Motoren

De V7, het Moto Guzzi blok dat FIAT niet wilde

By  | 

Het verhaal van de door Carcano op eigen houtje ontwikkelde en de door het management afgeserveerde V twin die werd afgestoft om een nieuwe politiemotor te ontwikkelen, is bekend. Maar toen de Italianen merkten dat het Amerikaanse publiek steeds meer interesse kreeg in zware Europese motorfietsen, besloot men ook een burgerversie te bouwen, de 700 cc Moto Guzzi V7. De ontwikkeling begon in 1964 en de eerste proeven werden gedaan door testrijders van Moto Guzzi en de Polizia Stradale. Eind 1965 werd de V7 aan het publiek getoond. Maar toen raakte de fabriek weer eens in financiële problemen en kwam het verhaal even stil te liggen tot dat de boedel was over genomen door de SEIMM (Società Esercizio Idustrie Moto Meccaniche).


We publiceren deze artikeltjes gratis, en willen dat natuurlijk ook blijven doen. Maar u begrijpt dat dat voor ons niet gratis is. Ondersteunt u dit initiatief en waardeert u het? Overweeg dan eens een abonnement op Auto Motor Klassiek. U helpt ons dan niet alleen de gratis initiatieven betaalbaar te houden, maar ontvangt als bonus ook nog eens elke keer een AMK in de bus. En u betaalt nog maar € 3,30 per nummer in plaats van € 4,99. Elke maand goed voor uren leesplezier.

Het werden ambtenaren

De eerste Moto Guzzi V7’s gingen in overheidsdienst. Op de Amerikaanse markt vonden zo zo ook hun plek. Ze waren sneller en betrouwbaarder dan de daar gebruikelijke Harley-Davidsons.  Het Turkse leger kocht V7’s als zijspancombinaties. Pas in 1967 kwamen de V twins ter beschikking van de Europese burgermarkt. Ze waren door het verwijderen van allerlei politie attributen wat lichter en sneller geworden. De toevoeging van een buddy- in plaats van een solo zadel maakte daarbij het verschil niet. De krachtbron die gebouwd was om de volle 100.000 km probleemloos te lopen deed dat verregaand probleemloos. Het rijwielgedeelte was nog niet het fenomenale Tonti frame, maar een klassiek stalen dubbel wiegframe waarvan de maten duidelijk op stabiliteit gedacht waren. De ‘loopframes’ (Engels: spreek uit:‘loep’, een lus) waren de grootste belemmering om de V7’s sportief in te zetten. Ondanks het feit dat dat toch gedaan werd.

Moto Guzzi V7 Ambassador en V7 Special

De V7 Ambassador werd op verzoek van de Amerikaanse importeur Berliner Motor Co. speciaal voor de Amerikaanse markt gebouwd met de 757 cc motor. Het belang en de invloed van Amerikaanse importeurs was toen nog zo dat ze ‘hun’ fabrieken gewoon opdrachten gaven. De productie liep van 1969 tot 1970 en er waren enkele versies met kleine verschillen: sommige hadden zijdeksels die ook het luchtfilterhuis omvatten, andere niet. Bovendien waren verschillende kleuren leverbaar. De motor leverde ongeveer 45 pk. De Ambassador had een groot “Amerikaans” rempedaal aan de rechterkant.

De V7 Special was bestemd voor de Europese markt. Hij kreeg de wit/zwart/rode kleurstelling die vanaf 1970 op de meeste modellen van Moto Guzzi werd overgenomen. Ook deze machine kreeg de 757 cc motor en werd door groottoeristen in het hart gesloten. Bij beide modellen had Tonti de versnellingsbak verbeterd. Het frame was vooral rond het balhoofd verstevigd hetgeen er tevens voor zorgde dat deze motoren nog betere zijspantrekkers werden.

Zo’n vroege V twin vind je niet meer zomaar. En de prijzen van de machines zijn mooi gelijk op gegaan met die van andere gezochte klassiekers. De onderdelenvoorziening is goed via een aantal mondiaal opererende specialisten. En een stel daar van zit gewoon in ons eigen land.

De perfecte klassieker?

Een goede V7 is nu een geheide klassieker met een onwaarschijnlijk hoge bruikbaarheidsgraad. De machines zijn stijlvol gedateerd, onderhoudsvriendelijk, betrouwbaar en comfortabel. Het enige waar een trotse Motor Guzzi V7 eigenaar op moet letten is dat motorfietsen uit de jaren zestig zo enorm slecht remmen in vergelijking tot moderne motorfietsen. Hoe mooi zo’n  dubbele TLS rem ook is.

Terug van weggeweest

In 2012 greep de fabriek terug op deze roemruchte periode. Er werd weer een lijn V7 Classics aan geboden. Maar of die nu een eerbetoon aan het verleden of gewoon een marketingtruuk waren?

Voorbereiding voor de winterslaap

suggestiebanner

Ook leuk om te lezen…


Nu in de winkel

Auto Motor Klassiek van mei ligt nu in de winkel. We hebben ons best gedaan om er weer een leuk nummer van te maken, dat u als klassiekerliefhebber ongetwijfeld uren leesplezier op kan leveren. Misschien wel een van de meest in het oog springende creaties is de custom Volvo 240. Toen eigenaar Gerjo Laarman de auto kocht was hij al niet origineel en voorzien van een meer potente krachtbron. Er werden nog heel wat uurtjes aan besteed, onder andere aan de restauratie, voordat dit het resultaat was. Ook de Norton Manx is het vermelden waard. Sowieso een geweldige motorfiets, maar helemaal op en top gerestaureerd. Daarover leest u meer in deze editie. Natuurlijk worden alle auto- en motorverhalen weer voorafgegaan aan tientallen pagina's met korte berichten, vanaf praktische tips tot en met historie, klassiekers die we onderweg tegenkwamen en diverse columns waar het hebben van een klassieker, het sleutelen aan een klassieker en zelfs het hobbymatig handelen van klassiekers centraal staat. Bovendien natuurlijk ook meer dan veertig pagina’s met klassiekers te koop, die soms online niet verder aangeboden worden. Het perfecte leesvoer voor deze lastige tijden. Haal hem daarom snel in huis en neem alvast een abonnement, zodat u de volgende editie niet mist.

En verder:

  • Opel Rekord
  • Suzuki Cappuccino
  • restauratieverslag van een VW T3 Pritschenwagen
  • Moto Guzzi V7 Special uit 1971
  • Ford Cortina
  • Claveau
  • Over bouten en moeren...
Meer over wat er in deze editie allemaal staat ziet u op onze pagina deze maand.

Dolf Peeters, automotive journalist, tekstschrijver, vertaler, lid van de Heeren van Arnhem

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *