in

Onderdelen halen… Tussen de feestdagen

Het moet heel lang geleden zijn dat het een goed idee leek om net na de Kerst naar Engeland te gaan om in Birmingham Triumph onderdelen te gaan scoren. Bij – naar ik herinner – Mick Woolworth. Het was nog in de tijd dat  je op de motorfiets warm en droog blijven alleen in je dromen meemaakte. En over je vers ingevette Belstaff vetjack trok je de grootste maat gele PVC zeiljopper. Daaronder zaten alle lagen aan hemden, truien en dingen die je er maar onder kon krijgen.

Onder de gordel was het ook al zo’n laagjesdrama. Er was nog geen thermo ondergoed, maar lange, wollen onderbroeken bestonden wel. En die werkten aardig zolang ze droog bleven. Dat droog laten blijven probeerde je te verzorgen met de PVC broek die optioneel bij de zeiljopper was.

Tussen schouders en de randen van de jet-helmen kwam een zo lang mogelijke, en zo vaak mogelijk omgeslagen wollen das. De lokale dumpzaak had een paar jaar daarvoor canvas ‘hippo hands’ in de aanbieding. Die staken fier om de stuuruiteinden. Maar eerst gingen er natuurlijk wollen handschoenen in de ooit als waterdicht verkochte wanten.

Naar Hoek van Holland regende het. Maar voor we daar waren, waren we al doornat en koud. Op het Kanaal stormde het. In Engeland sneeuwde het net niet. We haalden Birmingham en gingen op zoek naar een B&B adres. Toen was B&B nog iets wat je in de kinderkamer van een gezinnetje bracht, terwijl het kind die nacht bij pappa en mamma mocht slapen.

Maar eerdere positieve individuele zomerse ervaringen gaven geen garantie voor B&B onderdak voor drie doornatte motorrijders tussen de feestdagen. Het idee was dan om een hotelkamer te nemen en die stiekem met zij drieën te delen. Als prille twintigers hadden we immers alleen in geld voor benzine en onderdelen voorzien. In diverse galmend lege hotelletjes kregen we respectievelijk te horen dat de hele toko helaas was volgeboekt. We bedachten dat Jozef en Maria dezelfde problemen hadden gehad. Maar die moeten er beter weer bij gehad hebben

Doornat, boos en intussen tamelijk wanhopig ankerden we bij een fish en chips gelegenheid, waar het warm en droog was. Om onze voeten vormden zich plassen druipwater op de tegels. De keukengrootmeester bediende ons zelf en hoorde ons betoog hoofdschuddend aan; “No fokkin’s chance that you guys find a placet o crash tonight. I’ll call a someone.”

Die belde in een bijkans onverstaanbaar dialect terwijl wij aten en draaide zich tevreden naar ons toe. “Done!” Vanonder de balie kwam een fles gin en onze redder schonk vier Colaglazen levensreddende drank. Op de net geconsumeerde vet gefrituurde fish ’n chips kon een Colaglas gin weinig kwaad.

We ontspanden, werden al iets warmer en druipten nu aanzienlijk gelukkiger uit. Het frituurgenie tekende uit waar we ons moesten melden. We bedankten hem hartelijk en gingen naar buiten. Daar stonden drie Britse koplampen ons verwijtend aan te kijken. We startten de motoren en vijf minuten later stonden we voor een vrijstaand huis dat betere tijden had gekend. Het was niet zo eng als het huis van de Addams family. Maar het hek knarste. Er ging licht boven de voordeur aan. De voordeur ging open. Een tengere figuur wenkte ons toe. De werkster bleek een oudere, duidelijk aangeschoten dame met een met een hoop tape gerepareerde bril.

Ze was ‘delighted’ over ons bezoek. En we moesten de motoren direct in de garage zetten. Daar stond een stoffige Austin Westminster en een gedeeltelijk gedemonteerde Morgan driewieler. Het was er snoeiheet. Binnen was het ook al zo warm. De dame, die zich als ‘Agnes’ had voorgesteld was dan wat tipsy, maar erg resoluut. “Get out of those wet clothes and get dry clothes. My beloved husband does not need them anymore.” We kwamen droog en bizar gekleed weer naar onze gastvrouw die zichzelf een glas port inschonk en ons ruim bediende van heel mooie whiskey. “Do not be shy. My beloved husband does not drink it anymore.” Het werd een wat wazige, maar erg gezellige avond. Gelukkig werden we niet uitgenodigd in het bed dat haar echtgenoot toch niet meer gebruikte. De kamers boven waren ook snoeiheet. We sliepen met de ramen open.

De volgende dag gingen we na een full English breakfast op zoek naar onze gedroomde motorzaak.

Die vonden we.

Hij was dicht tussen de feestdagen.

Ook leuk om te lezen:

 

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

4 Reacties

Geef een reactie
  1. Ach ach ach, Dolf. Brrrr….

    Jawel, in onze “jongere” motorjaren ondernamen we die toen, ahum, intercontionentale motorfiets endeavours naar o.a.de UK. En verder en verder.

    Ik miste in jouw schrijven de simpele maar toch o zo goede oplossing om in de kille en zo koude onbarmhartige winterperiodes, toen we nog bijna helemaal afhankelijk waren van ons tweewielige Grote Vriend en Soulmate, die in lief en leed bijkans overal,(melting together,become one with your bike),ons naartoe transporteerde, DE zo goede en simpele oplossing om dan onder je lederen broek een, door na Mary Quant,s in 1966 ontworpen ultra minirok voor vrouwen en onmiddellijk daarna die vermaledijde zgn Pantyhose, panty, anti rape uitvinding(gruwel) werd uitgevonden. Na al die zo aantrekkelijke en uittrekkelijke kousen met jarretelles) die de Ladies toendertijd nog droegen. Niet echt sexy, maar wat een isolatie van, en de dreigende onderkoeling.

    Tot zover,

    The Old Skool, oude waarden en normen respecterende Old Timer Knucklehead rider.

    Wens jou en iedereen die van je houdt en op deze zo leuke, informatieve en humoristische site, een zeer WARME New Years Eve en verder.

    • Nog iets dat niet genoemd werd: een literfles jenever in de jaszak. Een stuk benzineslang tussen de fles en de mondhoek. En dan elke keer als het koud werd een slok nemen. Friesland was ver. Maar werd gehaald. En als ik groot ben wil ik ook een knuckle! En een voorspoedig 2020.

  2. Met een groot genoegen lees ik altijd de verhalen van Dolf een ongekend schrijftalent waarbij de metaforen je onmiddellijk verplaatsen in de situatie en je zelf geneigd bent je “natte” kleding uit te trekken.
    Heel amusant Dolf

    • Dag Joop. Bedankt Gewoon gaan en ongeveer onthouden wat er gebeurd is. Als je dat maar lang genoeg doet en als je daarna Esther leert kennen, dan krijg je vanzelf ‘Mannen, motoren en (wat) meisjes. Ik zag dat ik intussen alweer stof voor del twee heb . Ik wens je een voortreffelijk 2020.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *