Bijzonder

Sluimerende klassieke motorfietsen

By  | 

Vroeger… Vroeger waren er ook al klassiekerliefhebbers. Vroeger waren klassiek motorfietsen nog ‘oude motorfietsen. En dus lang niet zo duur als ze nu zijn. Vroeger was het dus makkelijker om wat meer dan één motorfiets te hebben.

En als een paar van die motorfietsen dan gezelschap kregen, dat had een klassiekerliefhebber al snel een collectie waar hij jarenlang plezier aan had. Maar bij het stapelen der jaren groeiden collecties. Soms leek het wel of ze een eigen leven gingen leiden. En de eigenaars werden ook ouder.

Intussen is er een generatie pure motorliefhebbers die door de tijd wordt ingehaald. Als krasse zestiger kun je de hele wereld nog aan. Maar als je eenmaal 86 bent, dan stap je toch minder snel op je Norton ES2 of Harley-Davidson UL 1200 zijklepper. Maar de emotionele binding met die klassieke motorfietsen? Die blijft. Dus ‘weg doen’ is niet snel een optie. Klassieke motorfietsen uit dat soort verzamelingen hebben in praktijk twee toekomstmogelijkheden: Ze zorgen na het overlijden van de eigenaar voor ruzie tussen de erfgenamen. Of: Ze hebben het geluk dat hun eigenaar ze – overigens keurig tegen een realistisch bedrag – ‘gunt’ aan een bekende. Daarmee zijn dan alle partijen niet alleen tevreden, maar zelfs gelukkig. Eventuele latere erfgenamen niet in het minst.

Als je zo wat in de klassieke motorfietsenhoek  rond vraagt, dan blijken er ‘overal’ nog al half vergeten collecties motorfietsen te staan.

Onlangs brachten we een bevriende jongere liefhebber van klassieke motorfietsen in contact met een bevriende oudere liefhebber die tot het besef was gekomen dat het uit de meest praktische redenen zinnig was om zijn intussen al wat verstofte collectie te stroomlijnen. Dat was een mooi traject van voorzichtig kennis maken, aftasten en genieten van een groeiend vertrouwen en respect. Daarna werd er op een mooie manier zaken gedaan. De oudere liefhebber noemde zijn prijs. De jongere accepteerde die door zijn hand uit te steken. Dat was stijlvol.

Want we hebben uit de tweede hand gehoord hoe je daar helemaal mee de mist in kan gaan. In een vergelijkbaar traject noemde de verkopende partij zijn prijs. De potentiële koper vroeg gewoon netjes “En als ik je er €XX.XXX voor biedt?”  De aspirant verkoper keek hem rustig aan en zei: “Dat heb je dus net gedaan en nu krijg je hem niet meer”.

Als het goed gaat is het anders. Want onze kennis heeft gekocht voor de vraagprijs. En nu zij de twee liefhebbers in een rustig overleg waarbij onze kennis een goede kans heeft dat zijn interesse in twee andere motoren uit de collectie ook zijn kant op mogen komen.

De zo verkregen motorfietsen komen dus in de collectie van een andere liefhebber. En ze zullen in de hopelijk verre toekomst met zekerheid hebben dan menig werknemer nu heeft. Want de zoon van de nieuwe eigenaar is besmet met hetzelfde klassiekervirus als zijn vader heeft.

Klassieke motorfietsen moeten gekoesterd worden. Ze horen thuis bij liefhebbers. Niet bij investeerders. Omdat passie niet te koop, en onbetaalbaar is. En dat merkte de rijke verzamelaar die tegen een andere kennis zei: “Ik wil die motorfiets hebben. Want moet je ervoor hebben?” Hij kreeg te horen dat de motor niet te koop was”. De betreffende klassieker heeft momenteel een handelswaarde van €8500-9500. De rijke verzamelaar zei: “ik wil dat ding hebben. Ik geeft je er €15.000 voor”. Hij kreeg als antwoord: “Ik heb je toch gezegd dat hij niet te koop is” De hinderlijk rijke verzamelaar draaide zich boos om en liep weg”.

klassieke motorfietsen

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *