Artikelen

Vauxhall Viva, de Britse Kadett

By  | 

Vauxhall als autofabrikant begon in 1903. Ondanks de goede verkopen ging in 1925 de directie akkoord met het overnamevoorstel van het Amerikaanse automobielconcern General Motors (GM). En toen bedachten Engelse autobouwers dat ze, om als autobouwers te kunnen overleven, auto’s moesten gaan maken die duurzaam, deugdelijk, goedkoop in onderhoud en zuinig zouden moeten zijn. Dat leek de Britse automakers en strak plan.

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

Vauxhall en de marktanalyse

Moesten de bestaande modellen doorevolueren naar perfectie. Of moest het roer falikant om, om in één magistrale ommezwaai tot perfectie te komen? Vragen, vragen en nog meer vragen.

Engeland was Engeland niet geweest als er in grote lijnen niet besloten was om zoveel mogelijk bij de bestaande stand van zaken te blijven. Want uit marktonderzoeken was gebleken dat best veel klanten best wel tevreden waren met de toenmalige huidige stand van zaken. De weg naar perfectie kon dus gewoon stap voor stap gelopen worden. En dan hebben we het opeens over de Vauxhall Viva. De Britse versie an de Opel Kadett van het mede GM bedrijf uit Duitsland.

De samenwerking met Opel

Vanaf de jaren zestig gaat Vauxhall intensiever samenwerken met Opel, ook een dochteronderneming van GM, maar gevestigd in Duitsland. In 1963 werd de Vauxhall Viva geïntroduceerd, een kopie van de Opel Kadett. Om concurrentie tussen beide merken te voorkomen, werden Vauxhalls alleen nog maar verkocht in het Verenigd Koninkrijk en andere landen van het Britse Gemenebest.

Eenvoud siert de Viva

De Vauxhall Viva’s waren ongecompliceerde auto’s van een voor die tijd goede kwaliteit. Ze waren wat sullig braaf ondergemotoriseerd, maar daar kwam verandering in toen de Viva’s vanaf 1974 62  pk sterk werden. De nieuwe motor leverde niet alleen meer vermogen, hij leverde ook aanzienlijk meer koppel. Dat maakte het rijden in een Viva veel relaxter. De bestuurder hoefde immers niet meer constant in de versnellingsbak te roeren.

Voor de rest bleef de Viva wat hij was: rank, vrij onpersoonlijk, sober uitgegrust en met stoelen die beter zaten dan ze er uitzagen. Grappig genoeg reed de Viva merkbaar comfortabeler als er meer dan alleen maar één inzittende aan boord was. De Viva was dus echt een gezinswagen. Het rijcomfort kreeg trouwens een aanzienlijk steuntje in de rug door de gemonteerde radiaalbanden.

Om terug te keren naar dat marktonderzoek dat er gepleegd was: Rijdend in de Viva kreeg je het gevoel dat je in een door en door beproefde auto reed. Een probleemloze auto. Een gebruiksmiddel bij uitstek. Geen droomauto voor petrol-heads dus. Maar daar was de Viva dan ook niet voor gemaakt. Aan de basis stonden de Standard en de Special. Mensen die voor de top gingen kozen voor de DeLuxe of de SL. Want dan hadden ze boven het genot van een goede auto ook nog eens een verlichte aansteker, achterruitverwarming, asbakjes achterin, paniekzaaiers, sierstrips en meer dingen die de Vauxhall rijker uitgerust, maar zeker nog niet decadent maakten.

Oh ja: Er waren ook nog dubbel gespierde Viva’s met 2300 cc blokken. Maar die stonden toch wel vrij ver af van de burgerlijke braafheid…

Vauxhall Viva

De Viva is onderhoudsvriendelijk

Vauxhall Viva

 

Nu in de winkel, het julinummer

BMW 318i, Fiat 500 Abarth, Chevrolet Fleetmaster

Auto Motor Klassiek van juli ligt nu in de winkel. Dus snel naar de boekwinkel voor een nieuw nummer. Voor maar 4,99 een garantie voor zeker een paar uur leesplezier.

Lekker zomers prijkt op de omslag de BMW 318i cabriolet van Femko de Jong. Hij bracht de auto tot in perfectie. U leest er alles over in nummer 7.

Erg interessant vinden we zelf de ombouw van een Chevrolet Fleetmaster naar een custom. Dat is niet zomaar klakkeloos gedaan. Het was een echt ingrijpend project. Zelfs de klompen van de eigenaar moesten eraan geloven. Ook de restauratie van de Fiat 500 waarvan in dit nummer een verslag, zou je onder de noemer custom kunnen scharen. De auto was in erbarmelijke toestand, dus een intensieve restauratie volgde. Eigenaar Henrique Linde gaf er meteen een eigen 'Abarth'-draai aan. Wij vonden het resultaat meer dan geslaagd. Hendri Kampherbeek heeft zijn hart gegeven aan Peugeot. Zelfs wanneer deze voor de tweede keer onder handen moet worden genomen. Zijn Peugeot 405 mi16 kocht hij met een kapotte motor en na de restauratie was het weer bijna mis.

