Column

Vakantieherinneringen: Hardinghen

By  | 

Ter hoogte van Hardinghen, in de Pas de Calais, is het bijna net zo vlak als Groningen

Toch lukt het een vlucht houtduiven uit een bosje opeens voor me op te duiken. Een van de beesten vliegt in mijn voorwiel. Een andere kop ik weg met mijn helm. Het Olympische nummer ‘Duifkoppen op Zware Motoren’ gaat het niet worden. Met een messcherpe steek schiet het in mijn rug. Als of iemand een botte schroevendraaier tussen mijn schouders ramt. De pijn trekt omlaag. Dom beest! Ik rol uit en kan even niets meer. Met de voeten op de grond doet elke beweging van mijn rug erg veel pijn.

Ik kan geen kant op

In mijn spiegels zie ik een auto aankomen. Ik maak machteloze vladdergebaartjes met mijn linkerarm. De auto stopt. Er komen twee dames van middelbare leeftijd uit die beleefd informeren waarom ik sta te klapwieken. In Frankrijk ben je gezegend als je Frans spreekt. Met een scheef hoofd en een van pijn vertrokken bakkes leg ik uit wat er gebeurd is. De dames overleggen. “Dat ding (de jiffystand) moet uitgestoken worden. Dan kunnen we hem er af tillen”. De een hurkt om de jiffy uit te klappen en kijkt misprijzend naar haar vuile hand.

De motor steunt nu op zijn jiffy

De dames overleggen verder en bespreken bezorgd mijn formaat. De wat jongere vindt dat er genoeg gepraat is en wrikt mijn ene ben naar achter. Ik krepeer zowat van de pijn en sla voorover. Dat geeft ruimte aan mijn been. Mijn been is over de buddy. Ik lig op mijn buik op de tank. De dames zijn intussen wat giechelig en overleggen. Ze concluderen dat het pijn gaat doen, maar lijken daar niet erg mee te zitten. In mijn ellende valt me wel op dat ze best goed bezig zijn. Met wat duw en trekwerk krijgen ze me zo ver dat ik met twee voeten op de grond sta terwijl mijn bovenlichaam op de buddy ligt. Dan stopt het verhaal even omdat de Noordfranse mensenredsters te klein zijn om me overeind te krijgen.

Een van de twee praat rustig en vriendelijk met me

Ze vertelt dat haar vriendin de lokale huisarts heeft gebeld Er stopt een modderige Toyota Jeep. De inzittende blijkt ook weer een bekende. Hij is de regionale vee arts. De man hoort het verhaal aan, loopt naar de achterkant van zijn jeep en komt terug met een zware leren dokterstas. Degene die de huisarts heeft gebeld, belt de huisarts af. “Toute sera bien. Marcel est ici” Alles in orde omdat de veearts er is?

Probleem opgelost!

Marcel komt tevreden glimlachend in beeld met een enorme injectienaald, maakt ruimte tussen mijn jack en broek en ramt de naald naar binnen. Terwijl iedereen prettig doorpraat voel ik de pijn wegtrekken en kan ik weer overeind komen. Na tien minuten bedank ik en neem afscheid. Ik rij weer als een jonge god. Toch benieuwd wat er in die spuit heeft gezeten. Of eigenlijk toch liever niet.

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X