in ,

VW Passat. Herinneringen aan een sterkhouder

Taxaties mobiel

Volgens ingewijden is de rol van de VW Passat Sedan over een tijdje uitgespeeld. En dat doet mij wel iets. Vaak wordt de Golf als ruggengraat van Volkswagen beschouwd, maar de nog langer lopende Passat vertegenwoordigt eveneens decennialang het zenuwstelsel van VW. Als eerste van een geheel nieuwe generatie zette hij specifiek voor VW de toon vanaf 1973. Niet te verwarren met de K70, want die zong toch een heel eigen lied, waarvan de muziek in Neckarsulm werd gecomponeerd. En die na de komst van de altijd sympathieke Passat een stapje omhoog ging in het VW-programma.

De Passat dus, opvolger van de bekorende en toen verouderde Typ 3. Zeker met de generaties B1 en B2 heb ik iets. Neem die allereerste Passat, met die markante schuin aflopende en hoekige achterzijde en de EA 827 motorenfamilie. Natuurlijk. De gelijkenis met de eerste Audi 80, die als coach en sedan leverbaar was, is er. En toch was Typ 32 méér dan een Audi 80 met een schuine achterkant. Hij had echt een eigen gezicht, en VW ontwikkelde bijvoorbeeld ook een speciale achteras voor de Passat. De subtiele handtekening van Giugiaro maakte het VW plaatje aantrekkelijk. Klanten hadden bovendien al snel voldoende keuzemogelijkheden.

Favoriet met TS badge

Mijn favoriete Passat carrosserie was die met vier deuren, met dat markante derde zijruitje en de Doppelscheinwerfer aan het front. En ik was altijd een beetje jaloers op diegenen die de vierdeurs TS met een 85 PK motor uit de VW schappen trokken. In Viperngrün Metallic, Hellas Metallic of Marathon Metallic was die niet te versmaden. Puike auto hoor, men kwam met iets fraais voorrijden. Bovendien stond de lichtvoetige stijl mij wel aan. That’s the way, I like it zong KC and the Sunshineband in die tijd. En zo was het. De Passat, en zeker die TS, had een mooi eigen plaatsje in zijn Europese klasse. Hij kwam ook altijd groter over dan hij was. Vond ik tenminste. De facelift Passat voor modeljaar 1978 vond ik iets serieuzer, iets minder aantrekkelijk ook. Hij leek zwaarwichtiger en verloor wat glans. Letterlijk, want geheel in de trend van die tijd monteerde Volkswagen kunststof bumpers. Tot in 1980 liep de Passat zo door.


B2, oersolide herinneringen

En toen kwam generatie B2. Als hatchback, als Variant en als sedan. Tot 1985 was de B2 als sedan een zelfstandig model dat luisterde naar de naam Santana. Vanaf 1985 verdween die naam en heette de sedan ook Passat. Aan de B2 generatie bewaar ik de beste Passat herinneringen. Ik vond dat een fijne auto, ik reed daar vroeger regelmatig in. Ik werkte in mijn vakanties en op de zaterdagen voor de familie Commandeur, en die was nadrukkelijk aanhanger van het toenmalige VAG geloof. Ik weet het nog goed. Ik mocht begin jaren negentig regelmatig op pad met een vijfdeurs Passat B2 Turbodiesel van de baas. Een geweldige auto, zeker gemeten naar de tijdsgeest van toen. Die Passat kwam uit 1986, het was er één uit de B2 facelift serie. En die zat oerdegelijk in elkaar. Hij gaf je het idee dat hij voor de eeuwigheid was gebouwd, zoals meerdere VW’s uit die tijd

Lifestyle zonder crossoversaus

Het was de tijd waarin vooral leuk uitgeruste stations symbool stonden voor lifestyle. SUV’s, MPV’s en aanverwanten kwamen nog nauwelijks in de boeken voor, laat staan crossovers.  En wie bij VW het outdoor gevoel met dakrail, ruimte en Allradantrieb zocht, bestelde een Passat Synchro. Of een Typ 2 T3 Synchro. Om een paar voorbeelden te noemen. Toen kon men in ieder geval nooit voorzien dat een succesvol model uit de gevestigde D-segment orde ooit nog eens zou moeten wijken voor de moderniteiten van dertig jaar later.

Verdiend sedan-pensioen

Gegadigden voor een Passat kunnen gelukkig nog een tijdje bij VW terecht. Naar verluidt blijft de Variant ook in productie als de nieuwe generatie klaar is. Maar als de Passat sedan met pensioen gaat, kunnen klanten in house bij SKODA terecht. Dat heeft met de Octavia en de Superb goede alternatieven. Of men kijkt voor een SUV of crossover. Natuurlijk vindt men die ook bij VW en de concernzusters. Of elders. Het zijn die producten, die ontwerpstijlen, die de sage van de kloeke D-segment sedan steeds meer onder druk zetten. De Passat sedan was een sterkhouder in het D-segment. En na een mooie en lange carrière, die als sedan in 1988 begon, verdient hij zijn pensioen. Vooralsnog ziet het er naar uit dat de nieuwe B9 als Variant in Europa leverbaar blijft. Een schrale troost, want zo blijft een sterke en historische naam nog een tijd onder ons. Al kan dat binnen de huidige trends en marktomstandigheden straks zomaar anders zijn.

