Bijzonder

Zastava Yugo

By  | 

Een veelbelovend fiasco

Althans, zo leek het op papier. Waar nota bene Giorgetto Giugiaro ook nog een paar lijnen op had gezet om deze Zastava Yugo een lekker smoeltje mee te geven. Dat helpt altijd, ondanks alle vooroordelen. Vraag maar aan Doutzen. Maar in dit geval was het toch nog niet genoeg.

Geen Fiat. Toch wel

autowp-ru_yugo_55_gls_1Het ontwerp zag er best aardig uit. Het journaille was er gematigd tot redelijk positief over. Of stelde vast dat de nieuwkomer in elk geval “een eigen gezicht” had. Ongeveer hetzelfde fenomeen als De Pasgeboren Schrik In De Wieg een lieve baby noemen. Hoe het ook zij, de Yugo was niet slechts een licht aangepast Fiat ontwerp, zoals tot dan toe altijd de formule van Zastava was geweest. De basis was echter nog steeds afkomstig van de Italiaanse autobouwers, want onderhuids was de Yugo grotendeels gebaseerd op de populaire Fiat 127. De techniek van deze kleine Fiat werd wel overgenomen, het succes geenszins.

Niet probleemloos

yugo_45_gl_1Dat had een aantal redenen. Waar Fiat al hevig geassocieerd werd met roest, daar werd deze Yugo ongeveer de vereenzelviging ermee. Het zelfoplossend vermogen van deze Joegoslaaf was fenomenaal en angstaanjagend tegelijk. Wel was het mogelijk de levensduur van deze budget-Balkanner met ongeveer een week te verlengen door er meteen een antiroestbehandeling bij te bestellen. Of een matzwarte voor- en achterspoiler, plastic wieldoppen, go faster striping en een reflecterende plaat tussen de achterlichten, dat kon ook. Dan had je de ultrasportieve “S”-versie langs de stoeprand staan. Maar niet lang.

De titelhouder

autowp-ru_yugo_65a_glx_uk-spec_1Want behalve de roestgevoeligheid had deze supermini ook te kampen met enorme kwaliteitsproblemen. Onderdelen van inferieure kwaliteit, slecht in elkaar gezet. Dat is in de regel geen garantie voor succes en dat bleef dan ook uit. Hoewel… Malcolm Bricklin, de succesvolle Amerikaanse zakenman die onder andere Subaru importeerde, zag wel wat in een spotgoedkoop no-nonsens stadsautootje voor die enorme thuismarkt en begon met de import van deze Yugo, onder welke merknaam het autootje aldaar beroemd werd. Berucht, eigenlijk. Hij wist er tussen 1985 en 1992 een kleine 150.000 te slijten. En slijten deed ‘ie. Behalve de slechte kwaliteit en de gebrekkige afhandeling daarvan, was ook de onderdelenvoorziening beroerd geregeld en zo veroverde de Yugo de twijfelachtige titel “Worst Car In The World”. Het model stond in ieder geval op de kaart.

Ook in Nederland

autowp-ru_yugo_55_gls_2Vanaf 1983 importeerde Lada goeroe Gremi in Groningen dit waar-voor-je-geld-model in Nederland. Hij was in elk geval goedkoop; nog geen tienduizend gulden voor de instapper. En dan stond er een heel aardig gelijnd autootje voor de deur dat relatief ruim was en nog best redelijk reed ook. Erg luxe was het allemaal niet, het moest duidelijk uit de lengte of de breedte komen. De voorstoeltjes moesten bij toeval goed zitten, de rugleuningen waren niet verstelbaar. Of ze moesten afbreken. Dat werd dan in ieder geval niet veroorzaakt doordat je vanwege een surplus aan vermogen te krachtig in dat stoeltje gedrukt werd: de bekende Fiat eenliter viercilinder in het vooronder bracht het tot 45 paardenkrachten in de Yugo 45. En tien stuks meer in de Yugo 55, u had het al geraden. Later werden er nog sterkere 1.3 liter versies leverbaar op sommige buitenlandse markten met vermogens van 60 of 65 pk. Als in plaats van het vermogen de kwaliteit aanzienlijk verbeterd was, had dit sympathieke Yugootje terecht nog best kans van slagen gehad. Šteta.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X