in

Motobi, een resultaat van broedertwist

Luisteren naar ‘die Mamma’ is goed. Dat weet elke Italiaanse man. Op aanraden van Señora Benelli dus, startten de zes gebroeders Benelli in 1911 hun familiebedrijf in Pesaro. Ingenieurs Giuseppe en Giovanni waren de techneuten; de anderen zorgden voor de centen, handel en de productie.

Giuseppe was de oudste, had revolutionaire ideeën en een wat eigenzinnig karakter. Dat was de reden dat het in 1949 uitliep tot bonje binnen de familie… Gesteund door zijn zoons besloot Giuseppe daarom voor zichzelf te beginnen. Zoon Luigi had inmiddels patent aangevraagd op een frame dat uit kokerbalken bestond (vanaf 1955 werd dit vervangen door geperst plaatstaal). Dit lichte frame was bijzonder stijf van constructie en prettig goedkoop te produceren. En dat was in de tijd dat de motorisering in Europa na WOII weer op gang kwam van het grootste belang.

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

De kracht-eieren

Vader Giuseppe had een daarbij bijzonder motortje ontworpen en deze combinatie vormde het eerste product van de nieuwe firma: F.A.M. (Fabbrica Auto Motoveicoli) met merknaam MOTO “B” aan wat nu voor sommige mensen een bedevaartsoort is: de Strada Adriatica in Pesaro. Italianen spreken de B als Bi uit en er werd besloten vanaf november 1954 de naam te wijzigen in MOTOBI. En die motorblokjes waren eerst tweetakten, maar later viertakten. Ze hadden liggende cilinders en mooi afgeronde vormen, ze waren feitelijk ei-vorming. En die ‘kracht-eieren’ werden een soort legendarisch. Dat de eieren later wat hoekiger werden deed aan het concept niets af.

Giuseppe Benelli stierf in 1957. Zijn zoons namen de leiding over.

Echt nieuwe ideeën bleven uit; de enige technische wijziging was het verhuizen van de kwetsbare kickstarter (op dezelfde as als de schakelpedaal) naar de andere kant. Het concern raakte in oprecht Italiaanse wijze in financiële problemen en er werd besloten om in 1961 om weer terug te keren tot de aloude familie Benelli. Zowel de naam MOTOBI als Benelli prijkten sindsdien op de motoren, scooters en bromfietsen uit de Motobi stal. Ook de latere Benelli modellen werden onder beide namen verkocht, omdat een deel van de kopers gewoon de voorkeur gaf aan het rijden op een Motobi. Daarbij was het luxere model trouwens voorzien van de naam Motobi. Benelli vergrootte de straatversie nog tot 200 en 250 cc en nam in 1974 het ei uit de productie.

Beeldschone eieren

Met Pasen had je ze niet beter kunnen treffen. En als we het nu even op de viertakt Motobi’s houden: Wat waren dat een perfecte stukjes Italiaans beeldhouwwerk. Ambachtelijk en elegant met een flinke scheut stoere brutaliteit in de lijnen. De eencilinder stoterstangenmotor leverde niet de 200 pk van de meest recente Kawasaki’s. Maar voor een motorfiets die zo rank was als een bankenveloppe die op zijn kant staat was de 20 pk 250 cc genoeg voor een top van zo’n 130 km/h. En dat dat beduidend minder is dan zo’n elektronisch op 299 km/h afgeregelde moderne krachtpatser. Maar ja… 299 km/h… Wat moet je er mee?

Zeker in de huidige, op alle fronten beperkte mogelijkheden is zo’n Motobi, of laat er Benelli op de tank staan, een motorfiets om mee over de leukste secundaire wegen te dansen. En hij is ook nog eens onderhoudsvriendelijk. En dat er iemand was die verbaasd uitriep: “Ik dacht dat het een Yamaha FS1 was!”… Nou ja. Laat maar.

Lees ook:
– Meer verhalen over klassieke motoren
De Benelli 500-4. Beter goed gestolen dan slecht bedacht
Benelli Tornado
Laverda 1000 3C. De Laverda driecilinders
Malanca motorfietsen

2 Reacties

Geef een reactie
  1. IK heb een Benelli SprintMaster uit 1963.
    50 cc bromfiets
    Helaas geen “”Jan Jonker-frame”” maar wel een mooie fiets.
    Zelfde als die Benelli Sei.
    Ze konden daar in Pesaro machtig mooi tekenen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *