De herinneringen van Rolf Wassens – Deel 9: Een val is een schande

In dit negende deel van “De herinneringen van” blikt Rolf Wassens terug op een aantal lessen uit zijn rijervaring en vertelt hij over de overgang naar een Honda Pan European en de terugkeer naar BMW.

Een val is een schande

De K 100 was total loss, vooral omdat ik geen beschermbeugels om het motorblok had en de vork was krom. De kosten die ik er net aan gemaakt had, kreeg ik niet van de expert vergoed, maar de verzekering van de schuldige automobilist heeft mij wel goed behandeld. Was dit te voorkomen geweest? Aan een kant wel – mijn schaduw lag in mijn verlengde voor mij. Ik had dus de zon achter mij, en ik kon weten dat ik dan slecht zichtbaar was. Ik had ook niet de automobilist aangekeken. Aan de andere kant vertelde de automobilist tegen de politie: “Ik had gedacht dat er toch geen verkeer was op zondagmorgen.” En “die motor kwam uit de lucht vallen.”

Misschien was ik wat overmoedig door de goede wegligging van de motor en de trainingen die ik net met goed resultaat had gevolgd. “Je moet altijd denken dat je met je vijanden te doen hebt” – die was ik vergeten. Ik had een paar boeken die heel goed zijn om scherp te blijven, vooral ‘Das grosse Handbuch für Motorradfahrer’ van Robert Poensgen. Ik las motorbladen en ik had kameraden die motor reden – hoewel dat er steeds minder werden. Gerekend naar de ongeveer miljoen kilometers die ik heb gereden en twee niet-levensbedreigende valpartijen vind ik het (tot nog toe) wel meevallen. Ik reed onder alle omstandigheden en meestal alleen. Opvallende kleding droeg ik soms wel, maar vaak niet. Mooiweer rijden in groepen is veiliger, maar ik hou niet van het rijden in groepen. Ik gebruik de motor als vervoermiddel. Het leuke is het buiten zijn, de ruimte om je heen, en een beetje risico.

Gevaarlijke ervaringen en ongelukken van anderen

Een motormaatje had meer pech. Hij reed op een zondagmiddag met zijn oude Triumph weg om een rondje te rijden met zijn nieuwe kleding. Hij zwaaide naar vrouw en kinderen, maar werd tussen Den Ham en Aduard doodgereden door een dronken idioot die met zijn zwarte Golf de binnenbocht nam. De idioot had al eerder iemand doodgereden en zijn rijbewijs had hij ook al eens in moeten leveren. Waarom mag zo een nog blijven rijden? Na dit ongeluk werd zijn rijbewijs weer ingenomen, maar na enige tijd reed hij gewoon weer.

Ik kende meer motorvrienden en ook neef Wim die dodelijk zijn verongelukt. Gevaarlijk is het dus wel, daar moet je je van bewust zijn, maar je kunt ook gewoon pech hebben. Voor elke kruising stil gaan staan werkt ook niet. Zo van: ‘ik weet dat ik voorrang heb, maar weet hij het ook?’

Er zijn ook motorrijders die gek zijn, zoals de jongeman die in de bebouwde kom van Assen met 140 km/u dwars door een auto reed. Net achter de voorstoelen langs, de automobilist kwam met de schrik vrij. De motorrijder had ‘alles gebroken wat je kunt breken’ maar overleefde de crash.

De overstap naar Honda

De K 100 verkocht ik voor een klein bedragje aan een kennis; hij rijdt met een kromme voorvork en een scheur in het blok nog steeds. Bij Motoport Hoogezand ging ik op een paar motoren proefrijden en het werd de Honda Pan European, de ST 1100. Dat was een perfecte motor; reed nog beter dan de K 100, meer windbescherming, goedkoper in benzineverbruik, erg stabiel en stuurde ook nog eens fantastisch goed. Mijn echtgenote was er een groot fan van. Ik heb er zo’n 60.000 km mee gereden; het was een zwarte met veel lampjes, in het donker leek het wel een kerstboom. Van oorsprong Amerikaans, dus hij telde mijlen in plaats van kilometers. Daar moest je mee oppassen, want je reed met zo’n Pan al gauw te snel. Een keer ben ik aangehouden door een politie-motorrijder; ik reed bijna 140 waar ik 80 mocht. Dat zou mij m’n rijbewijs kosten. Maar de hermandad moest lachen toen ik de helm afdeed: “Ik zie het al, hoe ouder hoe gekker.” Ik maakte kans, dacht ik. En waarom ik wel zo hard reed? “Ja, ik heb mijn vrouw een paar dagen niet gezien – dat was ook zo – en ik heb zin in koffie.” Je kan het beste maar eerlijk zijn, dacht ik. Verder was ik zeer schuldbewust. Ik kon kiezen: of m’n rijbewijs kwijt of een waarschuwing. De politie is je vriend.

Terug naar BMW

Na verloop van tijd kwam ik met de Pan teveel in de kosten, en ik had de achterkant van een K 1100 RS met het BMW-schildje gezien. De Pan was beter, maar ik miste de BMW. Dus ruilde ik de Pan in voor een nog heel mooie R 1100 RS bij een BMW-dealer. Er zijn zo van die dingen die je achteraf niet had moeten doen, en hoe ouder ik word, hoe meer van dat soort zaken zich opstapelt. Dit was er één van.

Lees verder in deel 10, waar Rolf terugkijkt op zijn lange motoravontuur en de blijvende impact ervan.

Lees de afgelopen edities terug via deze links: deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5, deel 6, deel 7, deel 8.