Sluitingsdatum meinummer -> 17 maart
De herinneringen van Rolf Wassens – Deel 8: De K-serie en een onverwachte klap
In dit achtste deel van “De herinneringen van” vertelt Rolf Wassens over zijn overstap naar de BMW K-serie, de voordelen van deze motoren en een ernstig ongeluk dat een grote impact had op zijn leven en rijden.
Ontmoeting met de K 100
Ik had erg veel tijd nodig om de R 60/6 klaar te krijgen, omdat ik veel zelf moest doen en weinig tijd had. Ik reed ondertussen op de MZ, maar die was voor verre ritten niet snel genoeg. Een anesthesist die ook in motoren handelde, een erg handige monteur bovendien, had een K 100 RS staan. “Neem maar even mee”, zei hij, “dan weet je hoe goed die dingen zijn.” Hij had niet verwacht dat ik zo enthousiast werd van die motor dat ik hem meteen kocht – voor 1.000 gulden. Hij had ongeveer 100.000 km gelopen. Ik vond de K 100 vergeleken met de R 60/6 veel beter sturen, stabieler, comfortabeler, stiller, zuiniger, betere zithouding. Gewoon de perfecte motor, maar geen boxer (de beenbescherming was ik alweer vergeten). Sindsdien heb ik altijd een zwak gehad voor een K100 of 1100 RS, of ook de K 75 – volgens menigeen beter dan de K 100 en zelfs het beste wat BMW ooit heeft gebouwd.
Ik ben er overal mee heen geweest, naar Budapest, Zweden, Polen, Schotland (met een vriendin die ook een BMW had, een R 1150). Ik verkocht mijn inmiddels weer in elkaar gesleutelde R 60/6 aan een liefhebber in Hellendoorn. Toen hij ‘m ophaalde, zei hij nog dat het motorblok van een R 60/6 niet stuk te krijgen is, behalve met een grote voorhamer. Ik kreeg meteen spijt dat ik ‘m had verkocht, ik had de motor heel lang gehad. De tranen schoten mij bijna in de ogen toen de man wegreed met ‘mijn’ motor op de aanhanger. Maar ik had geld nodig om de K 100, de betere motor, op te frissen.
De K100 opknappen
Bij Arnold in Kolham heb ik er hyperpro voorveren in laten zetten en ik heb de motor bij mijn zwarte spuiter over laten spuiten. Hij zag er prachtig uit en hij reed ook geweldig. Helaas duurde de vreugde niet heel lang, want ik werd onderuit gereden op weg naar een kerkdienst waar ik orgel moest spelen.
De klap
Er was in alle vroegte geen verkeer op de weg, behalve een Renault bestelautootje dat stil stond om mij voorrang te geven. Ik draaide de bocht in, en toen reed hij toch op. Even dacht ik dat het net goed ging terwijl ik uit alle macht probeerde de motor weg te trekken, maar toen stuurde hij nog meer naar rechts en tikte mij onderuit. Ik viel op mijn rug en achterhoofd. Als het zo langzaam gaat, heb je gek genoeg geen tijd om jezelf goed te laten vallen. De ambulance kwam, maar ik wilde naar de kerk, want het koor had mij nodig, vond ik. De ambulance bracht mij erheen met de nodige consternatie als gevolg, maar omdat er twee artsen in de kerk zaten mocht ik spelen. Dat ging goed, maar een dag later kon ik niet uit mijn woorden komen, en nog lange tijd kon ik niet tegen lawaai. Verkeer was zelfs op fietssnelheid erg bedreigend en alles begon te bewegen.
Dus toch maar even niet werken, maar natuurlijk zo snel mogelijk met de MZ die het nog wel deed, op pad, heel langzaam op rustige weggetjes, voorzichtig het tempo verhogend tot dat weer ging. Een bewijs dat je gewoon door moet gaan: de twee dingen die ik meteen deed waren pianospelen (toch wel intensief denkwerk) en motorrijden. Daar had ik geen last van, maar ik heb nog lang moeite gehad met allerlei andere activiteiten, vooral met telefoongesprekken en grotere groepen – aan beide heb ik een hekel, dat kwam niet zo slecht uit.
Lees verder in deel 9 over hoe Rolf zijn motorpassie ondanks alles voortzet en welke nieuwe uitdagingen hij aangaat.
Lees de afgelopen edities terug via deze links: deel 1, deel 2, deel 3, deel 4, deel 5, deel 6, deel 7.
Spartelen, op de rug en achterhoofd terechtkomen, dat ken ik uit eigen ervaring toen ik met Blauwtje onderuit ging. Evenwel bleef het gelukkig beperkt tot een whiplash en ‘minor damage’ aan de fiets. Een andere gebeurtenis liet mij evenwel voorgoed kennismaken met de fenomenen van het hoofd zoals Rolf ze benoemt. Ik ben blij dat ik na herstel nog kan en mag motorrijden.
Zo’n K100 loopt fantastisch natuurlijk, zo mijn kennismaking met een K100RS, een RT maar ook een K75. En dan toch, dat eigenwijze boxergevoel. Dat blijft zich opdringen. En zo staan hier twee boxers in de garage en kan ik kiezen met welke ik op stap zal gaan naar de winkel of gewoon voor de fun of wat dat ook 😃
Had in mijn jongere jaren een vriend die ook BMW reed, ook zo’n K-type, en wegens revisie van zijn BMW van de dealer tijdelijk een BMW kreeg met voetbeschermers (liggende cilinders dus). En altijd op de terugreis van zijn werk een sluiproute nam naar zijn huis waar hij met zijn K-type tussen twee ijzeren Amsterdammertjes door reed om sneller thuis te zijn. Hij was ook sneller, maar niet thuis, maar in het ziekenhuis met een gebroken voet. Alles is redelijk nog goed gekomen, de schade aan de BMW van de dealer is onderling geregeld. De leen-BMW was meer een thuiskomertje: de linker cilinder was compleet afgebroken. Zo zie je maar weer, oppassen als je op een andere motor stapt!
Duidelijk
Een neef werkte toen bij BMW Belgium, die stelde mij de K100 voor om er een hele dag te gaan rijden. Ik reed met mijn Honda CB125S ‘76 die ik ook via hem had gekocht naar Boeghout. De afspraak was dat ik hem terug bracht met volle tank. Na de uitleg van de knoppenwinkel, reed ik richting Hoei om daar heel de dag de provincie Luik te verkennen. De benzinelichtjes waren de enige minpunten die ik ervaarde, hij reed heel veel soepeler dan mijn Honda, schakelen deed ie ook veel beter. Al bij al had ik heel veel pijn in het hart als ik hem afleverde en met mijn Honda terug naar huis reed. Groetjes Lieven
Dat wasdanook een oneerlijk vergelijk!
Dat verhaal rond dat Renaultje roept wat nare herinneringen op. Voor mij gelukkig geen schade, maar krijg er nu weer de hartkloppingen van. Ik denk dat alleen de psychologie kan verklaren waarom een automobilist met wie je notabene oogcontact hebt, toch optrekt.
Kijken wil nog niet zeggen ‘zien’