Natuurlijk worden alle auto- en motorverhalen weer voorafgegaan aan tientallen pagina's met korte berichten, vanaf praktische tips tot en met historie, klassiekers die we onderweg tegenkwamen en diverse columns waar het hebben van een klassieker, het sleutelen aan een klassieker en zelfs het hobbymatig handelen van klassiekers centraal staat. Bovendien natuurlijk ook rond de veertig pagina’s met klassiekers te koop, die soms online niet eens aangeboden worden. Het perfecte leesvoer. Haal hem daarom snel in huis en neem alvast een abonnement, zodat u de volgende editie niet mist.

En verder ook nog:

  • Aprilia Moto 6.5 restauratie
  • Honda CB 550
  • Mercedes-Benz 600 Pullman
  • Herinnering aan Stirling Moss
  • Beleef de bevrijding deel 2

Meer over wat er in deze editie allemaal staat ziet u op onze pagina deze maand.

 

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

8 Comments

  1. Tempel

    22 februari, 2020 at 14:13

    Mijn vader heeft drie Viva’s en drie Victor’s gehad. Ze hadden volgens mij weinig gemeen met Opel. De Victor’s die hij heeft gehad waren voorzien van 2 liter viercilinder en de laatste 2 een 2.3 viercilinder, schuin geplaatst om de motorkap laag te houden. Kwaliteit was op zich wel redelijk. Alleen als je vanwege stakingen geen nieuwe uitlaat kan krijgen , of een nieuwe auto koopt met afhangende deur met kleurverschil gaat de lol er af. Vond het in die tijd best mooie auto’s

  2. Marcel Bijmolen

    7 juni, 2019 at 21:45

    Ik vind de Vauxhall Viva ook een leuke auto Opel Kadett B ook trouwens.Gewoon een degelijke auto met btrouwbare techniek.Als de roest er niet was,hadden we ze nu nog.Maar ja,dan hadden we erg grote loodsen moeten hebben,want er zijn zoveel leuke auto’s van de 50,60,70 en 80 er jaren.Leuk stukje Dolf en leuk,dat je ook aan de gewone auto’s denkt.

  3. Adri Kleisterlee

    4 juni, 2019 at 19:07

    Leuk onderwerp Dolf.
    Mijn ouders hebben vroeger verschillende Vauxhalls gehad. 2 Viva’s en 1 Chevette. De Viva’s werden toen geproduceerd in Engeland en België. Als je een Engelse versie had gekocht, die op de boot bovendeks de overtocht had gedaan, dan was de kans groot dat deze binnen 2 jaar kompleet was opgenomen door de natuur zoals hun eerste Viva.
    Die uit België daarin tegen waren aanzienlijk beter. Dit was hun 2e, een station.
    Ik kan me nog herinneren dat wij een van de weinige waren die in een station reden. Zelfs nog het kenteken weet ik nog, 22-00-NK.
    Na 12 jaar hebben ze hem ingeruild op een Chevette. Een gele die er door zijn spitse neus mooier uitzag als zijn broer de Kadett. Maar ja, meningen kunnen hier verschillen.
    Wat een super Chevette was dat was een zilverkleurige met rode, witte en groene strepen. Een soort rally uitvoering met een 2 liter motor.
    Ik weet niet wat het is, maar ik blijf het leuke modellen vinden.

  4. Ed van der Meulen

    4 juni, 2019 at 06:56

    Hallo Dolf,

    Wat zijn paniekzaaiers ?

    Mvg. Ed

    • Jan

      4 juni, 2019 at 07:32

      Ed , ik denk dat hij er de alarmverlichting mee bedoelt , was toen nog niet standaard op iedere auto .

    • Dolf Peeters

      4 juni, 2019 at 08:22

      Dag Jan en Ed. ‘paniekzaaiers’vraag opgelost dus 🙂

      • Stef Hartogs

        4 juni, 2019 at 11:00

        Dolf het waren geen bèts zeilertjes zeker niet voor onderhoud een echt Engels autootje kwam een beetje rouw over in alles voor lesauto niet zo geschikt ik had ervaring met onderhoud.Gr. Stef.

      • Ed van der Meulen

        4 juni, 2019 at 13:01

        Kijk, weer wat geleerd !

        Ed

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *