in

VW 1600 Fastback uit 1972 al 35 jaar in de familie. 

VW 1600 Fastback uit 1972

Als je regelmatig rond gaat snuffelen dan vind je soms tussen al het moderne blik een fraaie klassieker staan, zoals deze luchtgekoelde Volkswagen 1600 fastback uit de jaren 70. Omdat hij al enige weken op dezelfde plaats bleef staan bij een garagebedrijf was de belangstelling gewekt om eens te vragen naar de achtergrond van deze klassieke VW. 

Door: Dirk de Jong 

We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

Er werd contact gezocht met de eigenaar die alleen wist te vertellen dat de auto in 1985- gewoon als oude auto- was aangeschaft. De zoon des huizes was meer gecharmeerd van een VW Golf, zodat de auto na wat cosmetische aanpassingen gewoon werd weggezet. Wij denken vaak dat bezitters van bijzondere klassiekers hun passie uitdragen, maar dat het ook anders kan laat zien dat een ieder het op zijn eigen manier beleeft. Men wilde liever geen namen noemen, maar gaf wel de gelegenheid foto’s te maken en deze vervolgens voor de echte liefhebbers te publiceren. Ook omdat de auto op dit moment- zo nu en dan- wordt gebruikt en dus weer zichtbaar is in het hedendaagse verkeer. 

Pure passie

Wij willen wel even onze passie omzetten in ‘woorden’ om deze Volkswagen 1600 fastback te beschrijven. Het is een praktisch en doelmatige auto die nog steeds mooi is om te zien. Onder het achter doorlopende dak is veel plaats. De bergruimte achterin is royaal, waar natuurlijk de bekende solide VW motor ook zijn plek inneemt. Eigenlijk heeft deze VW Fastback twee bagageruimtes, voorin is er ook voldoende plaats, dus een extra voordeel. 

VW enthousiasten 

De luchtgekoelde Volkswagens zijn nog steeds geliefd, en in zijn tijd was deze 1500/1600 serie een belangrijke auto voor het concern. Bij deze fraaie VW 1600 fastback kun je goed zien dat er een face-lift is doorgevoerd. De geprofileerde bumpers en de grotere achterlichten geven een heel ander aanzien dan het vorige model. De ‘voorsteven’ werd niet alleen langer maar ook steiler, het VW embleem kwam nu duidelijker op de neus. Op deze manier heeft de familie toch een kleine bijdrage geleverd een het heden en VW verleden en daar kunnen wij dan weer tevreden over zijn.

19 Comments

Leave a Reply
  1. ik heb net dezelfde, ook de kleur. Is helemaal gerestaureerd in 2017 en is een plezier om mee te rijden.smaken verschillen , gelukkig of we reden allemaal met dezelfde en liepen achter dezelfde vr…. 😉

  2. Oranje wil nog wel eens voorkomen als lakkleur op nieuwe auto’s. In 2012 wilden we onze Corolla Verso verkopen. Een Honda Jazz (zuiniger, krapper van buiten maar niet veel minder ruimvan binnen) zou moeten lukken voor een gezin met drie kinderen, dus wij op zoek naar een leuk, maar ook erg goed aangekleed exemplaar. De mooiste qua specificaties was een… oranje. Er naar gaan kijken, mee gereden, alles pastte er ruim in, beviel prima! Maar die kleur? Daar moesten we aan wennen. Wel handig op parkeerplaatsen, herkenbaar tussen al dat 50 tinten grijs blijk. Op weg terug naar huis hadden we het al over “de mandarijn op wielen”. Als die nu al een koosnaampje krijgt, dan nemen we hem maar. Toevallig bleek exact die oranje kleur ook wel eens op NSX-jes en S2000’s geleverd te zijn, Had ook nog maar een paar 100 kilometer op de teller, terwijl hij al 2 jaar oud was, had in België als demo exemplaar rondgereden. Na een jaar of drie kregen we de kans om een echt nieuwe auto te kopen, weer een Jazz maar dan het nieuwere model. Niet zo’n mooie oranje kleur en het werd een blauwe. Maar de dealer wilde verassend genoeg de oranje Jazz heel graag inruilen wegens de NSX/S2000 link. En het leuke is: vrij snel na inruil heeft hij weer een nieuw baasje gevonden. De kinderen missen die “Mandarijn” nog steeds, die had een panoramadak. En eerlijk gezegd ik ook.

  3. Was bij ons auto vd zaak. Bij het volgen van de tramrails op Plein 1813 in Den Haag maakte ik ineens een 360 gradenslip. Wat een listige auto. Maar absoluut mooi.

  4. Prachtkleur.
    Ik heb een Puch Grand Prix uit 1977 in de dezelfde Candy Orange kleur.
    Bij de Puchjes zijn ze vaak overgespoten in zwart (hip in de ’80’s) of special paint.
    En ook bij auto’s zie je dit soort kleuren steeds minder.
    Ik zal niet zeggen dat vroeger alles beter was, zeker niet.
    Maar men durfde nog wel een kleur op een auto te zetten.

  5. @ Bos T.J.M.; Geweldige jaren 70 kleur! Had zelf in die tijd een oranje Corolla. Kijk eens om je heen op de weg, tegenwoordig alleen maar zwarte witte en grijze auto’s met een enkele donkerblauwe. Bah, wat saai. Mijn VW T1 is oranje-wit en mijn ’77 Celica wordt na restauratie weer origineel geel. Vrolijkheid in de garage!

  6. Mijn overleden broer lijkt vanuit de hemel dit blad wel mee te lezen en met deze wagen zitten jullie er knal op. Hij reed met dezelfde maar dan in gebroken wit. Helemaal het Kever-sfeertje binnenin, lekker tuffend. Met een mooie rechthoekige kofferruimte boven de motor achteraan. Daar reed hij – kort na zijn zwaar ongeval met de Yamaha Electric 650cc – mee. Die moto vind ik ook vandaag nog altijd een bijzonder mooie moto. Na de VW reed hij met de zeer geslaagde Mazda 1600 A Capella met ronde lichten. Jean-Pierre had hele goeie smaak. Ik ben zijn 11 jaar jongere broer Het ga je goed jongen, daarboven! Ik weet nog dat er iemand in onze buurt plots met een lekke motoband zat. Hij kende die gast niet maar hielp hem zonder daar iets voor te vragen. Dat is de ware motospirit.

  7. Altijd leuk he , Ik heb een Porsche Targa uit 1972 en bij een verkeerspolitie controle met stage jongens zei de instructeur ; kijk jij even naar de motor waarop hij aan de voorkant ging staan en ik quasi de klep los maakte. Dat gezicht van die jongen denk ik nog wel aan.

    • 🙂 Roesten deden toen alle auto’s. Ik herinner me een Renault 8 die ik toen had (ruim voor de APK), waarvan ik de achterdeuren met een touw aan elkaar vastknoopte om doorzakken te voorkomen… Ik zou graag weer een Renault 8 willen hebben (nostalgie), maar op gaspedaal.nl is er niet één te vinden. Ook geen Renault 10 (die heb ik ook gehad). Allemaal weggeroest

      • Ik had in 1972 met mijn R4’tje een lekke band in België. Aan de kant, potkrik eronder, en krikken maar. Het brede gedeelte van de pot paste precies onder de auto, dus ik dacht dat de stempel niet omhoog kwam en dat het ventiel van het krikje nog open stond. Tot ik opkeek, en zag dat ik dwars door de rotte bodem de achterbank omhoog gekrikt had 🙂

      • Ik las in een Duits tijdschrift dat van de 1.050.000 in Duitsland verkochte Renault14 nog exact 2 exemplaren op kenteken staan. Dus het kan nog erger.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *