Column

Vrezen voor de toekomst van Alfa Romeo

By  | 

Het was mijn collega met wie ik een jubel moment deelde. Tegen de erfelijk belaste Ras-Alfist zei ik: “Heb je hem gezien, die trailer met ingepakte Giulia’s?” Ik kreeg als antwoord dat de schoonvader van mijn collega binnenkort de Giulia aan een proefrit zou onderwerpen.”Mijn schoonvader rijdt al heel lang Alfa Romeo. En is razend benieuwd. Mooi hè?”

Tussen overwegen en doen zit tegenwoordig- en zeker in een periode waarbij de particulier meer dan ooit wikt en weegt waar het geld aan te besteden- een wereld van verschil. Tussen auto-emotie en opgedrongen beleving ook. Waar zit binnen de zakelijke markt de beslis marge, zult u zich dan afvragen? Die zit tussen ingeperkte leasebudgetten, bijtelling en maximale uitstoot normen, waaraan werkgevers zich willen conformeren. De auto wordt tegenwoordig meer dan ooit met de hand op de knip gekozen. Met koele restwaarde berekeningen. Letterlijk en figuurlijk is een auto een veilige keuze. En om het geheel enigszins op te halen lanceren diverse fabrikanten al enige jaren de Outdoor varianten. Afgedwongen avontuurlijke life-style die op een oerdegelijk méér van hetzelfde basis wordt geplakt.

Femme Fatale karakter versus opgedrongen koopmotief

Het échte avontuur zit in het vurige spectrum tussen sensatie, teleurstelling, opwinding en sentiment en ontwerp raffinement. In een uitdagend Femme Fatale karakter. In een dunne hartstochtelijke scheidslijn tussen haat en liefde. En niet in brede kunststof randen op de wielkast randen. Of in een verhoging set. Of een knop, die je vertelt dat je op meerdere soorten ondergrond kunt rijden terwijl de eerste greppel al een brug te ver is. Lifestyle, avontuur… Voor premium geldt hetzelfde. Iedere fabrikant wil premium zijn. En bieden. Met de Duitsers van vandaag de dag als voorbeeld. Nog altijd geldt het adagium dat premium en Duits het beste van twee werelden is. Das war ein mal. Praat maar eens met werknemers van universele garages. Dan weet u genoeg. Maar hele volksstammen geloven nog in Teutoonse onberispelijkheid. Die heeft bestaan, zo merk ik nog steeds tijdens reportages. Maar is -ook tot mijn spijt- voorbij. Voltooid verleden tijd.

De Alfa Romeo Giulia in het Museo Storico Alfa Romeo, kort na de lancering in 2015. Afbeelding: Erik van Putten

De Giulia in het Museo Storico Alfa Romeo, kort na de lancering in 2015. Afbeelding: Erik van Putten

Voor eeuwig verbonden

Binnen dit sentiment moet Alfa Romeo haar bijzondere plek heroveren. Een plek, die vroeger door de Giulia, de Berlina, de Bertone en de Alfetta werd ingenomen. Nooit onberispelijk qua techniek en plaatwerk, maar de eigenaar wist zich verzekerd van bakken vol temperament en nam onvolkomenheden op de koop toe. Ondertussen voor eeuwig verbonden aan het DNA-materiaal dat Alfa vanaf die eerste omhelzing achterliet. Verbonden aan een merk ook, dat kwalitatief steeds beter werd.

Schijnargumenten

Het Alfa DNA is terug. Maar wat we na de lancering van de Giulia vooral weten is dat een vorm van gevonden ratio steeds meer overheerst bij de kritische autovolger. Zaken als “Niet zo mooi afgewerkt, wind ruis, rammels, geen automaat (!) in de instapversie” komen regelmatig aan de orde. Ja, u leest het goed. En lees het maar na. Het gaat over Alfa en we hebben het over “Geen automaat in de instap versie.” Met name díe ontboezeming geeft aan wat emotie bij nieuwe auto’s tegenwoordig betekent. Het is gebrek aan durf, met schijn argumenten omkleed. Voor een dubbeltje op rang één bovendien. De nu al vaststaande keuze van de critici voor de zoveelste V60, 3-serie of A4 rechtvaardigt mijn vrees voor Alfa’s voortbestaan. En die vrees werd versterkt door een ontboezeming van mijn collega, de Alfist in hart en nieren.

Stilzwijgen

Ik stelde hem- een paar maanden nadat ik de trailer met ingepakte Giulia’s had gezien- de vraag of zijn schoonvader inmiddels Alfa’s nieuweling aan de tand had gevoeld. “Ja“. De zorgelijke blik die bij het antwoord gepaard ging verried echter onheil. “Erik, hij is ook bij de Volvo dealer geweest. En hij steekt zijn enthousiasme over een Volvo Cross Country uitvoering niet onder stoelen of banken.” Het werd stil, héél stil. Ik voelde een onaangenaam soort droogte in mijn keel. Mijn collega en ik spreidden de armen in de lucht. We waren de enigen. Voelden ons machteloos. Want niemand begreep waarom wij ons beiden in een veelzeggend stilzwijgen hulden.

 

 

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *