Motoren

De Honda CB1100RC (1982) , een Echte Race Replica

By  | 

De wet van de remmende voorsprong

Honda had in 1969 de het motorrijden veranderd met de introductie van de eerste – ‘superbike’, de Honda CB750. Maar al snel trad het effect van ‘de remmende voorsprong’ op. Vanaf midden jaren zeventig hadden viercilinder lijnmotoren dubbele bovenliggende nokkenassen. Punt. De Kawasaki Z1000, de Suzuki GS1000, de Yamaha XS1100 hadden het merk met de vleugel in zijn logo inmiddels , jawel, daar komt hij: overvleugeld in technisch opzicht, in de verkoopcijfers en inmiddels ook op de circuits.

En omdat ‘gezichtsverlies’ in Japan nog veel meer dan ‘een dingetje’ is kon Honda dat niet op zich laten zitten. De wedstrijdafdeling van Honda maakte daarom plannen om in het grensgebied van de mogelijkheden van de homologatie wetgeving de ruimte te zoeken. En een echte racemotor te bouwen. Een motor die ook op de weg zou kunnen komen als excuus voor een winnaar op de circuits. Slim toch?.

Honda RSC stak slim in

Als er niet zwart op wit staat dat het niet mag, dan mag het. Binnen dat kader werd het mogelijk de CB1100R te maken. Er werd een minimale productie ter homologatie vereist. Waarom zou je er dan veel meer van maken? Het resultaat van die slimme regeltjeslezerij was de CB1100R, die in eigenlijk een met ongelimiteerd budget doorontwikkelde CB900F met een kuip was. Alle componenten werden pijnlijk nauwkeurig bekeken en met uiterste zorg gemonteerd.

Het rijwielgedeelte, vering, de remmen; alles was van absolute topkwaliteit. In de drie jaren dat de 1100R gebouw werd, gingen de ontwikkelingen trouwens gewoon door. De eerste serie CB1100RB (’81) had een halve kuip, was rood en wit gekleurd, had magnesium blokdeksels, Comstar-wielen met ‘ruggelings’ gemonteerde spaken en een solozitje. En onlangs vond CMSNL eigenaar Mike Buttinger, mogelijk ’s werelds grootste online handelaar in onderdelen voor klassieke Japanse motoren, nog een exempllar vers in het krat. Daarna kwam de Honda CB1100RC in 1982. Die Honda CB1100RC was behoorlijk geactualiseerd met een volle kuip, rood, wit, blauwe kleuren, goud geanodiseerde ‘boomerang’-wielen en satijnzwarte uitlaten. De Honda CB1100RB en Honda CB1100RC werden enthousiast en met groot succes ingezet in de racerij. En daar sneuvelden er best een paar bij. Dat maakt ze nu extra schaars. Want bij productie-aantallen van omstreeks de 1500 exemplaren per serie hakken de crashes er flink op in.

Relatief veel overlevenden

Als derde, en laatste, model kwam er dan nog de Honda CB1100RD. Daarvan werden net als de Honda CB1100RC 1500 exemplaren geproduceerd, maar omdat er met de RD niet echt actief geracet is, is dit nu het minst zeldzame model. Er zijn domweg meer overlevenden. De RD kreeg metallic kleuren, en een rechthoekige achterbrug, zwart chromen uitlaten en wat kleine aanpassingen aan het kuipwerk

De basis van generaties sportievelingen

De Honda CB1100R heeft voor Honda en HRC een basis gelegd, die tot nu aan toe op productiemotoren gebaseerde racers voortbrengt. De VF1000R bijvoorbeeld, was daarbij ook een woest ding maar zou, ondanks dat hij de eerste V4 met tandwielaangedreven nokkenassen voor op de openbare weg was, nooit het succes proeven krijgen dat de CB1100R wel verdiende. Die ‘dikke’ VF-R was te zwaar en daarom werd er voor het circuitwerk vaak gekozen voor de lichtere, maar bijna even snelle VF750.

Die tegenvallende successen van de erfgenamen onderstreepten enkel het stoere jongensimago van Het Origineel, Honda’s laatste groter dan 750cc zijnde productieracer tot de komst van de CBR1000RR in 2005.

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X