Feestdagen content banner

 

5 Reacties

Geef een reactie
  1. HP-82-FN. Dat kenteken droeg de, B2 begrijp ik uit dit weer leuke stuk, Passat van mijn vader.
    Het was een Silverstar. Luxere bekleding, aparte striping en, ik dacht 15″ lm Ronal spaakvelgen om het kekke uiterlijk te completeren.
    DE herinnering die ik aan deze VW koester? Het is de eerste auto van mijn vader waarin ik mocht rijden, geweldig. Als voormalig vertegenwoordiger zat hij veel op de weg en kon, ondanks een visuele handicap, erg goed rijden. Nog steeds volg ik zijn tips als, even met je licht seinen voordat je een straatkruising overgaat of kijk bij mist goed naar de zijstrepen op de weg. Ook ìk heb een plaid in mijn auto en in de koude maanden een paar handschoenen.
    Wat zou-ie nu zeggen als hij in mijn Abarth zou rijden?

  2. Karakteristieke VW. Maar helaas berust het ‘legendarische’ vooral op marketing.
    Ik vind de eerste serie wel de sympathiekste van alle Paserati’s.

    Overigens het silhoutte van de eerste komt aardig overeen met dat van de Renault 16. Die natuurlijk wel vanaf het begin een grote achterklep had.

  3. Prachtige Passat die mn vader had gekocht toen we net terug in NL waren gekomen uit D.
    Niet in deze Sahara gele kleur maar in een pimpel-fluo-groene kleur waar er maar een paar van zijn verkocht. Een hedendaagse millieufanaat zou er nu vrolijk van worden. Er was ook een fluo-oranje kleur, waar KWAlexander vroluk van zou worden. Was i.i.g. Veeel vrolukker dan al het wit/grijs/zwart van tegenwoordige leasebakken. Valt in de mist/nacht i.i.g. Veel beter op..
    Was een 1300. Hebben m maar kort gehad.
    Zelf zo’n 20 jaar later een TS voor HFL250 gekocht. Was volgens mij een tweetakt🤢. Startte altijd op de laatse rondjes die de accu eruit wist te persen. En dan was het altijd mistig in de straat. Moet wel een moderne auto zijn geweest. Want na een snelle rit naar Shiphol, was een cylinder permanent uitgeschakeld en wou hij niet meer harder dan 130 kmh. Toen was er ook al millieu in vw’s verwerkt🤔

  4. De B1 was na de 411 de 2de VW die niet best uitpakte bij mijn vader. Zeg maar rustig een drama auto . De 411 had al de nodige kuren, (pa was een VW man met een brilkever , een ovaalkever en een 1500 ponton als voorgangers) maar de eerste Passat (met de kleine kofferklep dus geen hatchback) luste bij elke tankbeurt vanaf nieuw een ruime liter olie en hij was niet de enige die er last van had. Nog 2 in de familie/kenissen kring hadden hetzelfde euvel, dus zo geweldig waren ze toen al niet en uiteraard wilde de dealer cq de P clan er pas wat aan doen toen die 1 jaar garantie voorbij was….Pa zelden zo duivels gezien , na vele malen klachten indienen om ze aan te sporen er wat aan te doen, toen ze er eindelijk wel wat aan wilden doen , maar kon dan wel zelf dokken. Het was gelijk de laatste VW. En eigenlijk is er hedentendage nog niks veranderd aan oliezuipen en garantieperikelen bij die club. Daarna overgestapt op de een paar probleemloze Ford Taunussen.

    • Ook ik heb he-le-maal niets met Volkswagen(s).
      Dat begon al in 1980 toen mijn vader een 75er Golf 1.1 kocht, veel te duur en hartstikke kaal, bij de VW-dealer met een beetje garantie (nou ja, wat daar voor door moest gaan, dus feitelijk wassen neus). Die kon enkele maanden later terug naar de garage met een gebroken (!) koppelingsplaat. Verder was de Golf niets bijzonders, op 2 dingen na: hij zoop benzine en olie als een ketter. Mijn bijnaam voor hem was dan ook de “Oelschlucker”. Nu had ik zelf in die tijd een Chevrolet Camaro, 4.1 liter zescilinder met handgeschakelde 3-bak, die verbruikte geen druppel olie. Ik vergeet nooit meer die vrijdagavond dat we beiden waren gaan tanken. Mijn vader in de Golf de duurste super en ik in de Camaro de goedkoopste normaal. Het prijsverschil weet ik niet meer, maar het Golfje kwam net aan de 1 op 9 en de Camaro aan bijna 1 op 11. Ik heb mijn vader zelden zo beteuterd zien kijken.
      Van de ca. 40 auto’s die ik in mijn leven heb gehad waren er ook 2 van VW. Een 85er Passat diesel (een B2 blijkbaar lees ik hier), en die was zonder meer goed, en een 82er Golf GTI, en die was verschrikkelijk, wat een hok! In mijn top3 slechtste auto’s staat die op 1.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

The maximum upload file size: 8 MB. You can upload: image. Links to YouTube, Facebook, Twitter and other services inserted in the comment text will be automatically embedded. Drop files here

Nu in de winkel

Bekijk de 40 pagina's tellende preview via deze link of een klik op de omslag.

Het decembernummer, met daarin:

  • Restauratieverslag Fiat 1900 B Granluce
  • Restauratieverslag Renault 5 Alpine Turbo
  • Austin 3 Litre
  • De Golf Cabriolet en de Creme21 Youngtimer Rallye
  • Restauratieverslag Hoffmann Gouverneur MP 250-2
  • Kawasaki GTR 1000
  • Visser’s Ambulancemuseum
  • Dubbel gebruikte typeaanduidingen Deel XX
omslag 12 2022 300

Het perfecte leesvoer voor een avondje of meer ongestoord weg te dromen. Hij ligt nu in de winkels. Een abonnement is natuurlijk beter, want dan mist u geen nummer meer en u bent nog eens veel goedkoper uit ook. Niet verkeerd in deze dure tijden.

WSK. Leuke brommers

Tuning uit een doosje met stekkers