede buur is beter dan een verre vriend

Stevens vormde vervolgens een eigen bedrijf om de auto’s te produceren en op de markt te brengen, die in de loop van hun ontwikkeling steeds minder ‘Mercedes-Benz tribute car’ en veel meer overdadig Amerikaans werden onder de strijdkreet: “Meer is altijd beter”. De Series 4 Sedan is daar zo’n beetje de overtreffende trap van. Maar eerst…

Stevens had gelukkig vrienden bij General Motors: Ed Cole en Semon Emil “Bunkie” Knudsen. Via die insteek kon hij aan Chevrolet 327s 300 pk Corvette-blokken en transmissies en chassis komen, waardoor de Excalibur met een korte eindoverbrenging een erg rappe auto was. De topsnelheid werd opgegeven voor > 200 km/u.

Naar wens kon zo’n Excalibur natuurlijk ook geleverd worden met een Chevrolet 454 Big Block. Ons archief vermeldt niet hoeveel keer de breedte van de weg je bij die snelheid nodig had. Met het conventioneel Amerikaanse onderstel moest de Excalibur het qua wegligging toch het meest van de zwaartekracht hebben. Een beetje goed uitgeruste Excalibur zat ruim boven de 2000 kilo.

suggestiebanner


Er schijnen zo’n 3500 Excaliburs gebouwd te zijn. In 1986 was het feest voorbij. Maar daarna zijn er nog wel diverse niet gelukte doorstarts geweest. En er waren en zijn mensen die zich bezig gingen houden met de onderdelenvoorziening.

Van de het meest op het voorbeeld lijkende Series One zijn er maar een stuk of veertig gemaakt. Met een nieuwprijs van indertijd $ 7.500 was zo’n auto niet eens onbetaalbaar. Nu is zo’n deurloze Excalibur Series One  de hoofdprijs waard binnen de productielijn. En terecht. Want de Series One lijken nog het meest op het Grote Voorbeeld. Ze zijn zelfs sober gelijnd. Mooi!

Excalibur: Leuk voor erbij

‘Deze ‘masterpieces of American Engineering’ waren natuurlijk gewoon zinloze auto’s. Ze werden dan ook gekocht door mensen die… Nou ja. Door mensen die zich wilden onderscheiden. Die verder alles al hadden. Daar zaten nogal wat film- en Tv sterren onder. Het waren ‘speeltjes’. Daarom zijn er veel van de geproduceerde exemplaren in leven gebleven.

En de meesten daarvan hebben minder dan 20.000 zonnige kilometers gereden. Het zijn dus vaak ZGAN auto’s waarbij na aanschaf – of in het onderhandelingstraject – eigenlijk alleen een set verse banden, remslangen en remvloeistof nodig zijn. De sidepipes kunnen ‘loos’ zijn. Maar als ze functioneren zijn zijn ze een onbetaalbare bijdrage aan het motorgeluid. Een Excalibur is een ‘cruiser’. Indrukwekkend bij een stoplichtsprint. Op zijn minst verrassend als het op strak sturen en remmen aankomt. In het weggedrag zijn geen Mercedes-Benz genen terug te vinden.

Maar een Excalibur is intussen wel een erkende klassieker

De technische onderdelenvoorziening is perfect. En vreemd genoeg zijn er ook best veel specifieke onderdelen te koop. En als je er niet mee zit dat je constant wordt nagekeken door mensen met open monden? Dan is zo’n Excalibur nog leuker.

De prijs van plastic

Ach. Een Corvette is ook van kunststof. En dat nemen we zo’n icoon ook niet kwalijk. Kunststof kan niet roesten, maar wel last van blaasvorming krijgen. In dat geval moet er teruggeschuurd worden tot op de blanke ‘plaat’. Maar Excaliburs zijn niet goedkoop. De prijzen liggen tussen de €50.000- €100.000. En als je zo’n dikke V8 op E10 gaat stoken – Small Blocks zijn immers onverwoestbaar – dan moet je er even rekening mee houden dan een verbruik van 1 op 4 een nette waarde is. Maar ach: bij elke tankstop word je ook weer bewonderd

Excalibur

Geen Ster, maar een zwaard

Excalibur

Een deurloze Series One

Excalibur

Maar hoe mooi we een Series 4 Sedan moeten vinden?

 

Ook leuk om te lezen…

Nu in de winkel

Auto Motor Klassiek van februari ligt nu in de winkel met deze maand een uitgebreid artikel over de Taunus 12M P4 van Fokke Jansma uit Wijnjewoude. Een opmerkelijk goed geconserveerde klassieker, die een bijzondere ontwerpgeschiedenis heeft. We mochten ook rijden in een tot in het kleinste detail perfecte Triumph 2000 Roadster. Hoe dat aanvoelt? U leest het in het februarinummer. Mocht u ooit van plan zijn een Opel Senator aan te schaffen, dan is het goed dat u dit nummer in huis heeft, want Aart van der Haagen doet uitgebreid uit de doeken, waar u dan rekening mee moet houden. Het een en ander aan aankooptips vindt u ook bij het artikel over de Citroën Dyane. Een auto die we troffen met zijn eigenaar op een terras tijdens een werkoverleg.

En verder:

De restauratie van een Nimbus Model C en een Norton M50. Waarom er zo weinig Opels over zijn? Dat leest u ook in dit nummer. De liefhebberij van een in Spanje wonende Nederlander, die ook geldt als dé specialist voor de Fiat 130. En ook in dit nummer; bijna dertig pagina’s korte berichten, verslagen, praktische tips, columns en korte typebeschrijvingen. Bovendien natuurlijk ook meer dan veertig pagina’s met klassiekers te koop, die soms online niet verder aangeboden worden.
ABONNEER NU EN MIS HET VOLGENDE NUMMER NIET MEER

Dolf Peeters

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

2 Comments

  1. Edje

    9 december, 2019 at 15:46

    Volgens mij had Elvis er ook een

  2. Maarten

    5 december, 2019 at 19:26

    Wij hebben ruim 15 jaar een Series I gehad; inderdaad 40 jaar oud met relatief nauwelijks kilometers. Kostte toen niet teveel in de USA. Het was nummer 214, no doors, handgeschakelde 327” met 350 pk kit. Heerlijk geluid, retesnel maar uitsluitend rechtdoor gezien de torsiestijfheid van een patatbakje…. Wel sexy autootje!
    In de vele jaren en vele klassiekers de enige waar ik wat aan verdiend heb, hij rijdt nu in Japan.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *