Column

Vakantie herinneringen: Bodemonderzoek

By  | 

Ik lig op mijn rug en kijk naar de stralend blauwe hemel op vakantie

Ik draai me op mijn zij en zie dat mijn motor een meter of wat naast me ligt terwijl het voorwiel zachtjes draait. Het warme asfalt onder me ruikt overtuigend naar diesel. Ik herinner me in de bocht opeens dat vettig kleurig glanzende oliespoor gezien te hebben. Mijn voorwiel kon ik er nog net naast prikken Dat was vlak voordat het achterwiel de olie pakte en het voorwiel inhaalde. Toen reageerde ik instinctief. Ik schopte de vallende motor onder me vandaan. Er gebeurt dan iets natuurkundigs of iets met snelheden en tegengestelde vectoren. Je dwarrelt in elk geval als een gevallen rozenblad omlaag en landt vederlicht op het asfalt. De metafoor gaat maar beperkt op voor rozenblaadjes van honderd+ kilo.

Maar alles deed het nog

Na analyse van de zaak is het handig maar eens op te stappen om man en machine uit de baan van mogelijk ander verkeer te halen. Eens te meer vervloek ik het onzalige idee om een VX800 als ‘auto’ te kopen. Zo’n ding is is bijna een soort van klassiek, kost niets, is bewezen betrouwbaar en makkelijk zelf te onderhouden. Maar we zullen nooit meer krijgen dan iets dan de relatie tussen een Griekse ezeldrijver en zijn ezel. Oh ja; het zwaartepunt van de ouwe VX ligt ongeveer op tankdopniveau. En gevoelsmatig weegt hij 1340 kilo. Bijna niet overeind te zetten! Mijn vorige ‘auto’ was een Guzzi Cali II.

Dát was pas een motor!

Ruim vier ton op de klok voordat hij terminaal werd. Mezelf – ondanks de correcte til techniek – op een dubbele hernia trakterend besluit ik Z.S.M.! weer een oude Guzzi als ‘auto’ te scoren. Buiten het feit dat die domme tractoren mijn hart hebben veroverd ligt hun zwaartepunt ongeveer op de hoogte van de doorgetrokken witte streep in mijn net ontdekte bocht. Zo’n dikke Guus til je overeind met twee vingers. Als je trouwens zulke gedachtentreintjes hebt nadat je bodemonderzoek hebt gedaan draai je zelf op de autopiloot en moet je even naar je helm kijken of die de klap heeft op gevangen.

Een kreukelzone

De donkerblauwe baanschuiver wordt op zijn jiffy gezet en de zijkoffer blijkt prima als kreukelzone gefunctioneerd te hebben. In de bomen in struiken zitten allerlei vogels zich kapot te lachen om die domme motorrijder. De andere handschoen gaat uit. Helmcheck: geen schade. De klap is dus met de nek op gevangen en dat voel ik morgen dan maar. Jack? Wat geschaafd en stinkend naar diesel. Gelukkig dat ik niet in mijn “The KGB is watching you” T shirt ben gaan rijden.

Mijn knie heeft wat plaatschade

Alles onder controle. Er komt een Prius met caravan voorbij. Het verlengsnoer bengelt er achter aan. Vanaf de achterbank zwaaien er kinderen. Tijd voor een sigaar in de berm. Terwijl ik me best tevreden zit te voelen hoor ik motorfietsen. Ik loop het hoekje om en zie drie Supermotards in volle testosterondraf. Ik loop zwaaiend naar ze toe. Ze stoppen. We bekijken het oliespoor en zijn een kwartiertje in de weer met zand en takken terwijl de pompiers al gebeld zijn. Die hebben een olieverwijderingmiddel bij zich en iedereen vermaakt zich kostelijk. Wij motards regelen dapper het schaarse verkeer en voelen ons Batman en Superrman tegelijkertijd.

Gezellig!

Gendarmes, pompiers en motards. Iedereen is verbroederd en neemt tevreden afscheid. Wij als ridders te paard gaan voor een pint in Oignies. Een bord fritten. Een steak. Heel mooi. Na de lunch stap ik op mijn licht gehavende ros en voel me een goddelijke negentigjarige. De spieren hebben na al het avontuur massaal besloten overtuigend te verzuren. Maar het is nog steeds perfect weer en ik bel naar huis dat ik nog een nachtje weg blijf.

In Olloy vind ik onderdak bij Hotel Rolinvaux

Daar kun je tot rust komen terwijl je naar lama’s en stoomtreinen kijkt. Een schaal snacks er bij. Pint erbij. Laat de spierpijn maar komen. Er komt een busje aan waarvan de bemanning ook gaat bestellen. Een van de mannen roept: “Eyyy, c’est le motard tombé!” Het is die gevallen motorrijder. Het is het burgerbusje van de pompiers van zo-even. Er arriveert ook nog een stel Hollandse motorrijders die alleen maar dikke nekken hebben van het tegen de wind in hangen. Die zijn niet gezellig.

Het wordt reuze gezellig en erg laat

De volgende ochtend heb ik geen hoofdpijn, maar al mijn spieren zitten op slot. En mijn asfalteczeem speelt wat op. Ik ben tevreden. Het was een gezellig weekend. En als motorrijder kom je altijd de vriendelijkste mensen tegen.

 

Dolf Peeters, huurwoordenaar, automotive journalist, lid van de Heeren van Arnhem

2 Comments

  1. Jinny

    16 oktober, 2018 at 11:53

    VX800, deze dame heeft er ook nog een paar jaar op gereden..
    Deed het altijd, alleen een incidentele storing waarbij er een zekering klapte en de motor stilviel.
    Opgelost door de betreffende zekering te vervangen door een automaat en die in de kuip te leggen.
    Bij pats was het klik en doorrijden…

    Wat wel was, over de WestFriese dijk hier in de omgeving zat ik te wachten tot het frame zich begon te roeren…
    Imers, mijn vroegere Z1000 (1977) deed dat als je de limiet naderde.
    Zo niet de VX, alle ijzer aan de grond zonder probleem…
    Alleen de voorvork was wat slapjes en hij vrat letterlijk remblokjes voor…
    Een keer gevallen, ook op een streep olie voor een verkeerslicht.
    Licht sprong ’s morgens om 6 uur op oranje en daar ik per definitie niet door rood rijd en het nog beremmen kon in de ankers.
    Het volgende wat ik weet is dat ik op mijn gat op het asfalt zit en de VX enkele meters verderop zie liggen.
    Dus ik sta op en sla direct twee keer over de kop….
    Ik had dus nog snelheid…
    Deukje in ego en de VX opgeraapt en weer doooooorrrrrrrrr…..
    Geen ellende anders dan een wat pijnlijke elleboog.

  2. Pascal

    21 augustus, 2018 at 13:23

    Afgelopen winter op m’n plaat gegaan met de ouwe legerzijklepper over strooizout notabene..
    Een automobilist kwam polshoogte nemen, maar meer dan een kras op valbeugel én mijn zieletrots was er niet.
    Het hoort erbij; af en toe..niet te vaak uiteraard..eens goed op je bek zet je letterlijk en figuurlijk weer met beide poten op de grond.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

X
X