in

Citroën Acadiane (1980): Een waardige bestelwagen voor Jan Gerrit. 

Citroën Acadiane (1980)

Wat bezielt Jan Gerrit om een klassieke Franse auto te kopen waar het roestduiveltje meer dan actief is geweest? De bodem is inmiddels zo krokant als een pizza en ook het plaatwerk van de kleine bestelwagen verdient de nodige aandacht. En dat terwijl je in Nederland nog wel een goede APK gekeurde Acadiane kunt kopen, waarmee je gelijk de weg op kunt.


Door: Dirk de Jong

Het is de keuze voor karakter en onderscheid, en ook de fascinatie voor de techniek van vroeger. Hij wil dan ook zelf onder de auto liggen, zelf het laswerk verrichten en alle werkzaamheden doen. Dat het wel even duurt voor dat de Acadiane het klassiekerbestand verrijkt is wel duidelijk. De Acadiane werd in 1978 op de markt gebracht en tot 1986 geproduceerd. De kleine bestelwagen was een ideale combinatie van comfort en prachtige rijeigenschappen.

Jan Gerrit: “Het ongewone is juist het leukst. Het opknappen is voor mij onthaasten, natuurlijk ook een stukje nostalgie, de herinnering aan een vroeger tijdsbeeld. Het geld speelt geen rol. Een perfecte Acadiane zou misschien voor anderen een leuke opvallende belegging zijn, voor mij en mijn vrouw Margriet speelt dat beslist niet.”

Margriet: “Ik was heel blij met de aankoop. Toen ik het guitige wagentje zag kriebelde het. Dat was pas een auto met die leuke ribbeltjes in het blik. Ik vind het leuk, ik vind het prachtig, ik ga voor de Acadiane.”

Historie

Met een brede lach op het gezicht vertelde hij over de eerste kosten, de speurtocht, het tipgeld, de vervoerskosten en de aankomst in Nederland. Op de carte grise stond de informatie dat monsieur Jean Marie Patenat de eigenaar is geweest. Dat de Citroën omschreven staat als Fourgon en eigendomsbewijzen zijn getekend door de Prefecture du Jura (Zuid-Frankrijk). Dat het Franse karretje moe is geworden. Dat de koets moet worden gelicht. De bodem van de nodige doorkijkjes is voorzien die na een kritisch onderzoek al naar boven zijn gekomen. Dat de redding nabij is, is ook zeker. Na veertig jaar hoeft het Franse vrachtbakkie geen bedrijfslast meer te dragen.

Beeld van de toekomst

Als de Acadiane terug is in een goede staat, de eerste lak blijft, dan laat hij zich vast van zijn beste kant zien. Waggelend en schommelend over de kronkelende weggetjes op het platteland van Friesland is de Citroën Acadiane zeker in zijn element.

Uitgelachen?

Jan Gerrit: “Ondanks dat we misschien worden uitgelachen en kritiek krijgen, het blijft een auto die ons aan het hart gaat. De sierlijkheid van een ‘funwagen’, de liefde voor een exclusieve Citroën in de vorm van een Acadiane. Als het in de toekomst – na veel tijd, energie en euro’s – een oogstrelend bakkie is geworden, dan weten wij wie het laatst lacht.”

Lees ook:
Citroën Acadiane van Evert van Benthem
Citroën Dyane: de Lelijke Eend 2.0
(On)betaalbare klassiekers
Citroën Ami’s en Dyanes: goedkoper dan 2CV’s
Een terugblik op het autojaar 1967. Een selectie. Deel twee.


Help ons mee deze website en de aangeboden artikelen gratis te houden. Abonneer uzelf op Auto Motor Klassiek en ontvang daarbij ook het blad 12x per jaar in de bus. Of doneer een gewenst bedrag op onze betaalpagina via deze link. We zijn u er zeker dankbaar voor.



5 Reacties

Geef een reactie
  1. Als 2e auto zou hij een automaat moeten hebben. Omdat mn betere helft niet anders wil. Is iemand nooit op t idee gekomen om dat in elkaar te knutselen?
    Zelfs in de vs niet kunnen vinden.
    Passen zeker wel 2 Bernen Senners in t bakje 😜 Heb ik meteen een geldige reden voor de uitgaaf. En de uitgaven erna. 😎

    • De 2CV is wel met een halfautomaat geleverd. Nou ja, een centrifugaalkoppeling. Dichter bij een automaat kan je in deze auto’s niet komen.

      Maar wat er niet in zit, heb je ook niet nodig.

  2. Leuke auto, lekker Frans. De voorganger was de AK serie (oftewel besteleend, 1951-1979). De ACA was meteen een stuk luxer aan de voorkant, als Dyane. De Ami versie is helaas overgeslagen, dat zou helemaal een luxe werkpaardje zijn geweest. De opvolger was de C15 oftewel een Visa met bakje (1984-2005). Het was gedaan met de chassis-koets bouw en luchtkoeling.

    Op het Franse platteland rijden de C15’s na 15 jaar productiestop nog bij bosjes om de druivenoogst voor te bereiden en binnen te halen. Kom tegenwoordig nog maar eens om zulke lange productie- en gebruikstijden.

    Sowieso waren het allemaal milieubewuste auto’s. Weinig materiaalgebruik en superzuinig met energie. Lange tijd in gebruik, hergebruik van tweedehands onderdelen en op enig moment waren ze grotendeels vanzelf verdwenen, dus weinig belasting in het afvalcircuit.

  3. Fijn dat iemand ziet hoe mooi deze auto s zijn en er tijd in willen steken.
    Voor mij als stedeling zou het financieel geen probleem zijn, tijd is ook te wel vinden.
    Alleen ruimte dichtbij om het zonder haast te doen ontbreekt.. deze wagen horen niet meer het hele jaar buiten

  4. Leuk artikeltje; sympathiek auootje.
    Veel succes met de restauratie; we krijgen vast tzt nog het resultaat te zien ..
    Een kleine correctie: Jura is geen Zuid, maar Oost Frankrijk.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Chang Jiang? Chang Yiang? Whatever!

R4 Parisienne. Elle prend le volant