in

Laverda 1000 3C. De Laverda driecilinders

Laverda 1000 3C

Al in 1969 werden er berichten naar de pers ‘gelekt’ en gestuurd over de Laverda driecilinder. De machine zelf werd getoond op de motorshow van Milaan. Pas vanaf 1972/73 was de ‘1000’ (980) cc Laverda 1000 3C feitelijk te koop. Geheel volgens Italiaanse traditie was de dikke Laverda dus al jaren eerder gepresenteerd, maar bij Italianen wil er na de uitbundigste introducties nogal eens de diepste stilte intreden.

Niemand geloofde er meer in

In 1972 geloofden er dan ook weinig mensen meer in de komst van de driecilinders uit Breganze. Maar toen Kawasaki de Z900 presenteerde, schrokken de Italianen op uit hun dromen en brachten de ‘1000’ op de markt. In het begin van 1973, ruim drie jaar na de introductie, kwam de Laverda 1000 3C eindelijk in de winkel.

En dat die machine ten tijde van zijn daadwerkelijke ‘te koop zijn’ technisch nog niet helemaal uit ontwikkeld was? Ach, Jan Keijzer van de Moto Guzzi club meldt het altijd glimlachend zo: “Italianen brengen iets op de markt wanneer ze het mooi genoeg vinden”. De uiteindelijke productontwikkeling wordt dan wel via de klandizie gespeeld. De Laverda 1000 3C was er meteen de zwaarste motorfiets mee die de Italiaanse motorindustrie aanbood. De machine liep, alle opgegeven Italiaanse waardes even daargelaten, zo’n 20 kilometer sneller dan de 750 cc twins en zat daarmee feitelijk boven de 200 km/u. En dat is knap hard wanneer je met de kop in de wind zit.

En om toch nog even terug te komen op een stukje serieuze aanpak in het ontwerp van de driecilinder: Luciano Zen en diens medewerkers namen Honda’s CB 750 als ijkpunt. Hun motor mocht niet breder en zwaarder worden dan de Japanse revolutionair. En wist u dat de eerste krukas layout echt al op 120 graden zat?

Laverda wilde voor topkwaliteit gaan

Pogingen om met Italiaanse toeleveranciers tot sluitende afspraken over leveringstijden en kwaliteit te komen mislukten indachtig de volksaard die ‘Passie’ altijd voorrang laat hebben boven zoiets banaals als de pasta. Daarom gingen de mensen van Laverda breed shoppen. De eerste productieversie van de Laverda 1000 3C had Bosch verlichting, toch wel Tommaselli handles, Lucas schakelaars en Nippon Denso tellers. Laverda moest overigens toestemming krijgen van Honda om de speciaal voor hen vervaardigde Nippon Denso tellers te mogen gebruiken.

Lompe elegantie

Als we nu zo’n Laverda 1000 3C bekijken, dan zien we voornamelijk de enorme klont motor die massief en indrukwekkend beeldschoon tussen de framebuizen hangt. De hele machine oogt eerder gemeen lomp dan gracieus Italiaans. Het aluminium is eerlijk en niet tot in het anorexe opgelegeerd. Het hele motorblok straalt ‘KRACHT!’ uit. En daarbij is één uitroepteken feitelijk te weinig. De Laverda is gewoon een boulemische ADHD’er.

Bovendien is de grote driecilinder niet de meest lichtvoetige danspartner. Hij vraagt nadrukkelijk om een hoop lichamelijke inzet bij het rijden, inclusief de knijpkracht voor de koppeling. Maar als het blok op temperatuur is, dan is elke moderne superbike, desnoods inclusief zijn 200 pk en handenvol elektronische slaafjes die het voorwiel aan de grond moeten houden, met anti wheely systematiek, een anti hopping koppeling, handenvol rij-modi, uitbreek beveiliging, bochten ABS en de hele reut aan afkortingen meer gewoon een ding voor watjes.

Op de Laverda 1000 3C ga je gewoon als een gek

En als je de grenzen van het betamelijke overschrijdt, dan ga je er net zo gewoon keihard af. De vroege exemplaren met hun kruktappen op 180 graden lopen een soort van rauw en bruut als een twin met een meervoudige persoonlijkheidsstoornis. Trillen kunnen ze ook erg goed. De latere blokken met de kruktappen op de veel beter bij het driecilinder viertakt concept passende 120 graden krukasverzet lopen veel mooier rond. En volgens de hard core liefhebbers getuigt dat dan weer van minder karakter… En zo blijft het altijd wat in motorland.

Meer artikelen over klassieke motoren vind je via deze link.

Ook interessant om te lezen:

 

Bij Star Trick op de pijnbank

 

Was eerst te futuristisch: de RGS
We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *