Motoren

Malanca motorfietsen

By  | 

Malanca (1956-1986). Dat is voor toch aardig wat mensen een naam die ze wat nadenkerig laat kijken. In verband met de bouwjaren van de denkers zitten we dan in de hoek van de ooit zo geroemde Italiaanse sportbrommers die alle Duitse en Nederlandse brommers er zo ongelofelijk lomp lieten uitzien. Ze zagen er onwaarschijnlijk snel uit. Ze waren zo rank dat ze er onder het gebilte van een stoere Groningse of Noord Hollandse knaap eigenlijk onwaarschijnlijk klein leken. Bedenk wel dat gemiddelde Zuid Italianen indertijd maar zo’n 165 centimeter boven de grond waren afgezaagd.

De beeldschone Italianen werden dan ook aanzienlijk minder verkocht dan de zoveel meer op het Noord Europese formaat afgestemde Kreidlers en ‘Dappjes’. Malanca maakte niet alleen brommers. Malanca maakte ook motorfietsen. Die waren trouwens even rank gestileerd als de 49 cceetjes die hier sporadisch verkocht werden. Alleen in de maat ‘small’ inplaats van ‘extra small’. In de USA en Azië deed Malanca het niet onaardig.

In den Beginne

In zijn werkplaats in Bologna begon Mario Malanca mechanische onderdelen en naven te produceren voor wielen van motorfietsen, wat later bouwde hij er complete motorfietsen. De eerste verscheen in 1956. In de daaropvolgende jaren versnelde de verkoop met markten eerst in Italië en vervolgens in Azië en de Verenigde Staten. De zaken gingen dus niet onaardig. In 1960 werd er een nieuwe fabriek gebouwd voor de productie van Malanca-motoren, en daar werden ook twee scooters geboren, de Vispetta (1962) en de Super Vis (1963-1969).

Alle inkomsten naar de wedstrijd afdeling

In 1968 maakte Malanca zijn racedebuut met twee beroemde renners, Walter Villa en Othello Buscherini. Binnen vijf jaar won het Malanca-team zes kampioenschappen in de 50cc- en 60cc-klassen, en Buscherini won twee rondes van de 125cc GP. In 1985 vocht het team in de 250 GP met de rijder Stefano Caracchi. In 1978 trad Mario’s zoon Marco op als CEO van het bedrijf, nu Malanca Motors SpA genoemd. De productie werd gericht op 125cc-sportmodellen die populair werden bij wijdstrijdrijders.

Toch te vroeg verhuisd

De fabriek verhuisde naar een nieuwe faciliteit in via Pila 6 in Pontecchio Marconi. In 1986 ging het bedrijf ten onder aan zijn aspiraties en viel het doek voor Malanca.

Niet veel Malanca motorfietsen hier

Het treffen van een Malanca motorfiets valt een beetje onder de wet op de kansspelen. Brommers van het merk vind je hier eerder. Die zijn massaal en voor ´weinig´ meegekomen uit plaatsen zoals Imola toen de bromfietsgekte hier los was gebarsten. Maar Malanca motorfietsen? Dat zijn toevalstreffers. Net als de motoren van Aspes en dergelijke. We vonden ons fotomodel, een  Malanca 125 EC2 van 1975 met wat elektrisch werk, het zal dus wel een vergeten project zijn, bij Wisper Classics. De machine is motortechnisch okay, heeft geen kenteken maar er kunnen een set expansiepijpen bijgeleverd worden voor degene die ermee wil deelnemen aan demoraces. Maar zou het geen zonde zijn om zoiets vertederends alleen op het circuit uit te laten? De staat van de motor vraagt erom hem gewoon op kenteken te laten zetten.

Een negatief koopadvies

Voor mensen die zich door nostalgische passie mee laten slepen: Koop zo’n machine ‘alshetublieft’ niet als u groter dan 1 meter 90 bent en meer dan honderd kilo weegt. Zo’n Goddelijk Nederlands postuur gaat niet samen met het formaat van deze Malanca.  Kinderen zullen gaan huilen. Honden blaffen. Vrouwen lachen u uit. En dat wilt u zo’n plaatmooie, uiterst gevoelige Italiaan niet aandoen.

Met Dell’Orto SHB 19 B werd deze atleet opgegeven voor 15 pk. Met een VHB 22 F zou hij 18 pk sterk zijn. En of de van elektronische ontsteking voorziene ADHD’er daar echt 135 kilometer per uur snel mee was? Ach: Italianen en cijfers…

De concurrentie van toen

Aspes Yuma
Benelli 2C
Bultaco Streaker
Fantic Motor Strada
Italjet Buccaneer
Montesa Crono
Motobécane 125 LT
Laverda LZ
Zündapp KS-WK

Malanca

Malanca

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

    2 Comments

    1. Peter

      6 september, 2019 at 18:35

      De tankdop alleen al, Benelli bromfietsen hadden precies zo’ n mooie dop die naar achter open ging.

    2. Peter

      29 augustus, 2019 at 15:11

      Wát een mooi machientje zeg.
      Ik had echt nog nooit van dit merk gehoord, ook nooit één gezien trouwens.
      En toch heb ik m’n brommerjaren beleefd in begin 80er jaren (Yamaha FS1, Zundapp CS 50, Puch Maxi) leuk spul.

    Leave a Reply

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *