Bijzonder

Op de Moto Guzzi in Antwerpen. Een vreemde ervaring

By  | 

Een klassieker is om op te rijden. Toen ik dus onlangs naar Antwerpen moest, maakte ik die rit op mijn trouwe Moto Guzzi V7. En natuurlijk verliep die trip probleemloos. Na de afspraak liep ik naar mijn motor.


We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

Ik ben goed van vertrouwen

Wat aan de luie kant ook. Mijn helm en handschoenen laat ik doorgaans aan mijn motor bengelen. Toen zag ik dat een jongeman mijn helm en handschoenen van mijn Moto Guzzi pakte en doorliep. Voor sprinten ben ik niet gebouwd. Maar ik ben goed bij stem. “Mijn helm! HIJ STEELT MIJN HELM!!! STOP HEM!!!” Een meter of honderd verder maakte een mijnheer zijn indrukwekkende hond los van zijn riem en wees naar de hardloper.

De hond kon harder lopen

En tackelde de helmdief. De voormalig hardloper lag op de grond. Onder strenge supervisie van de hond. Hondenbaas en ik liepen er rustig naar toe. De dief maakte immers geen aanstalten tot vluchten meer. We ontmoeten elkaar bij de tevreden grommende hond. Van dichtbij was dat beest nog groter dan in draf. Volgens de spelregels van de club van de kermende jongeman zijn honden onrein. Maar de hond keek alsof ‘licht getint’ zijn favoriete smaak was.

De hondenman legde uit: “Ik gaf alleen het commando ‘Stop!’

Bij ‘Pak!’ bijt hij. Daar was even een misverstandje bij de hond. Maar op ‘Los!’ deed hij zijn kaken weer van elkaar. “Nou nou, daar kan hij goed ziek van worden” zei ik naar de nu huilende dief kijkend. “Welnee. Het is een sterke hond. Die wordt echt niet ziek van één keer bijten.” Een paar vroege passanten keken nadrukkelijk andere kanten op tijdens het passeren van ons stilleven.

“Bellen we de politie?”

“Nee, laten we onszelf maar redden.” De hondenman fouilleerde petman. Hij vond een dure smartphone en een portefeuille met een bedrag aan contanten dat ons liet fluiten. Plus een ID card. “He, hoor je ons?” De petmans hoorde ons. “Kijk, nu hebben we uwen telefoon, uw geld en uwen ID card. Dus heeft ge nikske nie meer. En we weten u altijd te vinden als er wat dan ook is. Zelfs als we vinden dat het te vaak regent. En als we dan komen we onverwacht en niet alleen.” Het jong kermde. De hond kreeg het commando ‘Rust!’ en ging tevreden naast zijn baasje zitten. Hij werd tussen zijn oren gekroeld en zag dat duidelijk als een positieve secundaire arbeidsvoorwaarde.

De hondenuitlater maakte een zwaaigebaar naar de kermende kruiper.

“Ge kunt gaan hoor. Ge zijt hier niet meer nodig.” De jongen krabbelde overeind en verdween hinkend. De hondenuitlater gaf me een handvol euro’s uit de net geconfisqueerde portemonnee. “Allez, neem dat. Want dat kind heeft uwen helm vallen laten. En die is nu zeker en vast gebutst.” We namen rustig afscheid met een warme handdruk. Ik ging mijn helm en mijn handschoenen uit de bosjes te halen. Er zaten krassen op het vizier van mijn helm. En één handschoen was blijkbaar zelf op reis gegaan. Maar ik heb genoeg smartengeld gehad om nieuwe handschoenen te kunnen kopen. De dag had slechter kunnen eindigen.

Prima ding, zo’n Moto Guzzi

Antwerpen ligt door allerlei bouwactiviteiten helemaal open, de Ring is nog even vol als altijd. Maar er zijn vriendelijke hondenuitlaters. De V7 startte met een druk op de knop. Blobberde tevreden op nullast. Met een klik vonden er wat versnellingsbak tandwielen verkering in het vettige duister. Ik ging maar weer eens huiswaarts. Daar had ik tenminste iets te vertellen: De oude V7 had na drie jaar slapen geen klap verkeerd gegeven. En als dat geen nieuws is?

Een prima werknemer

 

 

Nu in de winkel, het juninummer

Auto Motor Klassiek van juni ligt nu in de winkel. Dus haast u om een nieuw exemplaar te bemachtigen. Voor maar 4,99 een garantie voor zeker een paar uur leesplezier.

Als hoofdartikel hebben we een uitgebreid aankoopadvies van de Mercedes-Benz S-klasse W116. Alles wat u moet weten, vanaf zwakke punten tot specialisten en lectuur. Een must voor de koper, maar zeker ook voor de liefhebber.

In het juninummer hebben we weer een paar mooie restauratieverslagen. Een daarvan is er een van de restauratie van een Innocenti 90L uit 1981. Maar zeker interessant is ook de restauratie van de Victoria Vicky type 117, van een jonge Belgische bromfietsliefhebber. Hij heeft er nog meer gerestaureerd of in de planning staan. Waaronder een DKW en Express. Ook de Moto Guzzi V7 Special uit 1971 is helemaal gerestaureerd.

Natuurlijk worden alle auto- en motorverhalen weer voorafgegaan aan tientallen pagina's met korte berichten, vanaf praktische tips tot en met historie, klassiekers die we onderweg tegenkwamen en diverse columns waar het hebben van een klassieker, het sleutelen aan een klassieker en zelfs het hobbymatig handelen van klassiekers centraal staat. Bovendien natuurlijk ook meer dan veertig pagina’s met klassiekers te koop, die soms online niet verder aangeboden worden. Het perfecte leesvoer voor deze lastige tijden. Haal hem daarom snel in huis en neem alvast een abonnement, zodat u de volgende editie niet mist.

En verder ook nog:

  • Ford Thunderbird 1966
  • Panhard 24 CT
  • Solex van Tivan
  • Beleef de bevrijding
  • ROZ Classic 2020

Meer over wat er in deze editie allemaal staat ziet u op onze pagina deze maand.

 

Ook leuk om te lezen…


Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

5 Comments

  1. Rjab

    25 juni, 2018 at 20:47

    Getuigd van een goede smaak!!?

  2. Ed vd Meulen

    23 juni, 2018 at 06:55

    Het is misschien een beetje Wilders taal,maar je zou op iedere straathoek zo’n hondenbezitter wensen. Blijf met je vingers van andermans spullen af ! Geweldig verhaal !

  3. Ed vd Meulen

    23 juni, 2018 at 06:52

    Het is misschien een beetje Wilders taal, maar je zou op iedere straathoek zo’n hondenbezitter wensen. Geweldig verhaal !
    Ed

  4. JohsH

    21 juni, 2018 at 21:55

    Pracht verhaal!

  5. Jinny

    21 juni, 2018 at 21:33

    Hilarisch

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *