Motoren

De Honda ST1100. Klassiek? Nee: tijdloos

By  | 

ER zijn oorlogen uitgevochten over wat er nu wel of niet klassiek is, of gaat worden. Allemaal onzin. Als een motor 25+ jaar is, dan is hij volgens de wet klassiek. En voor de rest? Lekker belangrijk…

De Honda ST1100 Pan European

Of de Honda ST1100 Pan European dus een Erkende Klassieker is, dat boeit niet. Maar 27 jaar geleden maakte de viercilinder wel heel veel indruk. En het grappige is dat deze Honda V4’s intussen best gedateerd zijn geraakt, maar dat ze – mits in gewoon onderhouden staat – nog steeds elke dag klaar staan voor de langste, en meest zorgeloze ritten die je je kunt bedenken. En een ST1100 met een ton op de teller? Die hoef je nog echt niet te laten staan. Het enige controlepunt bij de magische ton is de tandriem van de distributie. De vervanging van dat onderdeel ligt volgens Honda nog eens 50.000 km verder. Feitelijk was het enige probleem van de ST’s dat er exemplaren waren waarvan de carburateurs onder bepaalde omstandigheden ‘vast vroren’.  Honda maakte daar een modificatiesetje voor waarbij de kunststof gasschuiven werden vervangen door aluminium exemplaren. Oh ja: de (optionele) topkoffer was niet helemaal waterdicht en de sleuteltjes voor de koffersloten waren wel erg klein.

Lange, comfortabele ritten

De ST1100 Pan European is geboren als snelle toerfiets. En met 1100 cc onder de tank moet je hem ook niet inzetten voor de dagelijkse boodschapjes. Daarmee doe je het blok geen plezier, de olie komt nooit op temperatuur, er ontstaat een olie-water emulsie, de befaamde ‘mayonaise’. Zo’n Honda ST verdient net als een jachthond regelmatige, lange excursies. Daarbij is de Honda verregaand probleemloos, en dat is maar goed ook. Want in 1991 waren de dagen dat motorfietsen structureel sleutelvriendelijk waren al stevig voorbij. De techniek was gecompliceerd geworden, elektronica had zijn weg op twee wielen gevonden en de nieuwste generatie motorkopers was al lang niet meer van het slag dat onderweg, in de berm, een motorblokrevisie met geïmproviseerd gereedschap kon uitvoeren.

Voorbij de armoede

Want laten we wel wezen: Al die sleutelvaardigheid van de echt oude motorrijders? Dat was immers gewoon een zwaktebod in verband met de kwaliteit van de Echte Klassiekers en de financiële mogelijkheden van de eigenaar die tijdens het sleutelen aan zijn motor droomde over zijn eerste auto. Zo’n ST1100 bleef bij gewoon onderhoud gewoon draven. En als er dat eens wat geks was, dan was het de verandering van het rijgedrag bij het gebruik van (de niet door Honda toegelaten) radiaalbanden. Het was wel even spelen om de juiste bandenspanning te vinden. In snelle bochtencombinaties leek de dikke Honda er honderd kilo lichter mee te zijn. Hij werd er alleen iets minder koersstabiel door. Nou ja: “Elk foordeel…” Nog een nadeeltje bij deze modificatie: De Michelins bleken lager dan de voor geschreven banden. Daardoor waren de zijstandaard en de middenbok opeens ‘te lang’ geworden.

Nu veel waar voor weinig geld

In 1991 was de Honda ST een dure motorfiets. Hij kostte zo’n 25.000 gulden. Momenteel betaal je voor een nette ST1100 Pan Europan met anderhalve ton op de klok zo’n € 1.250-1.600. Echt dure exemplaren worden aangeboden voor bedragen tot zo’n € 3.500. En daar mag je dan eisen aan stellen!

Een ‘Mad Max’ ST met een turbo. Die stond een poos geleden op Marktplaats

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X