in

Honda CBF125: fast forward

Gisteravond tot in de kleine uurtjes zitten praten over… klassiekers. Wat zijn het? Hoe origineel of perfect moeten ze zijn en wat gaan klassiekers worden. Lijkt me een heel herkenbaar gespreksonderwerp en gisterenavond ging het over een Lomax, een eigen interpretatie van een Guzzi caféracer met omgedraaide koppen en inspuiting en de Honda CBF125 uit 2012 van mijn zoon.

Elke Lomax is een 2CV minder

Een Lomax is technisch gezien niet meer dan een verloren 2CV. De Guzzi is 100% zuiver in de geest van de caféracers van de jaren zestig. De bouwer is één van de schaarse lieden die zowel mechanisch, elektrisch en elektronisch de theorie en de praktijk tot in zijn vingertoppen beheerst. En die Honda CBF125? Dat is het gepimpte equivalent van de meest geproduceerde motorfiets ter wereld: de Honda Cub.

De meest gemaakte motor ter wereld

De gedachte achter die Cubjes was net zo briljant als die achter de 2CV. Iedereen moest hem kunnen kopen en hij moest het altijd doen. Die Honda doorstappertjes waren nooit voor de eeuwigheid gemaakt. En er zijn er zo’n 100.000.000 van gemaakt. Toch is een mooi Cubje nu een lief en gewaardeerd bezit en nog steeds erg leuk voor een zondags rondje om de kerk. We kennen overigens iemand die met zijn Cubje naar Spanje is gegaan en probleemloos is teruggekomen. Als je geen haast hebt, dan kan alles. De Hondaatjes waren pure utiliteitsbrommers zonder enige vorm van pretenties of kapsones. Het zijn klassiekers geworden.

What is in a name?

De Lomax was een volledige afdwaling van alles waar de eend ooit voor stond. Nigel Whalls schepping op basis van een ouwe eend was een dingest dat volledig fun gericht was. De naam Lomax is vaak verklaard als Low costs, maximal fun. Maar lag eigenlijk nog typischer Engels: Nigel Whall had zijn project bijna klaar toen hij woelend in zijn bed lag te piekeren over de naam ervoor. En omdat hij Engels was, dacht hij erover welke achternaam hij zou willen hebben als hij geen Whall zou hebben geheten. Nigel bedacht dat hij dan Lomax zou willen heten. Die naam, die klank stond hem aan. Intussen is het fokken van drie- en vierwielers op basis van 2CV platforms bijna tot op Olympisch niveau gestegen tot aan onze eigen ‘Patrons’ en ‘Burtons’ aan toe. En een brede kring aan liefhebbers waardeert die scheppingen als klassiekers.

Een klassieker van de toekomst? NOT!

En dan komen we bij de Honda CBF125 van mijn zoon. Het ding is na het behalen van zijn rijbewijs overgenomen van de rijschoolhouder die besefte dat het 125 cc A rijbewijs geen verdienmodel was. Het Hondaatje is daarna gebruikt conform het gedachtengoed achter de Super Cubs: Zo’n ding is in het dagelijks gebruik nog goedkoper dan een gestolen fiets.

Garage Papa

Het onderhoud is door Pa gedaan. En bij dat onderhoud viel al op dat er bij deze sportief ogende, moderne Honda stevig bezuinigd was. Het typeplaatje geeft als land van herkomst India. Maar blijkbaar is India te duur geworden. Als je nu een CBF125 koopt, dan komt hij uit China. Het is een 100% bezuinigingsverhaal. Boutkopjes die vroeger 10 mm waren zijn nu 8 mm. En veel bevestigingen zijn duidelijk eenmalig bedoeld. Het chroom is op zijn best matig, net als de lak op het blok en de kwaliteit van het spuitgietwerk.  

Het dingetje heeft nu zo’n 20D werkkilometers gedraaid. Qua onderhoud zat de derde achterband eraan te komen. Het voorbandje kan nog wel een jaar mee. De enige schade tot nu toe was een kapot kettingwieldrager lager. Daar was blijkbaar bij montage of bij eerder dealeronderhoud een vulbus vergeten die wel op de tekeningen van CMSNL staat. Met vijf minuten meten had ik de maten van dat busje dat daarna in net iets meer dan vijf minuten door vriend Jan werd gedraaid.

Een goedkoop transportmiddel voor armlastige studenten

Zo’n Honda CBF 125je is een niet onaardig ogend, door de scharrig gemonteerde beplating vrij onderhoudsonvriendelijk lichtgewicht. Met een volgroeide Nederlander aan boord loopt hij met een aanloop net 100 op de teller. Honda heeft er best veel verkocht aan rijschoolhouders. Aan het tweedehandsaanbod te zien is het gros daarvan gesloopt. Een gebruikte kettingwieldrager kostte 40 euro. En daar kreeg ik dan een compleet wiel – zonder vulbusje! – maar met een fris bandje bij. De Honda CBF125 – Made in India – wordt geen klassieker

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *